Një vrasje 73 vjet më parë, brenga e pasosur e Limosit

July 15, 2017 14:30

Një vrasje 73 vjet më parë, brenga e pasosur e Limosit

Xhevdet Shehu

Shumëkush mund ta mendojë artistin tonë të njohur Limos Dizdari si një njeri që jeton pambarimisht midis haresë së notave muzikore, në një botë thuajse të ëndërrt, ku ai ka krijuar vepra të mrekullueshme dhe ka lënë gjurmë të pashlyeshme. Pa asnjë dyshim ai është nga kompozitorët më të mirë të këtij vendi. Vepra të gjinive të ndryshme, çmime dhe vlerësime pa fund. Muzika është një art që në një perceptim vulgar perceptohet si një zeje e njerëzve të qejfit, kur është pikërisht e kundërta. Një krijues i madh i ka më të mëdha edhe ndijimet, edhe shqisat, edhe dhimbjet se sa njerëzit e tjerë të zakonshëm me të cilët mund t’i lidhë vetëm bashkëkohësia. Krijuesit e mëdhenj i përjetojnë brengat e tyre në një mënyrë krejt të veçantë, gati të pakuptueshme. Si tingujt e erës nëpër drurë, si një stuhi dëbore në alpe apo si shkulmet e valëve të detit në mote të mbrapshtë.

Mirëpo, a i kapin dhe perceptojnë të gjithë këta tinguj, valë e dallgë të gjithë njëlloj, dhe për më tepër t’i ndiejnë dhe t’i interpretojnë dhe t’i hedhin në poezi, romane apo pentagrame?

Limos Dizdari është padyshim një nga këta njerëz-artistë me shije tejet të holla. Duke mos qenë i sferës së tij krijuese, nuk më takon mua të japë konsiderata për të si kompozitor. Më ka pëlqyer muzika që ka krijuar dhe besoj në konsideratat që kanë dhënë për të kolegët e tij dhe sidomos ekspertët e muzikës.

Unë këtu po shkruaj për një brengë të pasosur të artistit të shquar. Madje një brengë të dyfishtë të tij.

***

Para dy ditësh miku im Dilaver Goxhaj, një ushtarak i shquar dhe një nga figurat qendrore të UÇK-së në vitin 1999, më dërgoi një shkrim për këtë brengë të madhe të artistit Limos Dizdari. E njoh prej shumë vitesh Limosin, por këtë brengë nuk ma kish treguar asnjëherë më parë. Ndoshta nuk kishte dashur që brengën e tij t’ua transmetonte edhe të tjerëve. Sepse Limosi duket se ka një parim të tij: Secili ka hallet e tij në këtë botë, prandaj mos u shto edhe ti gurët e halleve të tua.

Drama e Limosit me pak fjalë ishte kjo: I ati i tij në vitin 1943 shkon të ndjekë të birin, Baftjarin, i cili kishte dalë partizan pa lejen e tij. Meraku i prindit e shtyu të shkonte dhe ta merrte në shtëpi të birin, pasi ishte ende kalama. 14 vjeç ishte Baftjari. Mirëpo, kur shkoi në Brigadë e takoi të birin, bëri të kundërtën: qëndroi edhe vetë partizan, si intendent i Brigadës… Pas disa muajsh, si sot 73 vjet më parë, më 15 korrik 1944, Hulusi Dizdarin e nxjerrin para togës së pushkatimit dhe e vrasin shokët e tij me yllin e kuq në ballë. Pa gjyq, pa dëshmi, pa motivacion… Pastaj e lënë dhe pa varr!

***

Kur ndodhi tragjedia, Limosi ishte vetëm dy vjeç dhe ai thuajse nuk mban mend asgjë. Pas 73 vjetësh tragjedia i vjen në trajtën e një ulërime, që herë i ngjan një klithme njerëzore, herë një kuje ere në netët dimërore ku nuk merret vesh kush ulërin më shumë: natyra, njeriu apo ujqërit. Ndërsa nëna e tij mund të qante pambarimisht natën dhe ditën duke përsëritur vazhdimisht “O ç’hata, ç’hata e madhe na gjeti!”, foshnja dy vjeç imitonte nënën dhe qante pa e kuptuar pse. Mbase kështu besonte se ia lehtësonte brengën nënës duke i fshirë asaj lotët që nuk iu shterën asnjëherë… Nuk e dinte kuptimin e fjalës “hata” që i dukej si “ata” dhe sidomos nuk e kishte idenë e fjalës vdekje. Babai, të cilit nuk ia kishte fiksuar ende mirë tiparet e fytyrës, si në ëndrra i shfaqej si një engjëll shpëtimtar që do të vinte me doemos me gjithë të mirat një ditë…

“Kur të rritem do t’i mësoj të gjitha”, betohej më vete Limosi.

Por, ata, shokët e babait dhe të vëllait nuk i thanë kurrë se je bir i një tradhtari apo armiku, por as edhe dëshmori. Gjithsesi e trajtuan mirë. E dërguan në shkolla, e bënë edhe komunist më vonë, por të vërtetën nuk ia thanë që nuk ia thanë. Kjo, në vend që t’ia lehtësonte brengën, e mundonte dhe më shumë… Për më tepër kur mësonte se nuk ishte rasti i tij i vetëm. Kishin ndodhur edhe vrasje të tjera në kohën e luftës me dhe pa gjyq, madje dhe pas shpine… Sidomos intendentësh. Gjithsesi atij i rrinte dhe i rri mendja te halli i tij, te brenga e tij e pasosur, e mistershme dhe me shumë pikëpyetje…

Herë-herë ka arsyetuar se trajtimi i mirë që i bëri regjimi, ishte njëfarë ndjese e tërthortë, ndërsa shikimet e buta të ish-shokëve të të atit dhe të vëllait kur e takonin, i dukej se i thoshnin: Mos i hap më ato plagë, janë bërë edhe gabime… Ne do të ndihmojmë të ngjitesh e të kesh kushte sa më të mira në jetë…

Mirëpo ky interpretim sikur bënte efekt të kundërt tek artisti tashmë i shquar dhe kështu, në mënyrën më të natyrshme të mundshme, ajo brengë iu bë pjesë e pandarë e jetës së tij. Kur ishte dhjetë vjeç, kur lidhi për herë të parë shallin e pionierit në qafë, kur mori teserën e anëtarit të rinisë, kur shkoi në shkollë të mesme, kur spikati për veshin e muzikantit dhe shkoi në shkollë për muzikant, kur bëri kompozimin e parë, kur krijonte këngë, mandej muzikën e 35 filmave, si rrallëkush tjetër. Sidomos kur shkruante muzikën e filmave me temën e luftës gjithnjë do të kish para syve babain dhe vëllain e tij, partizanët me një fat tragjik… Studiuesit e muzikës nëse nuk e kanë pikasur deri më tani, mbase do të zbulojnë ndonjë ditë në pentagramet e Limosit brengën e artistit.

***

Limos Dizdarin mund ta përfytyrosh duke dihatur në të përpjetat e jetës së tij prej më shumë se 70 vjetësh. Ajo dihatje me një brengë të pasosur në shpirt, shpesh i kthehej në dënesje e herë në ulërima dhimbjesh të brendshme të cilat më vonë gjeti mënyrën t’i kthente në nota muzikore në pentagrame të pafundmë këngësh dhe simfonish. Ashtu si të gjithë artistët në gjinitë e tyre të krijimit artistik.

Ai gjeti te kompozicioni magjinë për të plazmuar në pentagrame brengën e tij të thellë që në vend t’i fashitej e harrohej, i rritej dhe nuk e linte për asnjë çast të qetë e të ndihej i lumtur. Brengat vetëm të trishtojnë, kurrsesi nuk të lumturojnë… Ndërsa ata nëpër festivalet e këngës, në koncerte simfonike i kërkonin pjesë të bukura me nota gazmore dhe optimiste sikurse trumbetohej se ishte jeta e re socialiste… Me kalimin e viteve ai kuptoi se nuk ishte i vetëm në dhimbjen e tij. Vërtetë ne kishim fituar një luftë, por në atë luftë ishin bërë edhe padrejtësi, kishte pasur dhe shumë viktima të pafajshme. Ai vetë ishte një viktimë e kohës që duhej ta duronte pambarimisht…

Çfarë kërkon artisti pas kaq shumë vitesh udhëtimi me brengën e tij të pasosur? Gjënë më të thjeshtë në botë: Të vërtetën. Dhe një ndjesë publike për krimin e kryer! Njohja e statusit të dëshmorit për të atin është më e pakta. Më mirë vonë se kurrë, thotë populli.

Dhe artisti Limos Dizdari jam i sigurt se di të falë…

 

  

Rruga për tek e vërteta ka shumë armiq!

