Ditari i pabotuar i një partizani nga Skrapari / Kundër gjermanëve, çetnikëve dhe morrave!…

July 17, 2016 13:13

Ditari i pabotuar i një partizani nga Skrapari / Kundër gjermanëve, çetnikëve dhe morrave!…

 

Ylli Polovina

Partizani Musa Hysi, në pasluftë oficer artilerie, në fund të vitit 1984 më dhuroi një kopje të daktilografuar të kujtimeve të tij në dorëshkrim. Në të përfshihej, përveç pak shënimeve rreth fshatit të Vërzhezhës, vendlindjes së tij në Skrapar dhe disa faqeve për origjinën e familjes atërore, vetëm periudha e rezistencës kundër pushtimit italian dhe gjerman.

Megjithëse e mbushur me hollësi nga më interesantet, fryt i një kujtese të shkëlqyer të autorit, ky dorëshkrim do të hynte në një rast të zakonshëm, sikur të mos binte në sy një karakteristikë e veçantë e tij.

Ai dorëshkrim zotëronte edhe një pamje që e bënte të domosdoshme bërjen publike. Musa Hysi në kujtimet e veta i kishte kushtuar shumë faqe luftimeve të brigadës së tij në betejat për çlirimin e tokave jugosllave, por pa lënë mënjanë apo anashkaluar sipërisht atë të pranisë së njësisë, më pas, në Kosovë.

Për shkak të një përparësie historishkrimi të komanduar prej udhëheqjes politike të kohës publikimet deri në fund të vitit 1980 bëheshin në shumicë për të dëshmuar kontributin shqiptar gjatë Luftës së Dytë Botërore në çlirimin e popujve të Jugosllavisë, por nuk porositej ndonjë vëmendje e posaçme për të rrëfyer se çfarë panë me sytë e tyre partizanët shqiptarë, kur hynë dhe qëndruan në Kosovë, si edhe trojet e tjera shqiptare në federatën fqinje. Ky pengim ndryshoi pas demonstratave studentore në Prishtinë në mars 1981 dhe, me siguri ju kujtohet, që në këto momente shpërthimi të mobilizimit për t’u qenë sa më afër bashkëkombësve dhe treguar gjithë të vërtetën çfarë po ndodhte atje, u realizuan kryevepra si “Koha e shkrimeve” e Ismail Kadaresë.

Patjetër kjo duhet të ketë qenë edhe rrethana shtysë përse partizani Musa Hysi pati shkruar në kujtimet e tij të daktilografuara në vetëm pesë kopje, çdo gjë që kishte përjetuar në Kosovë në fillim të vitit 1945.

Ishin faqet më të nxehta të dorëshkrimit, më të ndjerat, më emocionueset, më ngashërueset, më të fortat për t’u ngulitur në kujtesë dhe për të mos u shuar kurrë prej saj.

Qe kjo arsyeja që 32 vite më parë vendosa për të pritur ditën kur duhej të shkruaja për ekzistencën e këtyre kujtimeve. Edhe pse tridhjetë e dy vite janë shumë për të gjetur mundësinë e kryerjes së një promovimi, nuk më duket gjithsesi se jam tepër vonë.

Në fakt për Kosovën çdo shqiptar, kurdo që të përpiqet të japë një kontribut njohjeje për shtypjen etnike të vuajtur dhe njëkohësisht heroizmin e rezistencës në mbrojtje të identitetit të saj kombëtar, është në kohë.

Nuk e kemi vonuar partizanin skraparlli Musa Hysi, edhe pse një peng e kemi: ai nuk mund t’i shohë këto faqe të gazetës “Dita”, e përditshme që u jep kurajë luftëtarëve kundërfashistë që dëbuan italianët musolinianë dhe gjermanët nazistë.

Që prej 4 gushtit 2006, pra pothuaj plot dhjetë vite të shkuara, ai nuk jeton më. Në emër të tij dhe me të në zemër, do t’i lexojnë të tjerë, mes tyre jo vetëm bashkëshortja Ruze dhe katër fëmijët e tyre me emra plot mesazh: Pëllumbi, Vera, Shpendi dhe Shqiponja.

