50 vjet më parë, cikli im për Skënderbeun

December 10, 2017 12:37

50 vjet më parë, cikli im për Skënderbeun

Nga Moikom Zeqo

Në vitin 1967, 50 vjet më parë, në moshën 18 vjeçare, unë shkrova dhe botova një cikël poetik për Gjergj Kastriot Skënderbeun.

Një vit më pas, në 1968, u festua viti jubilar i 500 vjetorit të vdekjes së Heroit Kombëtar të shqiptarëve.

Në paradhomën kohore të këtij 500 vjetori unë i konceptova pesë motive për heroizmin e Skënderbeiadës së shekullit XV.

Në 2018 është jubileu i 550 vjetorit të vdekjes së Skënderbeut.

                                                  ***

 Po i jap për botim poezitë e mia të para gjysmë shekulli

Poezia e parë “Skënderbeu” është botuar tek gazeta “Adriatiku” e Durrësit në 13 qershor 1967.

Nuk e kam përfshirë në asnjë nga librat e mi.

Poezitë e tjera „Gurëhedhësit e Skënderbeut“, „Kronikë, shekulli XV“ ,”Dhitë e perkrenares“ si dhe  “Kështjella” janë në librin tim poetik „Vegime të vendëlindjes“, botuar në 1968.

1.SKENDERBEU

Si bardët këndoj me lirën epike

Lavdinë e kombit, që si Diell ndrit,

Ku klith shqiponja mbi pllaja e brigje

Dhe pendët e moçme me sqep shpupurit.

I shenjtë është ky vend, ky troll shqiptar,

Me mish dhe me shpirt jam i lidhur me të,

Këtu forcën e jetës un’ e gjej dhe e marr,

Si një dru me rrënjët e shtrira në dhe.

                               ***

Këtu çdo gojëdhënë dhe epope madhështore

Imagjinatën time ma ndez plot me vrull,

Këndoj trimëritë e kreshnikëve, heronjve,

Se gjakun e tyre ma kujton çdo muzg.

O shekuj të shkuar, përtëritmini pamjet!

Si një yll, që më tepër se të tjerët ndriçon,

Heroin Skënderbe mbi kalin e bardhë,

Mbi një shkëmb të lartë, mes mjegullave e  shoh.

                               ***

Vështrimin krenar hedh në male ai

Dhe ngre mburojën e madhe, të rëndë,

Nga supet pelerina i valon me furi

Dhe kali i shpejtë tund krifën në erë.

Shqyti i trimit dhe parzmorja e praruar,

Vetëtijnë të përflakura në largësi,

Mburoja kumbon, -gjithmonë ka kumbuar,

Si çangë kjo mburojë në luftë për liri.

                               ***

Vegimi i Skënderbeut kudo valëvitet,

Si zjarr, që s’shuhet gjer në amshim,

Atje pishtari i heroizmave ndizet,

Zemra e popullit të bashkuar dhe trim.

Në shekuj në shkëmbin plot myshk e gdhendur,

Në kujtesën e popullit në këngët kreshnike,

Gjurma e kalit të tij ka mbetur,

Si fosil i lavdisë mes jehonave të viteve,

                               ***

Si dëshmi e fitoreve, që fiset e lira

Korrën në betejat plot klithma dhe tmerr.

                               ***

Me gjurma të tilla plot heroizma

Ka ecur tek ne historia e tërë.

                     “Adriatiku” 13 qershor1967

 

 

 2.GURËHEDHËSIT E SKËNDERBEUT

 Sinjale zjarresh

lajmërojnë

për armikun.

Dallgë të gurta malesh ngrihen në pritje.

Vijnë hordhitë,

(honet hapin varret e tyre)

Daulle.

 Pishtarë.

 Kavaleri e sulmit.

Topa.

 Pushkë stralli.

 Shpata.

 Heshta.

Kështu sulen hordhitë

për të zhdukur

Atdheun e shqiptarëve!

Po mbi çallmat e tyre

rrinte

vetë Vdekja,

si mbi vezët e disfatave të ardhme.

1967

 

 

3.KRONIKË, SHEKULLI XV

 

I shkëmbtë, i rëndë u hodh përmbi turqit,

Fshatari i rreptë me gjoks

Dhe sëpatë.

Kur pa përmes flakëve kasollen dhe grurin

Dhe gruan dhe djalin

Të therur në prag.

Një gjë të tillë se kish parë

As në ëndërr:

Familjen të vrarë dhe bukën të djegur.

Urrejtja i dha

Njëqind sopata në eshtër,

Sa turqit me çallma i korri sa mundi,

Pastaj i përgjakur u shtri,

Për të vdekur,

Pranë gruas së tij, pranë djalit dhe grurit.

                                        1967

 

 

4.DHITE E PERKRENARES

Se ç’hov plot liri e ngjit mbi humnera

Kopenë e shkathët të dhive,

Mbi pllajat dhe shpatet me bar,

Manaferra,

Në shkurret plot gaz të lajthive.

Dhe ngjiten ato në shtigjet e pjerrëta

Atje ku s’ngjitet njeri,

Me brirët e kthyer tehe të mprehta,

Me tinguj kumborash

Në gji.

Dhe cjapi ogiç tund mjekrën e bardhë

Kopesë në kullota i prin,

Në pellgjet plot ujë të kulluar,

Kristal,

Gazmor dhe krenar blegërin.

Çamarrokët kecër

Kërcejnë majë çukave,

Në gërxhet alpine të dehur,

Nën fletët e thanës me kokrra të kuqe,

Mbi barin e njomë dhe të gjelbër.

Se ç‘vrull plot liri i ngjit sipër honesh,

Dhitë me trup të zhdërvjellët,

Ndaj hidhen

Të shpejta, shkuma përrojesh,

Mbi strall të shkëmbejve dhe gërxhet.

Dhe mbetën ato në kujtesë të kombit,

Në vetë përkrenaren e Gjergj Kastriotit.

1967

KËSHTJELLA

Me kulla, mure edhe pirgje,

Plot pluhura, myshqe dhe lavdi,

Hesht kjo kështjellë kaq antike-

Shtrëngatë e ngrirë në ajri !

Në porta hekuri me ndryshk,

Në shtylla,harqe, në kube,

Shqota e gjakut me vertik

Si muzg i mpiksur ra përdhe!

S’dëgjohen më hordhitë e egra,

Tek kjo kështjellë si trambundanë,

Mbi to në shekuj ngrihet heshtja,

Si zbrabësirë pa fund dhe anë…

1967

December 10, 2017 12:37
Komento

Ende pa komente

Ende pa komente!

Je i mirëpritur. Bëhu i pari që komenton këtë artikull. Kujdes etikën.

Komento
Shiko komentet

Komento

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*