Kolonel Dilaver Goxhaj*

Kishin kaluar gati dhjetë vite prej botimit të librit “Një kolonel midis Tiranës dhe Prishtinës”, me autor Ylli Polovinën, në të cilin trajtohet një pjesë e veprimtarisë sime luftarake në radhët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Midis të tjerave, në disa faqe të atij libri përshkruhet një debat për mospushkatimim e një luftëtari të asaj ushtrie. Me sa duket, ky libër i pat rënë në dorë z.Limos Dizdari shumë më vonë nga viti i botimit, dhe i kishte tërhequr vëmendjen, ndaj dhe më telefonoi. Pasi këmbyem përshëndetjet e rastit në telefon, m’u lut që të pinim një kafe e të shkëmbenim disa mendime.

Kjo ftesë qe e papritur për mua, pasi me kompozitorin e mirënjohur Limos Dizdari njihesha fare pak. Kishim vetëm një njohje zyrtare të para gati pesëmbëdhjetë vjetëve, gjatë periudhës kur ai kishte qenë drejtues i Lidhjes së Shkrimtarëve. Derisa ai kërkoi takim me mua, një ushtarak që s’ka aspak lidhje me profesionin e tij, mendova se donte të rrëfente diçka me rëndësi për atë.

Pasi u ulëm të nesërmen në një prej lokaleve të qeta në Tiranë, z.Limos nxori prej çantës së dorës atë libër dhe m’u drejtua, duke më thënë: “Të lutem, mos ma merrni për asgjë të papëlqyer, por kam një plagë familjare, e cila përngjan pak a shumë me çka trajtohet në këto faqe të këtij libri; dhe  e hapa librin në ato faqe ku trajtohet ajo çështje çka përmenda më lartë. Njerëzit që përjetojnë tragjedira, ruajnë ndonjë gjë në shpirt që po t’u jepet rasti do ta tregojnë me gjithë qejf.

Ku qëndron lidhja e brengës tuaj me çka trajtohet në këto faqe?, e pyeta unë.

Dhe z.Limos m’u përgjigj duke më treguar, se edhe babai i tij, Hulusi Dizdari, pat qenë partizan, bashkë me djalin e tij adoleshent, Baftjarin, fillimisht në batalionin “Çamëria”, i cili u formua në shkurt të vitit 1943 e përbëhej me partizanë nga fshatrat e Konispolit, Delvinës, Vurgut etj., e që më pas mori emërtimin “Thoma Lulo”. Në këtë batalion i ishte ngarkuar detyra e intendentit të batalionit, ngaqë ishte ndër më të shkolluarit, kishte qenë në shkollën “Zosimea” në Janinë. Bazuar në origjinën familjare dhe atë ekonomike, ajo që e lidhte Hulusi Dizdarin me luftën çlirimtare nuk ishte interesi material, pasi ai vinte nga një familje e pasur, por thjesht ideja e çlirimit; shkurt, ndershmëria, një materie e një rendi më të lartë, për të përmbysur atë botë të kalbur, të cilën do ta bënte vetëm duke u inkuadruar në rreshtat partizane.

Intendenti është ekonomati i rendimit luftarak. Një organizim i mirë ekonomik në radhët partizane është i nevojshëm si ajri që marrim frymë. Që mund të kryhet prej rendimeve partizane një veprimtari e suksesshme luftarake, e që aksionet të vinë gjithnjë në rritje, duhet që jo vetëm ushqimi por edhe veshmbathja, armatimi e municioni duhet të jenë në domosdoshmërinë e mjaftueshme. Dhe të gjitha këto duhet t’i mendojë, t’i organizojë e t’i kryejë intendenti. Intendentëve, veçanërisht në ushtritë çlirimtare vullnetare, për të kryer këtë detyrë u besohen të gjitha llojet e të mirave materiale, të lakmueshme për shumë njerëz, me dhe pa funksione. Si të tillë, intendentët janë luftëtarët më të shkathët e më inteligjentë, gjë që i bën xhelozë ata pa intelekt. Të qenët në luftë për intendentët është më së shumti një punë që kërkon ndershmëri e përkushtim; intendenti në luftën partizane është puna më e vështirë që njeh njeriu, është një punë pa asnjë lloj pushimi, pa çlodhje, është një punë prej 24 orë çdo ditë, të cilin nuk e zë gjumi edhe kur bie për të fjetur gjumë. Por intendentët kanë një të keqe që i rrezikon: disponojnë të mirat materiale të çdo lloji.

Detyrën e intendentit të batalionit Hulusi Dizdari e vijoi edhe kur një kompani e këtij batalioni u inkuadrua në batalionin e 3 të Br7S, me urdhër të SHP të UNÇSH, të datës 20 shkurt 1944. Hulusiu u detyrua të largohej nga treva e ku kishte familjen, i detyruar të shkonte pas djalit, i cili doli përsëri vullnetar për në Br7S.

Nëse i referohemi historikëve të formacioneve të LANÇ-it, mësojmë se nuk janë të paktë intendentët e vrarë gjatë asaj lufte. Dhe kjo kryesisht për posedimin prej tyre të materialeve me vlerë, përfshi edhe stërlinat e ndihmës angleze. Ndoshta këtu duhet kërkuar edhe shkaku i pushkatimit pa gjyq partizan i Hulusiut, në 15 korrik 1944, në Therepel të Skraparit; edhe pse këtë lloj pushkatimi e ndalonin dhe e dënonin rreptë rregulloret e asj ushtrie çlirimtare. Bazuar në dëshmitë verbale dhe me shkrim që i kanë dhënë z.Limos ish-drejtues të lartë të Br7S si dhe shumë bashkëluftëtarë të tjerë të Hulusi Dizdarit, e tërë brigada u indinjua kur mësoi pushkatimin e tij pa asnjë lloj gjyqi e pa asnjë lloj shpjegimi! Prej atëherë e deri tash nuk i dihet as varri Hulusi Dizdarit, edhe pse emri i tij figuron në Historikun e Br7S.

Djali i tij në atë kohë adoleshent, Baftjari, dhe shumë prej shokëve të luftës, bashkëvendas të Hulusiut, kërkuan t’u shpjegohej arsyeja e pushkatimit, por kishin marrë vetëm një përgjigje: “Atë e di komanda e brigadës”. Madje, pas këtyre kërkesave këmbëngulëse të Baftjarit dhe disa partizanëve të tjerë, komanda e brigadës e urdhëron Baftjarin fëmijë të largohej nga Br7S dhe të shkonte në Br19S. Pasi i vranë babanë pa asnjë lloj shpjegimi, “komandantët” e urdhërojnë të lipset edhe ai nga brigada! O Tempora, o Mores! A mund të mundohet kështu një fëmijë?!.. A ka gjë më të tmerrshme… Qoftë edhe sikur ta bënin për hir të lumturisë së pakufishme të të gjithë popullit. Një lumturi e tillë do të ishte e mallkuar…

Ndërsa Baftjarin, vijon tregimin z.Limos Dizdari, me mbarimin e luftës e dërgojnë në Shkollën e “Pionierëve të Luftës” (Shkolla Skënderbej), pastaj kryen Shkollën e Bashkuar të Oficerëve dhe titullohet oficer artilerie, ndërsa në vitet 1963-1966 kryen edhe Akademinë e Shtabit të Përgjithshëm, në Fakultetin e Artilerisë dhe emërohet në Korpusin e Shkodrës me detyrë shef i zbulimit të artilerisë së Korpusit. Në 19 janar 1970, në ora 22.30, sikundër na informuan me shkrim, (ndërsa ne, prokurori na pat thënë se ishte ora 22.05 dhe temperatura -50C), -vijon z.Limos-, Baftjari, duke udhëtuar për arsye shërbimi me një kamion të zooteknikes së Shkodrës, prej Tirane në Shkodër, pasi kalojnë urën e Bahçallëkut shoferi ç’orientohet dhe bie me gjithë makinë në lumin e Bunës dhe, çuditërisht, shoferi paska dalë, edhe pse kamioni përmbyset nga krahu i tij, ndërsa oficeri Baftjar Dizdari humbi!… Dhe nuk u kërkua më!