Janë edhe ata pak partizanë të mbetur gjallë si edhe ata shumë bij e bija të tyre, nipër, mbesa…

Shkodra e 29 nëntorit 1944

Në atë fundnëntor 1944, saktësisht në datën njëzetë e nëntë kur hynë, sepse sapo qyteti ishte çliruar, Shkodra iu duk Musa Hysit shumë i madh dhe i bukur. Deri atëherë kish parë vetëm Beratin.

Qyteti ishte plot lëvizje dhe zhurmë, por edhe në gjendje të turbullt të rendit publik. Përreth flitej shumë italisht, tamam sikur befas qyteti të kishte kapërcyer detin dhe të ndodhej në gadishullin Apenin. Qenë shumë kolonë italianë nga ata që pushtuesit i patën sjellë për të romanizuar Shqipërinë. Tani kërkonin të riktheheshin në atdheun e tyre nëpërmjet Bunës, duke përdorur barka vendase apo të tjera që vinin aty me ngut nga bregdeti malazez apo përtej.

Ndërkaq patrulla të shumta partizane grumbullonin njerëzit e dyshimtë dhe një pjesë edhe i arrestonin. Kishte mjaft të ardhur nga Shqipëria e jugut dhe e mesme. Që të gjithë këta donin të largoheshin në Itali. Derisa të gjenin rastin e ikjes fshiheshin nëpër miqtë e tyre jo vetëm në qytet, por dhe nëpër fshatrat rrotull.

MusaHysiNë një histori të tillë u gjend papritur edhe Musai me një shok të tij. Në 1 dhjetor i vendosën për strehim tek shtëpia e një malësori që kishte disa vite ardhur në Shkodër. Banesa ndodhej në lagjen “Skënderbej”. Kur shkuan gjetën aty edhe një person, për të cilin i zoti i shtëpisë tha se e kishte mik. Pasi u bëri të ditur emrin e vet, ky të dy partizanët filloi t’i pyeste për njësitë ku bënin pjesë, për emrat e komandantëve dhe të komisarëve, armatimet. Një çast madje pohoi se po priste të vinin aleatët, anglezët, dhe se qe i shqetësuar prej vonesës së tyre.

Biseda do të kishte përfunduar pa shkaktuar ndonjë dyshim sikur në derë të mos hynte me vrull një shok i tij, i cili e thirri me një emër tjetër nga ai i prezantuar dy partizanëve. Ardhësi i tha të iknin sa më shpejt prej andej, kështu që tjetri u ngrit, por Musai me shokun e vet kapën armët dhe ua drejtuan. Të dy ngritën duart lart. I lidhën.

I bënë kontroll “mikut” që gjetën në banesë dhe i zbuluan me vete një pistoletë “Beretta”. Në dhomën ngjitur kërkuan me ngulm dhe ndeshën në një automatik gjerman si edhe në një kollan me 100 fishekë. Gjithë natën Musai me shokun e vet bënë roje me radhë për dy të lidhurit dhe në mëngjes i dorëzuan në komandë.

Kjo qe edhe dita kur e lajmëruan se, për t’iu bashkuar brigadës së tyre të tretë që kishte vazhduar ndjekjen e trupave gjermane në Jugosllavi, do të shkonin fillimisht në drejtim të Kosovës dhe prej andej drejt Bosnjës.

Musa Hysi u ngazëllye. Po i realizohej një ëndërr e vjetër.

Shkoi tek intendenti, i cili i dha uniformë oficeri italian dhe këpucë gjermane me qafa. I erdhi keq që flaku rrobat laramane që deri atëherë kishte, e sidomos opingat prej llastiku.

