A mund t’i thuash një burri lule?

June 3, 2018 22:34

A mund t’i thuash një burri lule?

Nga Jeta Zhitia*

“Po bre”, – më është përgjigjur ai, me të cilin flas për këto gjëra.

“Këto gjëra”? Janë ato që më dalin nga shpirti. “Ai”? Është mik fjalë-dashës, si unë.

Më prek ajo fjala “bre”, më prek fort. Është si një çelës për një derë, pas së cilës fshihet një ujëvarë ndjenjash. Por unë nuk e hap dot vetë, më duhen edhe dy duar të tjera.

E gjeta një lule në rërë dhe ia dërgova si foto pikërisht atij të cilit i kisha bërë pyetjen “A mund t’i thuash një burri lule?“.

Po çfare e bëri të më thotë “Po” aq lirshëm, kur zakonisht mirëmbahet si një skulpturë e Greqisë së lashtë?

Një dhimbje e madhe. Nga ato që ndodhin një herë në dhjetë vjet ndoshta, apo më shumë.

Unë as babin tim nuk e kam parë ndonjëherë duke qarë. Një herë ia pashë sytë e skuqur kur doli nga dhoma pasi u mbyll atje për disa minuta. Atëherë i kishte vdekur i ati. Që nga ajo ditë, kanë kaluar 17 vjet. Nuk e kam parë më asnjëherë të përlotur.

Por as fjalë-dashësi im nuk e elaboroi më tutje, ndaj unë u ktheva te mendimet e mia. Mendimet për burrat.

Fillova të mendoj e ulur në një kolltuk në studion e një mikut tim të mirë, i cili më pikturonte. Pozicioni i kokës ma drejtonte shikimin lart tek një pikturë në mur, ku syve të mi ju përgjigjeshin një palë sy të mbrojtur nga dy vetulla madhështore.

Dikush tjetër do të thoshte që janë sy urdhër-dhënës apo vendim-marrës, apo thjesht sytë e një burri, të cilit ose duhet t‘i afrohesh duke treguar shumë respekt ose duhet t’i drejtohesh duke qëndruar në distancë.

Unë them janë sy të mbrojtur në një dhomë të vogël, ku mund të arrish, vetëm pasi ke ecur në një labirinth të ngatërruar, rrugicat e të cilit i njeh vetëm krijuesi i tij. Dhe duke ikur drejt asaj dhomëze të vetmuar, lë pas çdo hapi, e pas çdo ushtari roje, një pjesë të shpirtit.

Unë vazhdoja të shikoja fytyren në vaj, tiparet e së cilës dukeshin sikur luhateshin në hijet që krijonte zjarri i një ode, ku ai qëndronte i heshtur dhe tymoste llullën. Mbante veshje kombëtare shajaku dhe një plis në kokë.

Kurse lëkuren time e mbulonte vetëm një pëlhurë e tejdukshme. Edhe atë, e kisha vetëm te krahët. Ndërsa zhysja sytë në ato vetulla të rënda mendova: Ndërsa brishtësia e gruas himnizohet, burrat përherë kanë qenë të detyruar të shpikin një personalitet, i cili e konsideron dobësi dhimbjen. Më acaron ky perceptim.

Piktori e ndjen. “Jetë, nuk je kaq e egër, Jetë. Pse të paskam bërë kaq të egër?”

Po fliste me mua apo me telajon përpara vetes? Nuk e dija. Kur lëviza kokën, pashë fytyren e tij të menduar, por aspak të acaruar.

“Lum ky, – mendova, – e ka profesionin të tillë që mund t’i lejojë vetes ndjeshmëri, megjithëse është burrë”.

Dora e tij me spatull në dorë lëviz dhe unë e dëgjoj si gric mbi telajo. I shtyn ngjyrat e vajit nga njëra anë në tjetrën dhe krijon një shkrëterirë aty ku pak më parë ishte fytyra ime.

-“Po mendoja për burrat, veçanërisht për burrat shqiptarë“

“Hmm…” Ai e ka kap furçën dhe e lëviz doren me një kujdes si të ishte duke më ledhatuar fytyrën.

-“Ka shumë dhimbje në këtë vend dhe burrat janë të detyruar të bëjnë sikur nuk ndjejnë. Gjithsesi nuk qajnë. Ose qajnë, por qajnë vetëm, në ndonjë dhomë të errët ndoshta“.

Vetullat e mikut tim piktor levizin për lart dhe gjoksi i mbushet me frymë. Ai psherëtin. Unë e kthej shikimin te malësori.

Ndjehem e bukur me kokën e ngritur lart dhe e mbështetur në kolltukun e butë. Malësori është ulur më një shkëmb dhe e mban trupin drejt me njërën dorë mbështetur afër gjurit.

“Dhe jo vetëm qajnë vetëm por edhe kthehen te gratë e tyre të dobëta, të cilat shpesh nuk dinë të marrin vendime. Dhe për fat të keq nuk u japin asnjë  mbështetje emocionale“

“Ka edhe gra të cilat marrin vendime, Jeta“.

Zëri i tij nuk e humb asnjëherë butësinë. As atëherë kur nuk pajtohet me mua. As atëherë kur e di që ka të drejtë dhe e kupton që unë e ndjej që ka të drejtë.

Dëgjoj prapë gricjen në telajo. E ka marrë spatullën në duar përsëri. Trupi më rrënqethet nga ai tingull. Më duket sikur e ndjej atë shpatull në lëkurë, në trupin tim real, jo në atë të pikturuar.

 -“Ke të drejtë. Por kur pashë shikimin serioz të këtij malësorit që ke pikturuar mendova sa e pashpirt është që burrat të bëjnë mundime kaq jo-njerëzore për të fshehur dhimbjen. A nuk ka qenë edhe ai njëherë djalë? Nuk ka patur njëherë nevojë për një përqafim? Një sup, një krah, një gjoks ku të mbështetet…”

– “Ndoshta ke edhe ti një anë të egër…” – buzëqesh dhe vazhdon të përqëndrohet tek fytyra ime ne telajo.

“Po sigurisht që e kam!“

Qesh me zë të lartë dhe ndihem si statujë një moment: një trup i ngrirë për t‘u dukur vetëm bukur. Kadifja e kolltukut vizëllon si gjethja e rrushit në pikën e verës. Nuk e besoja dot ku ndodhesha.

-“Patjeter që jam edhe e egër”, – i them me zë të butë dhe të ulët. “Edhe unë njeri jam. Gjithmonë kur i mendoj anët e mia “të egra”  mendoj edhe burrin. Dua ta afroj në kraharor, t’i ledhatoj fytyren dhe t’i them “lulja ime”. Ose ngase nuk mund ta bëj këtë, t’i them në sy që ia shoh dhimbjen…”

A mund t’i thuash nje burri lule? “Po bre”!

Lulet vazhdojnë të jenë lule dhe kurrë nuk ndryshojnë, vetem rrudhen, edhe pse bota rreth tyre nuk është kaq e butë si ky kolltuku nën mishin tim.

*****

Jeta Zhitia (në foto) është një shkrimtare e re shqiptaro-gjermane, aktualisht në udhëtim në Shqipëri.

 

 

June 3, 2018 22:34
Komento

2 Komente

  1. Deti Jon September 11, 17:24

    Tani që u ktheva edhe njëhere për ta lexuar Jetën, më duket akoma më bukur dhe më e pjekur se pas leximit të par.

    Reply to this comment
Shiko komentet

Komento

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*