“U interesuam dhe na thoshnin se nuk dinin asgjë më shumë. Por çuditërisht kolegët e tij komanda e Korpusit nuk i lejoi as të shkonin edhe për ngushëllim në familjen e Baftjarit, madje familjes nuk i çuan as pagën e muajit janar!.. Shoferin e kamionit nuk e lejuan ta kontaktonim ne familjarët e Baftjarit!.. Edhe sot e gjithë ditën nuk dimë asgjë rreth tij… Njësoj si dhe për babanë… Ua tregova këto dy ngjarje tragjike për ne, meqenëse më ngacmoi libri që lexova, si dhe për të mësuar diçka më shumë, nëse a mund të ndodhin të tilla pushkatime në luftë, pasi UÇK-ja, me sa kam kuptuar nga ky libër, ka qenë në stadin që ishte Ushtria Nacionalçlirimtare Shqiptare në vitin 1944… Duke qenë i biri i Hulusiut dhe vëllai i Baftjar Dizdarit jam dhënë me mish e me shpirt pas këtyre dy tragjedive, që kanë mbetur ende të pazgjidhura”.

Me kaq e përfundoi tregimin e tij z.Limos Dizdari… Kompozitori heshti, diçka mendonte… Dhe unë shihja se si vuante shpirti i tij, se ç’përpjekje bënte për ta mbajtur veten! Zëri dhe pamja e fytyrës së tij tregonin se ndodhej në një shqetësim të madh. Në tregimin e tij kishte më shumë heshtje se sa fjalë. Në përgjithësi frazat, sado të ndërtuara logjikisht dhe të thella që i kishte, ai më shumë të bindte me heshtjen e tij mes tyre. Ata që kanë përjetuar ngjarje të njëjta e kuptojnë njeri-tjetrin më mirë kur heshtin, ndërsa njerëzve të lumturuar e indiferentë u duket e ftohtë dhe nuk u bën asnjë përshtypje të tilla ngjarje.

Qëndrimi i heshtur i z.Limos Dizdari është një akuzë e madhe, pasi familja e tij pati tre vullnetarë në rreshtat partizane: nënën, babanë dhe vëllanë, ku dy prej tyre nuk u dihet varri, duke mos u kthyer kurrë më në familje! Pyetet e tij janë : “Ku janë? Ku i kanë varret? Ku është shteti?.. Janë dy jetë të munguara, ndërkohë që shoqëria dhe shteti nuk dinë të kërkojnë as ndjesë!”.

Këto dy tragjedi të familjes Dizdari më tronditën kur po i dëgjoja. Asnjë njeri nuk i do aq shumë pjesëtarët e familjes dhe të afërmit e tij se sa kur ata janë zhdukur në mënyrë enigmatike. Dhe enigma mbetet enigmë. Dhe ajo ç’ka më ka bërë më shumë përshtypje: z.Limos Dizdari është një nga kompozitorët më kryesorë që është marrë më gjerësisht me të rënët dhe Luftën Nacionalçlirimtare. Kjo më ka bërë shumë kureshtar për këtë angazhim social e të ndërgjegjshëm të këtij krijuesi të madh. Kjo duhet të jetë një tipar që buron nga një përgjegjësi e lartë ndërgjegjeje. Me sa duket z.Limoz ndjek shembullin e traditës sonë popullore, që i përkujton në këngë të rënët për Atdhe, që të marrin aromën e trupit të këngëtarit e të këngëtarëve.

A janë adaptë e të gatshëm ata që drejtojnë sot prefekturat dhe qarqet përkatëse t’i sqarojnë këto dy tragjedi të lindura nga paraardhësit e tyre shtetarë, kur edhe organizmat e veteranëve janë interesuar për një gjë të tillë? Pyetja është e prerë, përgjigjja e qartë…Vetëm cinikët nuk dinë as ligjet e luftës dhe as ligjet e ndërtimit të shoqërisë njerëzore; vetëm cinikët shkaktojnë të tilla tragjedi enigmatike e i lënë pa përgjigje. Të gjithë ata që kanë vepruar kështu, si në korrikun e vitit 1944 ashtu edhe në janarin e vitit 1970, e deri më sot, jo vetëm që nuk po ua njohin atyre dy çlirimtarëve vlerat atdhetare e njerëzore, por as që denjojnë të japin edhe shpjegimet minimale të zhdukjes së tyre. Nuk kuptohet se ku e gjejnë edhe sot këtë guxim këta nëpunës të shtetit, të cilët sjellin njëmijë e një “argumente”, ndoshta ngaqë nuk gjejnë dot forcë të kërkojnë ndjesë. Sa armiq paska kjo rruga e ndershmërisë dhe e së vërtetës!

Duke kërkuar të mësoja diçka më shumë, e pyeta z.Limos se pse me kaq vonesë, dhe ja si m’u përgjigj: “Kjo jo për neglizhencën tonë si familje, as për  neglizhencën time të munguar, pasi kam qenë më i vogli në familje, por ka ardhur kryesisht nga besimi i tepruar tek komisionet përkatëse dhe strukturat shtetërore të të  dy periudhave, si rrjedhojë e respektit të treguar prej tyre dhe përkrahjes që kemi pasur si familje pas asaj lufte çlirimtare si dhe më pas, duke u zgjedhur edhe unë disa kohë në instancat më të larta të shtetit shqiptar… Të gjitha këto trajtesa e përkujdesje i kemi marrë si një lloj autokritike e bërë prej vetë shtetit… Por për më shumë, mund të flas herë tjetër”.

Për ata drejtues që kanë krijuar këto dy enigma, thonë se ishin trima. Po trimëria nuk është mençuri, ndryshe të dy këto tragjedi do ta kishin një shpjegim. Pse e kanë fshehur dhe e fshehin të vërtetën?! Ato janë dy vrasje të mpleksura me dinakëri e prepotencë dhe jo me mençuri, si nga komanda e Br7S ashtu edhe nga ata të Korpusit e të Ministrinë e Mbrojtjes, duke i lidhur me nyje të tilla që nuk mund të priten kollaj. Kush mbyt të vërtetën, ka bërë të keqen më të madhe.

Sikundër më shpjegon z.Limos, ata të institucionit të veteranëve i kanë thënë, se “babain tuaj e kemi shpallur dëshmor”. Dhe ai u ka kthyer këtë përgjigje: “Për çfarë mund të dëshmoi Hulusi Dizdari, për luftën heroike çlirimtare, apo si pjesëtar i luftës civile sikundër duan ta quajnë kolaboracionistët? Për veten time e di mirë ku jam inkuadruar, po babanë ku ta klasifikoj?!”

Ata që pushkatuan Hulusiun pa gjyq, e mbyll bisedën kompozitori ynë, ata duhet të kenë qenë me pushtet të lartë, ndryshe nuk do të kishin mundur të organizonin edhe zhdukjen e dëshmitarit partizan të interesuar, Baftjar Dizdarin; ai ka qenë një plan i hartuar nga njerëz dinakë e me shpatulla të mbrojtura. Jo më kotë në jurisprudencë thuhet se krimi lind krimin.

* Ish zv.shef i Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së

 

July 15, 2017 14:30
Komento

34 Komente

  1. Nasho July 15, 16:05

    Yoti Xhevdet,

    Si gazetar qe hulumton per fakte kur shkruan per nje ngjarje duhet te jepje te pakten emrat e komandantit dhe komisarit te Br7S, se vetem ata kishin fuqine te vidhnin sterlinat e inglezit. Kjo do ta bente artikullin me te plote jo si akuze ndaj tyre, por dyshuesit kryesore jane Komandanti dhe komisari, si dhe komandanti e komisari i batalionit ku Hulusi dizdari ishte inditendent.
    Fakte te tilla perbejne at qe quhet gazetari, keshtu si eshte shkruar duket si shkrim letrar.

    Ju lutem beni nje shtim te te dhenave te ketyre emrave ne kete artikull. Mua si lexues me shkon mendja tek nje emer, Shefqet peci, se nuk jam nga jugu por kaq di, se kam lexuar se ai ka bere gjera te tilla, por qe te mos i lini njerezve hapesire per hamendje, i jipni keto emra.
    Ne internet gjeta vetem kaq e mbase kjo eshte gabim:
    Gjin Marku. Ish gjeneralmajor, ish komandant i Brigades se 7-te Sulmuese.
    Ju lutem jepni emrat e tre te tjereve, komisarit te Br7S si dhe te komandantit dhe komisarit dhe batalionit te te 3te.
    I bej thirrje atyre qe kane qene ne rreshta e ketzre dz njesive t; japin emrat e komandantit dhe komisarit te brigades se shtate dhe batalionit te trete. Keto jane plage qe duhen mbyllur para se njerzit te ikin nga kjo bote me nbrenga te pazgjidhura.

    Ngushellimet me te thella Z. Limos Dizdari per humbjen e prindit e te vellait!
    Njeriu nuk duhet te kaloje jeten me dhimbje te tilla kaq te thella ne shpirt.

    Reply to this comment
    • Shvejku July 15, 20:16

      Cfare tragjedie paska paska kaluar Limoxi kur qenka kaq i qeshur?
      A do kishte patur me dhume perkrahje dhe suksese ne jete sikur te kishte patur gjalle babain?
      Lerini keto budallalliqe se nuk i ha njeri.