Skuadra e tyre për rrugëtim do të përbëhej nga shtatë vetë dhe katër kafshë të ngarkuara me gazeta dhe libra shqip. Nga qyteti i Shkodrës u dhanë po ashtu dy shoqërues për t’u treguar rrugën. Do të ishte me ta edhe kali i shalës i Neshat Hysit, komandant i njohur partizan. Quhej “Tigri” dhe qe mjaft i bukur, i verdhë me kafe të hapët, me një balluke të vogël në ballë. Ishte edhe shumë i urtë, gjithashtu i shpejtë sa nuk e zinte plumbi. Vetë i zoti, Neshati, do të vinte pas skuadrës së të shtatëve, në një distancë të caktuar sigurie. Me ta do të bashkohej vetëm kur do të hynin në Prizren.

Nisja e shtatëshes u bë në orën 10.00 të 2 dhjetorit 1944.  Moti qe me re, në Shkodër madje nisi të binte një shi i imët. Lumin Drin e kaluan në Vaun e Dejës, me lundra. Kuajt nuk donin të hipnin në to dhe u detyruan t’i futnin me forcë.

Në ecje drejt Kosovës bënë tri ditë rrugë me pushime netëve në fshatrat Gomsiqe, Arrës dhe Shënmëri. Në Kukës mbërritën me dy-tri orë ditë. Aty morën vesh se grupi i armatosur i Muharem Barjaktarit kishte bërë plan për t’i goditur para se të hynin në Kukës, në një thellimë të mbuluar me shkurre sa një bojë njeriu, por ky, i vënë në dijeni rastësisht, e pati kundërshtuar. “Nuk vras shqiptarë të jugut, pati thënë prerë, janë vëllezërit tanë”.

Nga Kukësi në Prizren autoritetet e vendit shtatëshes marshuese u dhanë një kamion transporti, në të cilin do të vendoseshin edhe thasët me gazeta dhe libra shqip. Kuajt e ngarkesës do të ktheheshin për Shkodër bashkë me shoqëruesit. Me kalin e shalës “Tigri”, i cili nuk mund të vendosej në karrocerinë e kamionit, do të udhëtonte drejt Prizrenit vetëm Musa Hysi. I thanë se rruga qe e mirë, e drejtë, pa asnjë rrezik. Po të mos e ngiste me vrap, pra të ecte vetëm me ngadalë, mbërrinte në Prizren për tri-katër orë.

ø;

ø;

Drejt Kosovës, hipur mbi “Tigrin”

Gjithnjë duke ecur nëpër rrjedhën e lumit të Drinit të Bardhë, kur kaloi kufirin e ndarë padrejtësisht nga disa fuqi të mëdha të vitit 1913, zemra i dhembi. A do të prishej një ditë ai dhe shqiptarët do të bëheshin një shtet?

Skraparlliu Musa Hysi ecte hipur mbi “Tigrin” dhe përpinte panoramën e mahnitshme në të majtë e të djathtë të lumit, gjersa arriti në një vend të banuar, i cili për nga sasia e madhe e shtëpive iu duk se do të qe Prizreni. Në të vërtetë vendasit, që iu mblodhën përreth  kur ai qëndroi në oborrin e shkollës dhe po e shihnin me kërshëri (fliste shqip, por kishte uniformë ushtarake italiane, këpucë gjermane dhe yll të kuq nën strehën e kapelës, i thanë se ai vend quhej fshati Zhurja. Prej andej Prizreni qe vetëm 15 kilometra larg.

Kur hyri në Prizren vetvetiu i erdhën në buzë vargjet për Abdyl Frashërin, aq shumë të kënduara në krahinën e tij- Pastaj u përqendrua i tëri në trokëllimën e patkonjve të “Tigrit” elegant nëpër kalldrëmin e qytetit. Edhe ajo zhurmë, prej gëzimit të madh, iu dukej si muzikë. Kafe “Barin”, ku kishte porosi të ndalte dhe të zinte vende për të fjetur edhe për komandant Neshatin, që po vinte më pas, e gjeti menjëherë. Pronari thirri një vojnik serb. Qe një  ushtarak i gjatë, i cili filloi t’i bëjë shërbim kalit, por pa i dhënë as ujë dhe as tagji. “Është shumë i lodhur, shpjegoi me shenja e ndonjë gjysmë fjalë shqip, do t’i jap pas një ore”.

Ndërkaq brenda në bar, sapo Musai u ul në një tavolinë, kamerierja i vuri përpara një gotë konjak dhe një filxhan kafe. Konjakun nuk dinte ta pinte, s’e kish parë ndonjëherë me sy, prandaj për ta hequr qafe e ktheu gotën të tërë. I xixëlluan sytë. Pastaj nisi të pijë kafen. Dreqi e mori, tha me vete, ndoshta duhej pirë e para kjo e dyta. Në dy-tri minuta, sapo mësuan se vinte nga Shqipëria, përreth iu mblodhën një turmë e madhe. E pyetnin pa pushim për gjithçka. Skraparlliu tregonte dhe tregonte edhe ai pa u ndalur. Pauzat e vetme qenë çastet kur kthente gotat e konjakut që prizrenasit ia qerasnin njëri pas tjetrit me shprehjen “Këtë e ke nga unë”.

Ndjeu që gjuha iu trash, goja iu bë zjarr, trupi iu mbush me djersë, fjalët që i nxirrte nuk i ngjanin më të tijat. I thirri mendjes të kishte kujdes mos të nxirrte sekretet e brigadës dhe nisi të përtypë, me shpresë se mund të shpëtonte nga dehja, bajame dhe fiq të thatë që i vunë përpara.

I zoti i barit dhe disa prizrenas e shëtitën nëpër qytet, e çuan dhe tek një hamamllëk për të bërë banjë, por refuzoi. Tha se vetëm pak ditë më parë e kishte bërë një larje në Shkodër, kurse e vërteta qe krejt ndryshe. Nuk pati bërë banjë që nga gushti i atij viti, ku qe larë në lumin Osum të Beratit.

Pasdite vonë ia mbërriti edhe komandant Neshati. Në hotel-bar u thanë se nuk kishte siguri dhe mirë do të qe të flinin duke bërë me radhë roje. Madje edhe bravat e dyerve të dhomave qenë të thyera, nga që netëve hynin dhe i shqyenin njerëz të armatosur me yll në ballë, por të cilët, siç ngulte këmbë hotelxhiu, ishin çetnikë, monarkistë të maskuar si partizanë jugosllavë.

Kështu partizanët e ardhur nga Shqipëria i vunë nga pas derës një shtrat, caktuan një radhë për të ndenjur pa fjetur dhe e kaluan natën nëpër ankth. Por nuk ndodhi asgjë.

Të nesërmen u mblodhën tek monumenti i Abdyl Frashërit dhe vijoi marshimi. Këtë herë për në Prishtinë. Të gjithë do të hipnin në një kamion kurse Musa Hysi i vetëm do të qe kalëruar mbi “Tigrin”. Në Prishtinë do të takohej me shokët në një pikë, vendndodhjen e të cilës ia thanë, por skraparlliu e harroi që në çastet e para.

Tek ecte i ftohti u shtua. Nisi bora. Bukuria e Fushë Kosovës e ngazëlleu. Në Prishtinë mbërriti në të ngrysur. Edhe këtu kaos, rrezik gjithkund prej sulmeve të çetnikëve.

Të nesërmen vazhduan rrugën drejt Mitrovicës, ku hynë natën. Këtu gjithkund flitej  vetëm serbisht dhe vepronin patrulla të shumta partizane sllave. U treguan letrën që kishin nga komanda e tyre dhe nuk i penguan.

Të nesërmen të shtatët dhe me “Tigrin” përdore u nisën për në Novi Pazar. Terren i thyer, pyje të mbuluar me borë, mjegull e dendur. Prej kësaj të fundit humbën rrugën. Kur më në fund u riorientuan dhe hynë në Novi Pazar vunë re se këtu jetonin me alarm nga sulmet e bullgarëve, të njohur si aleatë të gjermanëve.