      Reply to this comment
    • shpresa July 15, 22:35

      Naso, si mund te te besoj, se Shefqet Peçi i shte komandant i brigates se V sulmuese dhe jo i brigates 7. Tani kushdo mund te shkruaj si do , por , megjithese s’ka ç’me duhet me e verteta sot, keshtu po behen gjerat te pabesueshme si po e shohim e degjojme. . Edhe per Shefqetin qe paske degjuar, ndoshta nga goja e qyetarit dixhital. Edhe une mund te te tregoj per ngjarje makabre qe i jane bere batalionit te III te brigates V ne Kukes (Gjalica e Lumes-..) dhe Shefqet Peçi do te rrinte duarkryq? Po lere tani, se koha kaloi dhe te gjithe jane te vdekur. Me te ikurin dhe me te vdekurin s’ka pse te mirrem.

      Reply to this comment
  2. Nasho July 15, 16:29

    Zoti Xhevdet,

    Si gazetar qe hulumton per fakte kur shkruan per nje ngjarje duhet te jepje te pakten emrat e komandantit dhe komisarit te Br7S, se vetem ata kishin fuqine te vidhnin sterlinat e inglezit. Kjo do ta bente artikullin me te plote jo si akuze ndaj tyre, por dyshuesit kryesore jane Komandanti dhe komisari, si dhe komandanti e komisari i batalionit ku Hulusi dizdari ishte inditendent.
    Fakte te tilla perbejne at qe quhet gazetari, keshtu si eshte shkruar duket si shkrim letrar.

    Ju lutem beni nje shtim te te dhenave te ketyre emrave ne kete artikull. Mua si lexues me shkon mendja tek nje emer, Shefqet peci, se nuk jam nga jugu por kaq di, se kam lexuar se ai ka bere gjera te tilla, por qe te mos i lini njerezve hapesire per hamendje, i jipni keto emra.
    Ne internet gjeta vetem kaq e mbase kjo eshte gabim:
    Gjin Marku. Ish gjeneralmajor, ish komandant i Brigades se 7-te Sulmuese.
    Ju lutem jepni emrat e tre te tjereve, komisarit te Br7S si dhe te komandantit dhe komisarit dhe batalionit te te 3te.
    I bej thirrje atyre qe kane qene ne rreshta e ketzre dy njesive te japin emrat e komandantit dhe komisarit te brigades se shtate dhe batalionit te trete. Keto jane plage qe duhen mbyllur para se njerzit te ikin nga kjo bote me nbrenga te pazgjidhura.

    Ngushellimet me te thella Z. Limos Dizdari per humbjen e prindit e te vellait!
    Njeriu nuk duhet te kaloje jeten me dhimbje te tilla kaq te thella ne shpirt.

    Reply to this comment
  3. Guri Shyti July 15, 16:38

    Per Z. Limos Dizdari kam respektin dhe nderimin me te larte, si kompozitor i shquar po dhe po, por edhe si njeri, per aq sa e kam ndjekur neper ekranet e Tv. Jam shume i indinjuar per keto humbje qe paska pesuar familja e tij dhe ai, si pjesetar i saj. Baftjarin e mbaj mend qe nga Shkolla Ushtarake “Skenderbej”, nje djalosh me floke qe prireshin me shume drejt te verdhave, me humor te kendshem dhe gjithmone i qeshur dhe i dashur. E mbaj mend edhe si student te Akademise Ushtarake, ku une kam pasur nderin te jem pedagog. I pata dhene mesim edhe Baftjarit qe nuk i kishte humbur dhuntite e njohura te rinise. Jam jashtezakonisht i pezmatuar per fatin e tij, qe po e mesoj per here te pare, por edhe per veprimet e papergjegjshme, shpesh vrastare, te drejtuesve kryesore te formacioneve partizane. Ka vetem nje ngushellim, ne qofte se mund ta quajme keshtu, qe fatin e babait te te perndertit Limos Dizdari dhe te vellait te tij e kane pesuar edhe shume te tjere, te cileve, gjithashtu, nuk u dihet as shkaku i vdekjes dhe as varri. Kuraje Z. Limos dhe qofte i perjetshem kujtimi i tyre. Respektet e mia ty dhe Xhevdetit e Dilaverit, qe i bene publike keto ngjarje makabre.

    Reply to this comment
    • Besnik July 15, 20:35

      Z, Guri Shyti, mos perfitoni te nxirni vrerin tuaj per çfare mund t’ju kete ndodhur personalisht. Ju kam ndjekur ndonjehere ne shkrimet tuaja, dhe verej se jeni kontradiktor kur flisni per LNcÇl.
      Kur flitet per udheheqjen gjithmone keni folur negativisht, sikur Lufta , qe ju e vleresoni, eshte drejtuar me shkop magjik .
      Ju paskeni qene pedagogy ne Akademine Ushtarake, nje instuticion sh I nderuar per nga vlerat profesionale dhe patriotike qe perçonin ne oficeret studente.
      Si ka mundesi qe nje kuadro si ju te jete kaq I percipte dhe I njeanshem!
      Une kam pasur nderin ta njoh personalisht Artistin e Popullit Limos Disdari.
      Me vjen sh keq per kete tragjedi te familjes, por do mendoja se nuk eshte mire te hidhet ne treg nje ndodhi e tille fatkeqe, e cila jo qe nuk ka per tia lehtesuar brengen por do ti rendohet me shume nga reagimet e ndryshme te komentuesve.
      Si zShyti , aq me teper anti-komunistet, do te gjejne rast te sulen Kunder Luftes.
      Ky eshte qellimi I z Xhevdet , qe te pergjithsoje nje rast fatkeq te asaj Lufte, qe i ben nder Shqiperise?
      Pse keshtu u shkrua Historia e lavdishme e asaj Lufte, duke vrare partizanet njeri tjetrin.
      Sipas kesaj, nuk ju shkoi teoria e luftes civile, dhe doni te sajoni , nga nje histori, nje preçedent te papreçedent?
      Une nuk besoj kurre qe Limos Disdari te jete dakort me kete loje, dhe mendoj se eshte bere pishman qe e ka nxjerre ne bisede kete histori.

      Reply to this comment
      • Plaku Xhuxhumaku July 15, 23:18

        Or koqe, po ti lere ta thote vete ky kompozitori a eshte bere pishman apo jo. Apo ju besniket e Partise e kuptoni edhe kur njerezit behen pishman, Ik or lesh, muti eshte mut dhe mut ngelet sado lule t’i vesh persiper zotrote.

        Reply to this comment
        • Guri July 16, 06:58

          Jo vetem ne komentin tim, por kurre nuk me ka shkuar mendja te hedh hije dyshimi mbi drejtesine e Luftes se Lavdishme Nacionalçlirimtare qe na radhiti me kombet fitimtare te botes dhe, fale asaj, pas çlirimit u trajtuam si te barabarte me ta. Por kjo nuk do te thote se gjate luftes nuk jane bere veprime te padrejta dhe qe kane çuar ne humbje jete njerezish te devotshem. Le te kujtojme Ramize Gjebrene, per te cilen eshte bere nje fare “mea kulpa”, por edhe te tjere, qe, ashtu si i ati i kompozitorit, u vrane, ashtu si jane vrare edhe te tjere. Keto jane fakte qe i kemi jetuar dhe perjetuar. Nuk kam thene kurre, sepse nuk e kam ate mendim, qe LNÇl ka qene lufte civile. Kjo eshte sajese e kolaboracionisteve. Prandaj jepjani Çezarit ate qe i takon, zoterinj komentues.

          Reply to this comment
          • Besniku July 17, 21:16

            Ramize Gjebreja,e dinte po aq mire sa ju, partizan, dhe ne qe jemi bij partizanesh, qe duhet te respektonte ligjin e luftes. Aq me teper qe propaganda e ballisto-fashiste, trillonte te paqena per moralin e partizaneve , per te penguar daljen e vajzave ne lufte.
            Ramize Gjebreja ishte e zgjuar dhe e mesuar, dhe per me teper e fejuar. Duhet te ishte shume me e forte, me vehten ne radhe te pare, pastaj me armikun.
            Gabimi ishte I saji dhe jo I ligjit partizan.
            Sa Ramize te tjera kishte, por ato ishin me te forta dhe respektonin vehten dhe shoket.
            Ndoshta duhet te ishte larguar nga radhet e jo te vritej, ndoshta ai qe urdheroi, dhe ky nuk ishte Shefqet Peçi, kishte dhe arsye personale.
            Kjo ngjarje ka marre forme tjeter , kaq te fryer, vetem pas 90- tes e vetem per te treguar gabimet qe jane bere gjate Luftes e per te zvenitur madheshtine e kesaj Lufte.