Ndërkohë popullsia vendase shprehte respekt për partizanët shqiptarë. Thoshin se ata nuk trazonin gjë, hanin çfarë t’u jepje dhe flinin atje ku i vendosje.

enver-hoxha-dushan-mugosha-dhe-miladin-popoviqiMorri në Jugosllavi, armik i dytë pas nazistëve gjermanë dhe çetnikëve

Kur hynë në Novi Sad, nuk fjetën aty. E kaluan natën në një fshat të vogël. Këtu u strehuan në shtëpinë e një vendasi, por ndërsa u përpoqën të dremitnin, nuk mundën. Sa mbyllnin sy u kruhej trupi. Kishin marrë morra gjatë rrugës. I zoti i shtëpisë u erdhi menjëherë në ndihmë. Hodhi një dorë me dru në vatër dhe ndezi një zjarr të hovshëm. U tha shtatë partizanëve shqiptarë të hiqnin nga trupi teshat dhe dy vetë në të dy skajet e zjarrit të mbanin të nderura mbi prush pantallona apo xhaketa, pallto, bluza, triko e këmisha, gjithçka që mund të hiqnin.

Kështu edhe bënë. Nga shkundja dhe sidomos të nxehtit morrat binin në zjarr me shumicë dhe kërcisnin si kokrra kripe.

Kishin pasur morra edhe në Shqipëri, por me këto që u qenë ngjitur në Jugosllavi ndryshimi ishte shumë i dukshëm. Këtu qenë të mëdhenj, si të kultivuar posaçërisht. Po ashtu në Shqipëri morra mund të kishin partizanët, por jo banorët. Në tokat e sllavëve të jugut po shihnin që morrat u rrinin në trup me bollëk edhe njerëzve që jetonin normalisht nëpër shtëpitë e tyre. I zoti i banesës ku nuk fjetën dot, por të paktën u dhanë dermën atyre insekteve të neveritshëm, me këtë rast bëri të njëjtin veprim vetëpastrimi edhe me teshat e tij.

Kjo, përpiqet të shpjegojë në kujtimet e tij të pabotuara partizani nga Skrapari Musa Hysi, ndodhte edhe për shkak të një ushqimi të njëllojtë dhe mjaft të varfër: gjatë tërë dimrit pothuaj  vetëm patate. U thoshin “kërtolla”.

Kështu kur njësitë partizane ndodheshin në Sanxhak në ndjekje të trupave gjermane, në muajin shkurt, shpërtheu një tifo e morrit, e cila u ndërpreu jetën dhjetëra luftëtarëve dhe shkaktuar vdekje njerëzore jo më pak se vetë luftimet. Morri në Jugosllavi u bë armik i dytë pas nazistëve gjermanë dhe çetnikëve.

(Vijon në numrin e nesërm)

July 17, 2016 13:13
Komento

30 Komente

  1. LILI July 17, 18:24

    nje gje vetem: ne prizren, e sidomos n’ate kohe po as sot ,nuk pi kush konajk me kafe kur;

    Reply to this comment
    • tomi August 8, 13:01

      Edhe mua me beri pershtypje, por :: mos harrojme ishte krijuar e,ashtuquajtura “Shqiperi e madhe” prezent ishin gjermanet ,pra ata pinin alkool ,,duket qe shqiptaret e Kosoves po harronin me shpejtesi zakonet !!!! 🙂

      Reply to this comment
  2. Partizani July 17, 18:30

    Vazhdon skenari serb i UDB-se per terheqjen e vemendjes nga KRIMET E DITES!
    Ky shkrim duket se eshte i FALLCIFIKUAR dhe kurre nuk mund te jete dora e nje ish partizani!
    Mbi te gjitha ne pjesen e botuar sot,jo vetem nuk ndihet atmosfera e luftes partizane rrefyer nga nje deshmitar real,por eshte i mbushur me fraza dhe lloghjike pa asnje kuptim!
    Ky eshte nje tjeter POSHTERIOM qe i behet LUFTES ANTIFASHISTE te partizaneve shqiptare,per me teper qe shkuan ne ndihme te vellezerve tane ne ish Jugosllavi!
    Jam vete biri i nje prej partizaneve heroike te Brigades 22 Sulmuese dhe babai im me ka me ka rrefyer fakte te shumta per ndihmen qe u dhane partizanet shqiptare si per Clirimin e trojeve shqiptare ne ish Jugosllavi,krijimin per here te pare te Ushtrise Partizane Kosovare, dhe krijimin e Keshillave Nacional Clirimtare!
    Partizanet shqiptare kishin dy ARMIQ te rrezikshem atje:NAZISTET GJERMANE dhe CETNIKE(ballistet) bashkepuntore te tryre si ne Shqiperi!
    Edhe babai im beratas ishte,por ky Polovina me shume i ka interesuar te sterholloje historine e MORRAVE se sa LUFTEN HEROIKE!
    Mallkuar qofsh o cetniku Polovina!
    LAVDI USHTRISE NACIONAL CLIRIMTARE SHQIPTARE qe nen urdherin e KOMANDANTIT TE PERGJITHSHEM TE USHTRISE,GJENERAL-KOLONEL ENVER HOXHES dhane gjakun dhe sakrificat e tyre te panumerta per vellezerit tane ne ish Jugosllavi!
    Kush e mohon kete HEROIZEM TE TYRE eshte ANTISHQIPTAR!

    Reply to this comment
    • Mira July 17, 20:12

      Nuk e lexova mire zotrote, sepse shkrimi s’hedh poshte asnje perpjekje te partizanve, perkundrazi nxjerr ne pah nje patriotizem qe me manipuluesit e sotem te historise, kerkon ti mohoet partizanve trima. Lexo vetem nje fragment: Gjithnjë duke ecur nëpër rrjedhën e lumit të Drinit të Bardhë, kur kaloi kufirin e ndarë padrejtësisht nga disa fuqi të mëdha të vitit 1913, zemra i dhembi. A do të prishej një ditë ai dhe shqiptarët do të bëheshin një shtet?

      Reply to this comment
      • partizani July 18, 01:34

        Bejleresha Mira!
        Ty mund te duket i mire ky shkrim,por mua si bir partizani me ndjell urrejtje per autorin e tij
        As hartimet e femijve te fillores nuk mumd te kene kete nivel.Kujtimet e nje partizani nuk mund te merren me figura letrare ,sepse me aq shkolle sa kishin ata mezi dhkruanin emrin e tyre.Autori i kesaj zhgarravine nuk thote asnje fjale per luften e clirimit te Shkodres,por na qenka habitur partizani nga Berati 2400 vjecar me qytetin e Shkodres.qe para Beratit edhe sot duket fshat.
        Cfare vlere historike paska sot rrugetimi me kale i 7 partizaneve per ne Kosove, kur shoket e tyre mbriten stje duke luftuar me nazistet e cetniket,ndersa ky Musai qenka pritur nga kosovaret si hero.Ne lufte morrat,tuberkulozi,mungesat e ushqimit dhe vedhmbatjes etj jane gjera te njohura,se ata nuk dhkonin per piknik por per lufte,ndaj te shktuash gjere e gjate per morrat, kalin “tiger”,etj dhe te mos shkruash asnje germe per luftem edhte poshtersi.Vetem nje armik i LUFTES ANTIFASHISTE NACIONAL CLIRIMTARE mund t’i emertoje partizanet “kunderfashiste”!
        Vetem nje bashkepuntor me pudhtuedit mund t’i poshteroje kaq shume partizanet heroike!