  4. Lungara July 15, 17:15

    Tragjedi njerëzore që analizohet me optikë tendencioze antikomuniste , si për babanë e vrarë gjatë Luftës ashtu edhe për vëllain e Limozit , Baftjarin !
    Ç’do njeri normal ndjen keqardhje por , sentimentalizmi s’duhet të na marrë mëndjen për të përmbysur historinë !

    Reply to this comment
  5. Dalip Berzeshta July 15, 17:47

    Nje i moshuar shpesh na thoshte duhet te denohet e vjetra me kuc e me mac,qe te eci perpara ky komb,por ca pinjoll i thoshin nuk duhet te merremi me te vjetren sepse eshte humbje kohe,por te shikojme perpara!Dhe ai plaku i mencur thosh,po su denua e vjetra marrin zemer keto te rrinje qe jane pjelle e atyre te vjeterve,sepse nuk do kene frike te sillen si eterit e tyre,qe vrane prene,gjakosen dhe as u hyri gjemb ne kembe,druaj edhe keto rrugen e tyre do bejne.

    Reply to this comment
    • mateo July 15, 20:11

      Bravo Dalip Bizhdili!
      Por me pare duhet te vertetohet se kush eshte e VJETRA.Vetem me referendum popullor gjendet kjo sakte.
      Shumica e popullit gjykojne se e vjetra perfshin ata qe i sherbyen pushtimit otoman prej nga trasheguan ofiqe,flori dhe zakonin e te sherbyerit te te gjithe pushtuesve te Shqiperise,pra bejleret,agallaret,cifligaret etj.
      Te gjithe bashkepuntoret me pushyuedit nazi-fashiste,tradhetarinAhmet Zogolli,Esat Toptani,kriminelet Rexhep Mitrovica e Xhaferr Deva,te gjithe spiunet ne sherbim te te huajve,diversantet dhe te gjighe qeveritaret e pas 90-tes qe e ropen Shqiperine me kuc e me mac.
      Por ti more lamash je kelysh i ketyre armiqve te Shqiperise prandaj me te vjetren quan Enver Hoxhen me shoke qe e gjeten Shqiperine te pushtuar,e cliruan me gjakun partizan,ngriten popullin ne kembe per rindertimin e vendit qe mbaroi per 5 vjet dhe jo di ne shkerdhatokraci,qe edhe pas 27 vjetesh vazhdojne me mashtrimin e tranzicionit fantazem.

      Reply to this comment
  6. Drejtesia do te behet duan apo nuke duan ato mije kenetash dhe mostrash qe ju bejne avokatine July 15, 19:16

    Histori ngjarjesh qe tronditin jo vetem Limozin, kete femije e vella familje patizanesh,por te gjithe Ne qe e lexuam kete histori te vertet ngjarjesh e datash,sa makabre,aqe dhe tronditese jo vete per Limozin e familjen e Tije,por dhe per te gjithe Ne qe akoma vazhdojme te gabojme duke lene ne krye te tre pushteteve bijte e mostrat e atyreve bastardeve qe i krijuan plage te thella shume shqiptreve fatkeqe,qe dhane sa munden per nje Shqiperi vertet te lire e demokratike.Dhe kjo vetem e vetem nga lufta per leke te piset e pushtet pa kufi me c’do forme e cmim brenda djallit..Po sot Shqiperi me thuaj ku je,a nuke jane po bijte e eterve dhe mostrat e tyre qe nen praktikat e paturpshme te futbollit me dy porta po mbajne nen sundim jo vetem vertetesine e historise shqiptare ne dite e vite,por dhe te sotmen e te ardhmen e popullit tone te shumevuajtur e tejsakrifikuar ne dite vite deri me sot?

    Reply to this comment
    • Besniku July 15, 22:04

      Ja, mezi priten sherbetoret e fashisteve, me nje gur, vrasin dy zogj, dhe komunistet, dhe Limozin, qe ishte familje partizanesh.
      Vazhdosh, mire e ke xhevdet

      Reply to this comment
      • Drejtesia do te behet doni apo nuke doni ju,o mije kenetash dhe mostrash qe ju bejne avokatine July 15, 23:14

        Besnik emrin e ke te bukur,por ke vetem per maske,se mbete pjese besnike e jashteqitjes shqiptare ne dite e vite.Mjaft me,ne moralin tuaj eshte ti kerkoni falje vitimave tuaja,apo te eterve tuaj, dhe kjo eshte me e pakta.Koha po verteton katerciperisht se nuke ka me te rrezikshem se komunistet e konvertuar ne fashiste dhe nje djalle e gjysem ,se per komunistet qe mbetet keto jane as me pak dhe as me shume,por pjese e nergjegjeshme te mijra krimeve ne dite e vite deri me sot.Dridhuni e perdridhuni,po vjen dita qe nga trasta peme e kalbur jasht do te hidhet…..

        Reply to this comment
        • Savon July 16, 10:51

          Te dhjefsha drejtesine o i pa drejte o kelysh fashisti.
          Leri perrallat por merru me krimet e ketyre 27 vjeteve qe e kane kthyer Shqiperine 100 vjet prapa.

          Reply to this comment
          • Drejtesia do te behet doni apo nuke doni ju o mije kenetash qe i beni avokatine. July 17, 09:48

            O savon, o djalle me brire, po a nuke jane po eterit e bijte dhe mostrat e diktatures komuniste qe vazhdojne te sundojne deri me sot ne te tre pushtetet ne SHQIPERI,apo beme baba qe tu ngjaje i thone komentit tuaj? Mjaft me, me lloqe kavaje, pse mbeten keta qe ishin dhe bijte e mostrat e diktatures komuniste ne te tre pushtetet me nje barre krimesh mbi supe, SOVRANI, USA dhe BE-ja kerkuan me force REFORMEN NE DREJTESIA,ligjin e dekriminalizimit dhe VETTINGUN.Te komentosh eshte sa dije aqe dhe profesjon e patriotizem, por te zhgaravitesh nuke eshte me dije e patriotizem,por bashkeudhetare me jashteqitjen shqiptare te Tiranes zyrtare ne dite e vite deri me sot.Doni apo nuke doni ju o jashteqitja shqiptare, shume shpejt do te keni nje fund te turpshem dhe pa kthim,ku e djeshmja dhe e sotmja do tu duken nje enderr e bukur, dhe e nesermja ne burg me nje ferr pa fund.Jane mijra nena e gra te veshura me te zeza,dhe mijra femije jetim,si dhe nje pasuri kombetare dhe private e grabitur dhe e tjetersuar nga fuqia e jashteqitjes shqiptare ne te tre pushtetet, qe kerkon drejtesi. Ora bie tik-tak,tik-tak tik-tak,ate nuke ka force ta ndaloje askush,sepse e ka bekuar Zoti.Beso.

  7. Albani July 15, 21:36

    Zoti Limos.
    E lexova me vemendje kete artikull.Nese mundesh te me lexosh me qetesi lexoje.Jam person qe pak a shume, nga rrethanat familjare , e njoh kete brenge dhe tragjedi te familjes Tuaj.Dua te bej nje vrejtje dhe keshille.Si duket dhe nga shkrimi Ju Limos sot jeni ne nje moshe me se te pjekur rreth 75 vjec,moshe kur njeriu ben bilance dhe nxjerr perfundime.Une mendoj se ju duhet te ishit me dinjitoz dhe te thoni te vertetat qe i dini ose i nxirrni indirekt me inteligjence per cfare ka ndodhur.Nuk duhej te flase Xhevdet Shehu si ciceron i Juaj.Gjithsesi puna e jote.
    Per babin Tuaj nuk kam dijeni sepse ka qene larg dhe mosha nuk me lejon ta njoh.Nuk e di historine e lidhjes me forcat e majta ,komunistet.por eshte e vertete qe jeni familje me origjine mbi shtresen e mesme.Ky fakt besoj , sic thoshte nje njeri im i afert mik me familjen tuaj se gabimi i Dizdarjve te Delvines (Rusanit ) eshte se u lidhen kot me koti me Luften.Per sa i perket zhdukjes se vellait tuaj ne vitet 70 ka dy variante.I pari eshte ky qe thoni Ju qe u mbyt ne Bune dhe i dyti eshte qe ky ishte inskenim i Sigurimt per ta hedhur jashte per veprimtari zbuluese.
    Por mendoj se kryesorja eshte qe Ju duhet te ishit treguar dinjitoz qe ne fillim te viteve 90 dhe te vendosnit piken mbi I per familjen Tuaj dhe pozicionin Tuaj politik.Kam frike se edhe Ju nuk tregoheni i sinqerte.Ndoshta edhe Ju per te mbijetuar ne menyre te hapur ,(kujto kenget e tua per regjimin e enver hoxhes) apo edhe ndryshe keni gelltitur corben.Nuk ka si spiegohet qendrimi i Juaj pas viteve 90.Ju duhet ti ishit ngritur dhe kerkuar me force eshtrat dhe gjakun e te afermve tuaj.Ju neper biseda dhe ambiente me krenari pohoni se jeni me origjine i djathte por nuk kishte nder qe te ishit nen hyqmin e cobanit Edi Rama qe Ju flaku si lecke nga politioka.Pse ? Sepse nuk ishit ne vendin Tuaj, nuk ishit i vertete.Ti duhej te ishe me fisin e njerzve te dajove te nenes tende, Pepese se shtrenjte, me miqte e gjysherve te tu ne gjithe trevat e Jugut, ne Cepune, ne Gjirokaster, Delvine, ne Lumin e Vlores e me gjere.Ata ishin vertete te djathte dhe hoqen vuajtje, vrasje, burgime e percmime.Ata vuanin ne nje kohe qe ti thurje melodi per diktatorin dhe flije rehat tek pallatet Shallvare ne Tirane.
    Pyet motren tende Titinen (nuk e di nese eshte gjalle) cfare ka biseduar me nje njeriun e saj ne Vlore kur kerkonte pronat qe ti i doje por ne parlament votoje kunder.
    Biseda eshte kjo midis dy grave fisnike, te thinjura,te malluara, te takuara pas 63 vjetesh.Ku je moj Titine.U takuam pas kaq vitesh, na ndau koha dhe politika.Nderkaq Titina ne krahun tjeter e perlotur, e permalluar e puthte e puthte dhe dihaste.Po tha Titina – Ju kishit te drejte, Ju jeni me te vertete fisnike,ju na strehuat dhe ushqyet me buke ne dimrin e larget te luftes kur ishim shperngulur nga lufta..Ne nuk jemi bere me ju pas ketyre viteve te trembur nga lufta e klasave.

    Pra shkurt z. Limos.Keto gjera keshtu kane ndodhur.Ju iket ne krahun e gabuar.Ai sistem Ju vrau, ju zhduku njerzit e dashur dhe ju sot perseri nuk keni force te thoni te verteten.Nese ne si njerez qe kemi jetuar ate kohe nuk tregojme te vertetat qe femijet tane te dine si kane ndodhur gjerat dhe te reflektojme mendoj se perseri do te vuajme shume.I thashe keto sepse jam prekur shume jo vetem nga ngjarja qe e kam ditur prej kohesh por nga menyra si e trajton veten tende sot.
    Me vjen vertet keq sepse edhe me lidhje jo shume te afert perseri nje pike gjaku e kemi te perbashket dhe gjkau nuk behet uje…..

    Reply to this comment
  8. JAHO July 15, 21:38

    Prekse por vone.

    Reply to this comment
  9. We People (Les Misérables ) July 15, 22:03

    Edhe pse kam respect absolut per zotin Limoz Dizdari si njeri fisnik dhe si muzikant I madh perseri shikoj qe shume gjera nuk shkojne ne kete “ngasherim “ te Xhevdet Shehut.
    .
    Edhe hasmit nuk do ja uroja fatin e babait dhe vellait te Limozit…por pse u dashka te tromaksim njerzit per nje vrasje MISTERIOZE ne 1943 ..sot kur na kane vrare kombin dhe dinjitetitn jo vetem armiqte por dhe keto qe po I mbajne per miq
    .
    Eshte per tu habitur se nuk merret njeri me krimet e Ahmet Zogut dhe as me te Saleh Berishes.
    .
    Dogji ahmet zogu me zjarr katoliket e shqiperise dhe Vrau ajken e atdhetarise…tradhetoi ne menyre kriminale ne 7 prill 1939 dhe e ka nje derr lapidary ne mes te Tiranes.
    .
    Krime te perbindeshme kreu berishorri dhe perseri nen zgerdhimjen e donaldluse se rradhes dhe breket e mbushura te edi rames ai eshte sot me I fuqishem se kurre..
    .
    Pse te nderuar “ditore” hapni plage te vjetra qe kurre nuk do te dale e verteta dhe keni heshtur per krimet berishiajne qe kullojne gjak te fresket…
    .
    Si do zbulojme ngjarje te 1943-it kur akoma nuk dime pse nuk arrestohet shkerdhen berisha per vrasjen mafjoze te Kosta trebickes..
    .
    PRA PSE PO TOLERONI KRIMET E SAISATANAIT NE KETE SHEKULL DHE VINI MIKROSKOPIN PER SHEKULLIN E KALUAR

    .
    Zhdukja e mistershme me urdhër të tij të Remzi Hoxhës. Biznesmenit shqiptaro-maqedonas, aktivist i UÇK-së, që e mori peng me SHIK-un e tij fal një makinacioni të agjenturave serbe dhe paditurisë së Pjetër Arbnorit. Hoxha u mbeti në dorë në tortura pasi i kërkonin filmimet dhe fotografimet që dispononte ai për takimet Berisha-Miloshevic dhe me Gligorovin si dhe një filmim të Gazidedes me Arkanin në Shkodër, pak muaj para zhdukjes.

    Më tej zhdukën trupin si provë, që të mos mbetej, por denoncimi i familjarëve i menjëhershëm plasi skandalin. Nano e la dosjen e hapur me gisht tregues nga zyra e Berishës. Vetë OKB rihyri në lojë. Berisha u përpoq ta mbyllte si dosje, por s’ia doli. Ndaj dhe i mbeti si “çelës” zhdukja e provës kryesore. E rikthehu të ndjerin nga vendet arabe ku bënte jetë akademike, me premtime të mëdha. E kthehu si një “trofe” të forcës së tij. Por nuk i mbijetoi gëzimit të Shqipërisë as për dy vjet. Iku me një sëmundje të mistershme, origjina e të cilës mbeti e tillë. Një vdekje për të cilën Berisha u mundua të hiqej sikur po investonte me buxhet për ta shpëtuar. Por fitorja ishte e madhe, sepse dosja e zhdukjes u varros përfundimisht me vdekjen e Bashkim Gazidedes.
    .
    Të tjerët kishin pak rëndësi në proces, pasi shkonin deri tek Ilir Kumbaro, të cilit urdhrin ia kishte dhënë vetë i ndjeri dhe për më tepër Hoxha i mbeti atij në dorë. Edhe Kumbaro nuk dihet se ku jeton dhe nëse jeton pas atij skandali me drejtësinë shqiptare dhe britanike bashkë. Një manovër proceduriale për të cilën askush nuk mbajti përgjegjësi.
    .
    Të gjithë e mbajmë mend Kosta Trebickën. Pa peshë politike, por ama ishte vullkani i shpërthyer që mund të shuante “sarajin” e kryeministrit mes skandalit të aferës së Gërdecit dhe 26 të vrarëve. Ishte dëshmitari që lidhte djalin e kryeministrit me atë aferë direkte. Trebicka foli hapur, duke thënë në media se “Shkëlzen Berisha ishte i lidhur në trafikun e Gërdecit”. Madje shkoi më tej. Foli për një takim misterioz tek sheshi “Nënë Tereza” në makinën e kryeministrit Sali Berisha për këtë problem. Takim i fshehtë, jo zyrtar, në rrugë dhe për një ngjarje të madhe….
    .
    .Dhe dy muaj më pas vdes në një aksident të mistershëm në pllajën e Voskopojës në gjueti. Makina me 30 në orë kishte bërë salto duke e zënë nën vete, i kishte çarë kafkën, por afër trupit kishte pushkën dhe shpendët e vrarë!!!.