        Reply to this comment
        • arbereshi July 18, 16:29

          Ore trongull, kujtimet jane shkruar ne vitet 80 kur ky partizan tashme ishte i shkolluar dhe oficer artilerie, keto nuk jane shkruar ne te njejten dite sepse nuk eshte ditar.Me duket se me i mencur e me i kulturuar ka qene yt ate partizan se sa ti i biri qe je i lexuar ne kohe te Berishes. E po te me pergjigjesh e te me thuash qe je i lexuar nga koha e enverit do te te them qe qenke GOMAR i trashe

          Reply to this comment
    • Zani i Partise July 21, 06:00

      LANÇL ishte kopile e ruseve dhe serbeve dhe nuk ishte pjese e koalicionit anglo-amerikan-sovjetik. Nuk firmosi ndonje shqiptar ne ate koalicion. Prandaj Shqiperia nuk u ftua ne Konferencën e Paqes në Paris në verën e vitit 1946. LEXO SHKRIMIN E KRISTO FRASHERIT.

      Reply to this comment
      • arbereshi July 22, 21:22

        O Zani i partise se katunareve injorante.Une nuk e di se si e lexon ti prof. e madh Kristo Frasheri por eshte pikerisht ai edhe si bashkkohes i ngjarjeve qe flet per LNC si nje aleate e koalicionit anglo-amerikan-sovjetik dhe nje pjesemarese e konferences se paqes ne paris ne 46. Se cfar kupton ti kopile e rusise kete e di ti ne injorancen tende qe ne fund te fundit na dhjet tu qesh

        Reply to this comment
  3. Talenti July 17, 18:35

    Mire qe per MORRAT na sqarove gjate,por nuk morewm vesh pse nuk ke thene asgje per luften e partizaneve tane heroike kunder nazisteve dhe cetnikeve?
    Apo ashtu ju intereson padroneve te tu serbe,qe ta perdhosesh LUFTEN e tyre me MORRAT e jo me armikun e vertete!
    Partizanet nuk shkuan ne ish Jugosllavi per te luftuar me MORRAT,pagjumesine,mungesen e ushqimit,te veshmbathjeve,mjekimeve etj,por per te shporrur nazistet gjermane dhe bashkepuntoret e tyre!
    Regjizori i ketyre shkrimeve eshte dora vete Xh.Shehu.antishqiptar 24 karat!

    Reply to this comment
  4. Guri Naimit D. (Dh.Xh) July 17, 18:52

    80 vjecar, me ato kujtime jetoj !