    .Dhe dyshohet se njeriu që i ka shërbyer si urë Berishës për këtë zgjidhje, ishte…Bujar Nishani. Në një biznes të përbashkët dy bashkëshortet e Trebickës dhe Nishanit, hapën universitet privat. Dhe Kosta u zbut, kurse Nishani ishte i vetmi që i shkoi i pari për ngushëllim të shoqes në banesë dhe ku u mbushi mendjen se ishte…aksident. Për të mbuluar provat shërbyen ish-badiguardët e Berishës të emëruar drejtorë policie. Dhe Nishani sot është…President. Por edhe Nishani vetë po vuan…një sëmundje të mistershme për shkaqet dhe origjinën e saj. Dhe është pikërisht ky ish-ministër i Brendshëm, në kohën e të cilit kanë ndodhur gjithë vrasjet politike të kundërshtarëve të Berishës. U vra Fatmir Xhindi, Aleks Kekës apo 4 policët në Durrës.
    .
    Iku dhe u rikthye ministër dhe pasuan vrasjet e kryekomunarit në Kukës, gjyqtarit Skerdilajd Konomi apo oficerit të lartë të SHISH, Isa Çopa. Bashkë me Halimin e kalonin situatën me një premtim për kapje autori dhe më tej harroheshin. Kosta Trebicka nuk iku se do i zinte vendin Berishës se ishte i zoti në politikë, por sepse kujtoi se gjendej në Amerikë, ku skandalet kanë të ndëshkuar. Harroi se pasi u harrua disa muaj fjalia që tha se negocoi me Berishën pas Gërdecit, i shkroi testamentin e vdekjes. I vetmi dëshmitar i kësaj çështje mbetet Mihal Delijorgji, i cili duket se u tregua gojekyçur deri në fund.
    .
    Nuk po llogarisim këtu edhe 21 Janarin, operacion të cilin e udhëhoqi vetë. Ku dëshmitar ka përveç komandantit të Gardës, truprojat e tij, edhe ish-ministrin e Brendshëm Lulzim Basha, që e konsideron “djalë të një gjaku”. Por nuk mund të lëmë mënjanë ngjarjen më të fundit, Sokol Olldashin. Një tjetër kundërshtar dhe rival në parti, por për fat të keq po aq i kapur në bëma të dyshimta sa edhe të mëparshmit, pra një ministër kabineti. Por duket se i ndjeri kishte lëvizur fort gurët e themelit në PD. Mbështetja që po merrte nga java në javë u kthye në një frikë për Berishën dhe pasardhësin e tij Basha. Distancimi i partisë nga Berisha, llogaritet të jetë fundi i tij dhe dorëzimi tek kundërshtari si “pajë”. Për të ndalur këtë operacion, në momentet e “bursës” më të ulët të tij në politikë, mund të jetë luajtur edhe karta e radhës. Vërtet ishte një aksident, por që mbetet dhe duket se do mbesë me shumë të panjohura në vetëvete. Basha duket i ekzekutuar nga Uashingtoni dhe Berisha po ashtu. Ndaj zgjidhja e vetme mbetej një qetësi dhe batak politik si i 1997-2005 me një opozitë copë-copë dhe me një post honorifik në PD. Dhe përballë alternativave u zgjodh kjo e fundit.
    .Nëse rezultatet e autopsisë së Sokol Olldashit nuk bëhen transparente, nëse nuk zbulohet se me cilin ishte takuar në vendin misterioz të panjohur ende, çfarë kanë biseduar dhe kush e ndiqte, ky aksident nuk mbetet thjesht i tillë në këtë situatë të trazuar të ish-ministrit që përgatitej për betejë të re….Ferdinand Poni e mbyten me nje “goje uji”…..Artan Santo u vra per ti treguar Edi Rames te mos futet ne keshtjellen e drakules berishe…shkurt..kush e mbron kete drakulen e vicidolit kur ai vend eshte kthyer si kolumbia e europes
    .
    NE VEND TE MBYLLJES
    E perseris..edhe pse kam nje respect te madh per L.D dhe I shpreh ndjenja te forta solidariteti ketij fisniku….edhe pse e vleresoj gazeten Dita si NR-1 ne shtypin shqiptar sot per sot ..sugjeroj qe tema te tilla me vrasjet e 1943 dikush I perdor per te mbyllur apo eklipsuar krimet e Sali bishes para te cilit edi rama (edhe pse ka fituar te gjitha votimet) duket si liliput dhe kjo eshte fatkeqesi kombetare

    Reply to this comment
  10. Lida July 15, 22:12

    Me vjen shum shum keq per profesor Limonsin,me kete
    plage kaq te thelle qe i paska renduar ne vetvehte,vertet
    eshte e tmershme…por kur ritesh nder vite,behesh edhe me sensibel dhe te tilla tragjizma mezi percillen edhe nga mosha.Me dashamiresi dhe respekt.

    Reply to this comment
  11. Pensionisti Bashkim Pitarka July 15, 22:25

    Sa shume krime monstruoze,sa shume gjema i jane shkaktuar e fshehur sot e kesaj dite ketij populli paqedashes e liridashes! Sa pak di ky popull,sepse ne gjirin e tij kane levrire gjarperinj te ndyre qe te vrisnin naten e te qanin diten,qe tradhetonin dhe tradhetojne cdo kauze e ceshtjpe te drejte duke rendur pas parase dhe ofiqeve!Me dridhet mishte tek kujtoj plaget e mikut tim te vyer,kompozitorit,politikanit e veprimtarit tone te shquar,Limos Dizdari.Dhe te mendosh se nje njeri i mire e krijues si ai te kete jetuar e punuar me keto plage e dhembje zemre per gjithe keto vite dhe te nxjerr nga shpirti i tij i plagosur rende jo ofshama e mallkime,por himne te verteta ne kompozimet e tij madheshtore ne filmat shqiptare,sidomos ato me teme nga Lufta Nacional-Clirintare,ne vepra te pavdekshmne muzikore,ne festivale te kenges ne RTV! Sa keq,sa e rende….

    Bashkim Pitarka
    Diplomat ne pension
    Florida,15 Korrik 2017

    Reply to this comment
  12. alphade July 16, 02:24

    Nje kalbesire si B.Pitarka qe e “thithi” pergjate 50 vjeteve
    ” lopen socialiste” dhe sot na shet dengla duke u “bash
    kuar me brengen ” e kompozitorit me pafytyre te paima-
    gjinueshme ! Cdo te thone te persekutuerit e vertete qe
    qe vuajten luften e eger te klasave ,te burgosurit per bin-
    djet e tyre politike,te internuarit,kulaket,armiqt e popullit,
    nderkohe qe Ti zoti Pitarka bridhje si diplomat i regjimit
    komunist neper boten kapitalisto-revizioniste !? Tipa si
    zotrote apo maxhunet – uhrjah – hipeve ngjallin jo urrejtje
    por neveri . Cfare nuk po degjojme ne keto kohra ?! Na
    dalin te gjithe te”persekutuar” dhe kush ? Te gjithe ata
    qe e shtrydhen sa munden e paturpesisht ate regjim .
    Ata ,qe realisht u persekutuar vertetesisht ,mbeten me
    goje hapur sot ,kur degjojne bashkimet,maxhunet, e mijra te tjere te pervilegjuarit e regjimit te ” brengosen” sot per
    cfare i ka ndodhur x- apo y gjate luftes ! Vetem keta tipa
    nuk kane te drejten morale te shprehen ndaj atij regjimi
    si te. ” persekutuar” dhe nuk lene rast pa shprehur “keq-
    ardhjen” per cka ka ndodhur 7 dekada me pare,nderkohe
    qe nuk flasin e rrine gojekycur per tragjedite e ketyre 27
    vjeteve nen nje diktarure mizore qe i zhduk njerezit neper
    kenetat e pllajat e Shqiperise …..!!! Tipa te tille se kane per turp qe sot thone: rrofte mbreti dhe neser paturpe-
    sisht te thone poshte mbreti ! Cfare kslbesirash paskish
    meshehur bota shqiptare .
    Megjithate : Nuk duhet te perfitohet nga kjo fatkeqesi per
    te hedhur balte mbi luften heroike te partizaneve tane
    trima e legjendare qe me gjakun e tyre vaditen trojet shqiptare nga Jugu ne Veri dhe pertej kufijve tane shte-
    teror . Lavdi e perjeteshme LNCL dhe partizaneve tane
    heroike !!

    Reply to this comment
  13. Arben July 16, 07:31

    LIMOZI, SEPSE KA FJETUR GJUME MBI KETE KRIM, I ESHTE LEJUAR TE NDERTONTE KARRIERE.

    NJE FJALE TE KISHTE THENE, NE SPAC E KISHIN CUAR.

    KY ESHTE SISTEMI KRIMINAL KOMUNIST, QE VAZHDOJME TA KEMI EDHE SOT.

    LITARI LITARI LITARI PER KOMUNIZMIN.

    Reply to this comment
  14. demo July 16, 13:04

    Me kete historine e z.Limoz eshte realizuar nje film,i titulluar ‘”Intendenti”,me skenar te Sabri Godos.Nuk vej doren ne zjarr,por Sabri Godo ka dashur te ndricoje pikerisht kete enigmen e z,Limoz.Po ta kete pyetur Sabri Godon qe ne gjallje,do t`ja kishte lehtesuar disi dhimbjen. z. Limoz. dhe Sabriu jane nga e njejta krahine,,ka mundesi qe edhe i ati me vellane te kene qene bashke me Sabriun ne nje brigade.

    Reply to this comment
    • Artes July 16, 18:27

      E njoh kompozitorin dhe trishtimin e historive te jetes se tij prej disa dekadash. Lexova shkrimin dhe realitetin absolut me te cilin eshte pershkruar kjo histori.

      Kur isha femije dija qe z. Limos eshte rritur jetim, me nje nene burrneshe qe i rriti kater femijet e saj duke pleqeruar dhe te jemen me shume dinjitet.

      Humbja e Baftjarit ( Batos sic i flisnin te afermit) ishte dhimbje jo vetem per gruan, femjet, nenet, vellezerit e motren ,por per gjithe te afermit. Kjo enigme e madhe deri ne mosbesim, bente qe si femije ne ate kohe degjoja qe thuhej se e kishin pare vite me pas aksidentit. Dikush thosh ne Tirane, dikush ne Shkoder, por gjithmon flitej me ze te vogel. Mosbesimi i zhdukjes dhe i moskerkerkimit nga shteti i Batos, bente te besonin te gjithe se ai rronte.

      Z. Limos ne kohen qe kryeminister ishte shoku A.C. i kerkoi nje takim per te mesuar nga Partia te verteten sado e hidhur e me pasoja te ishte per te, per te dy tragjedite e familjes se tij, dhe pergjigja qe: – Gjate Luftes jane bere dhe gabime…nuk e kthejme dot me kohen mbrapa.
      Gjashte muaj pas atij takimi kompozitori fitoi te drejten per te qene komunist.
      Kjo nuk e ndihmoi ate as te gjente njerezit e humbur as te perfitonte ofiqe.

      Me artin e tij duke u mbeshtetur ne tabanin burimor krijoi tinguj madheshtor qe dekadat ende si kane zbehur, per heronjt e rene, per njeriun e lire, per Atdheun etj.

      Ne dy dekadat e fundit eshte e disata here qe e degjoj apelin e tij. Ka mbritur shpesh deri tek burimi i informacionit, por fati ja ka sjelle qe ne momentin final deshmitaret i jane larguar.

      Per te eshte nje brenge ne vazhdim pa pergjigje, por kurre nuk eshte ndalur per te mesuar te verteten e tyre, duke mos e humbur asnjehere shpresen.

      Sigurisht qe ka emra konkret ne kete histori qe ai i di. Askush nga ne nuk mund te hamendesoje duke i vene ngjarjes emra qe ne desherojme ti perkojme me kohen.

      Jam e sigurt qe ai beson ende qe dikush do marr kurajon tja lehtesoje shpirtin dhe, me guximin qe e ka karakterizuar gjithe jeten ne kohen e duhur do na i beje me dije zgjidhjen e brenges se tij.
      Me tinguj melodioze, patetike, vargje, shkrime apo intervista….le tja leme kompozitorit ta zgjedhe.
      Mos i ardhte i rende dheu per gjithe keto vite te dy familjareve!
      U prehshin ne paqe !

      Reply to this comment
  15. Dike Mullai July 16, 13:24

    I bashkohem komentit te alphade dhe We People… Jam pensionist ne moshe 80 vjecare. I kam ndjekur me KENAQESI krijimet muzikore te Limos Disdarit, qe nuk jane pak. Shpreh keqardhje per Xhevdet Shehun:- Gazeten DITA e kam lexuar rregullisht. Kam vrejtur se Xh. Shehu po i meshon balte-hedhjes per LANC e Ndertimit Socialist te Vendit. Dyshoj se Xh. Shehu ka MLLEFE ndaj periudhes ’41- ’85 !!!

    Reply to this comment
    • ELIOT July 17, 18:37

      dike MULLAI TI DON QE KRIMET TE RRIJNE TE PA DENUARA … TE MBYLLEN NE HESHTJE .. XHEVDIT IE KA BERE MIRE QE KA SHKRUAR PER LIMOS DIZDARIN ….SE ASNJEHERE SKAM DEGJUAR PER TE VETEM QE BENTE MUZIKE TE BUKUR …ISHTE I MADH SI NJERI DHE … KAQ …. PRANDAJ LERINI NJEREZIT TE GJEJNE ATE QE E BERI KRIMINE E TURPSHEM ..QE VRAU SHQIPTARET ….. NDOSHTA MEHMETI ENVERI . NDOSHTA TE 2 …KOMUNISTAT ISHIN SI MAFIA … TE VRSINSIN ..PASTAJ ….

      Reply to this comment
  16. Artes July 16, 18:24

    E njoh kompozitorin dhe trishtimin e historive te jetes se tij prej disa dekadash. Lexova shkrimin dhe realitetin absolut me te cilin eshte pershkruar kjo histori.

    Kur isha femije dija qe z. Limos eshte rritur jetim, me nje nene burrneshe qe i rriti kater femijet e saj duke pleqeruar dhe te jemen me shume dinjitet.

    Humbja e Baftjarit ( Batos sic i flisnin te afermit) ishte dhimbje jo vetem per gruan, femjet, nenet, vellezerit e motren ,por per gjithe te afermit. Kjo enigme e madhe deri ne mosbesim, bente qe si femije ne ate kohe degjoja qe thuhej se e kishin pare vite me pas aksidentit. Dikush thosh ne Tirane, dikush ne Shkoder, por gjithmon flitej me ze te vogel. Mosbesimi i zhdukjes dhe i moskerkerkimit nga shteti i Batos, bente te besonin te gjithe se ai rronte.

    Z. Limos ne kohen qe kryeminister ishte shoku A.C. i kerkoi nje takim per te mesuar nga Partia te verteten sado e hidhur e me pasoja te ishte per te, per te dy tragjedite e familjes se tij, dhe pergjigja qe: – Gjate Luftes jane bere dhe gabime…nuk e kthejme dot me kohen mbrapa.
    Gjashte muaj pas atij takimi kompozitori fitoi te drejten per te qene komunist.
    Kjo nuk e ndihmoi ate as te gjente njerezit e humbur as te perfitonte ofiqe.

    Me artin e tij duke u mbeshtetur ne tabanin burimor krijoi tinguj madheshtor qe dekadat ende si kane zbehur, per heronjt e rene, per njeriun e lire, per Atdheun etj.

    Ne dy dekadat e fundit eshte e disata here qe e degjoj apelin e tij. Ka mbritur shpesh deri tek burimi i informacionit, por fati ja ka sjelle qe ne momentin final deshmitaret i jane larguar.

    Per te eshte nje brenge ne vazhdim pa pergjigje, por kurre nuk eshte ndalur per te mesuar te verteten e tyre, duke mos e humbur asnjehere shpresen.

    Sigurisht qe ka emra konkret ne kete histori qe ai i di. Askush nga ne nuk mund te hamendesoje duke i vene ngjarjes emra qe ne desherojme ti perkojme me kohen.

    Jam e sigurt qe ai beson ende qe dikush do marr kurajon tja lehtesoje shpirtin dhe, me guximin qe e ka karakterizuar gjithe jeten ne kohen e duhur do na i beje me dije zgjidhjen e brenges se tij.
    Me tinguj melodioze, patetike, vargje, shkrime apo intervista….le tja leme kompozitorit ta zgjedhe.
    Mos i ardhte i rende dheu per gjithe keto vite te dy familjareve!
    U prehshin ne paqe !

    Reply to this comment
    • Suljoti July 16, 19:42

      Kush di emra, le t’i jape. Kjo eshte edhe ndihma me e mire per ndriçimin e kesaj historie te trishte, por jo te vetme te kalvarit komunist. Nje pjese e shkaktareve kane vdekur, por jetojne disa tjere si dhe pinjollet e SIGURIMIT. Per fatin tone te keq, kjo fare bastardesh vazhdon te perterihet, megjithate ekziston edhe ndonje shprese qe njerez nga ky soj kriminelesh, t’i therrasin me ne fund ndergjegjes dhe ta çlirojne ate sadopak nga mekatet e shumta qe kane kryer…

      Reply to this comment
      • anticensurë25642654 July 17, 10:16

        Brigada e VII-të Sulmuese ishte një nga brigadat më të shquara të Ushtrisë Nacionalçlirimtare gjatë Luftës Antifashiste të zhvilluar në Shqipëri. Komandanti ushtarak ishte Gjin Marku dhe me pas Musa Daci, ndërsa komisarët politikë ishin Kadri Hoxha dhe Adil Çarçani.
        (nga wikipedia)

        Reply to this comment
  17. Teo July 17, 17:51

    Histori interesante dhe e dhimbshme

    Reply to this comment
  18. Preveza July 18, 01:23

    Meqe Musa Daci paska qene udheheqes ne brigaden e 7 patjeter qe ju e dini te verten e vrasjes se babait tuaj, sepse nena juaj dhe Musai kane qene femije tezesh.Keto nuk i ha njeri o muzikant.Pse je kujtuar kaq vone per kete histori kjo eshte e cuditshme.

    Reply to this comment
Shiko komentet

Komento

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*