    Faleminderit i nderuari Ylli Polevina, qw si gjithnjw, “Pena” yte “YLL”ndricues.
    Me kwtw tregim, pwr kwtw figurw tw ndierw Skrapariotw, Musa Hysi,ish partizan e lwnw kujtime, mw bwre tw jetoj me ato vite lufte, nw krahinwn tonw me emwr “Dangwlli Naimjane”, qw me Skraparin, NJW, nw twrw historine e saj.
    Unw kujtoj shumw nga ato episodet e luftws, megjithe 7-8 vjecar,ruaj mbresa.
    Mes Partizanwve, qw gjithnjw nwpwr Dangwlli e nw fshatin tim Zavalan, i shoqwronte Vaso Dama- Micani qw pas lufte do thirrej “Luftwtari shekulli”, nisur atw qw mw 1913, krah “Kapedan Jano P .Xhoga”, tw cilit, Vasua buzwqumwsht si ndahej, sa i jati Vangjel,djalin 14 -15 vjecar,(Vason) e bekoi, tw shkonte luftwtar pas cetws kapedanit, vwdi kwrcwnuar nga tw huajt fqinjw sa shpallur Pavarwsia. Ishtw viti 1913. Njw kujtim tw pa harruar njw jwtw deri partizan i orwve tw para, kishte ai,,Kapedan Janon, rwnw si bien TRIMAT, nw luftw mw grabitqarwt Grekw,synonin tw pushtonin jugun shqiptar, sa Shpallur Pavaresia- 1912 nga Plaku Ismail Qemali me nw krah Isa Buletinin me shokw… Vaso Dama qw jetoi shekullin e Pavarwsisw,pos tw tjerave,do mertw kujtimin mw tw vyer, zgjedhur pwr tw pritur wshtarat e Rilindasit tw Madh Abdyl Frashwri, nw atdhe mw 1978, ai mes sheshit “Gjergj Kastrioti”Skwnderbe, parakaloi, me nw krah pos udhwheqie kohws, Karaman Yllin, Yll dhe ai pwr Skraparin sa shqipwrinw.
    Po mw ka mbetur nw mwndie dhe njw skraparlli tjetwr, ky “opozitar” balist,kur na u dogjwn shtwpitw nga ballistwt;ndwshkim,se vwlla shkuar partizan(qwrshor 1944 sa futur Gjermani e masakruar Borovwn Martire, Njw mes balliswve,kur shtwia nw flakw, pa nw koridorin e katit parw tw asaj shtwpie, sa pwrfunduar ndwrtimi, njw faqe muri tw suvatuar rishtas. Dyshoi e pyeti: – C’keni kwtu?!,e kuptoj se ka qwnw furre,do ju digjet!
    .Vetwm lotwt e nuses sw shtwpisw shikonte dhe kuptoi dicka. Me bajonetw hapi derwn e maskuar me suvatim dhe u cudit> Njw baule( valixhe) hekuri, qw ndriste,i vetwtitwn sytw,
    E nxori jashtw, deri nw obor. Ishtw Paja e nuses PARTIZANIT- STAVRI M. Xhoga( ndjesw pastw, njw jetw pas lufte nw ballin e rindwrtimit e ndwrtimit tw vwndit drejtues,ndarw nga jeta par vitit 2000- i nderuar), qw ballistat pwr dwnim i digjnin shtwpinw).
    Ai nuk ishte nga ata BALLISTAT qw i ka marrw historia si bashkwpuntorw me pushtuesit, po atdhetar. (si disa bashkwfshatrw tw mij,)me vjen keq,nuk mbaj mwnd emrin,vecse ishte nga NIKOLLARA kufi mes Skraparit,Kolonjws e Dangwllisw..Keq mw vjense gjatw lufte Ai ish ballist, vwrtet atdhetar wshtw vrarw gjatw luftws.
    Tw tillwt, ani se Ballista tw zhgwnjyer nga qwllimi nisies luftws clirimtare nga krerwt e tyre,duhet kujtuar, sa ata ballista tw fshatit tim, qw ju kundwrvunw komandantit tyre Osman Kaduci, qw isistonte ta digjtw shtwpinw me gjithw placka, sa babain tonw nw shtrat, mes tyre, kish dhe ballistw si ai, ishin qw ju kundwrvunw, bashkefshatarwt tanw, pa tjetwr tw gwnjyer nga ajo force pseudo clirimtar,Mes tyre ishte dhe ky skraparlli vwrtet shqiptar.
    … Keq mw vjen qw shtwpinw e ndwtuar fshace pas lufte,nw vitet pas 90-tw shkatwrruar…
    Ndjesw tw gjithw tw rwnwve pwr Atdhe
    I pwrjetshwm kujtimi i Musa HYSIT- Skraparlli luftwtar
    jetuar me dinjitet deri mw 1984, pwrciellw,, qw pena juaj i nderuar YLLI Polevina, me tw drejte na e kujton, Faleminderit.

    Toronto 17-07-2016 *80 vjecar me ato kujtime jetoj
    Guri Naimit D.

    Reply to this comment
  5. sokol July 17, 19:26

    Ylliiiii….
    Musa Hysi, qe pas lufte ishte oficer i Ushtrise Popullore, ishte partizan…degjon?…Partizan dhe jo kunderfashist. Ku ke degjuar ti nje emertim te tille gjate Luftes NCL. Ajo lufte njohu partizane dhe bashkepunetore te fashisteve dhe nazisteve.
    Po kjo Gazeta Dita, qe ka aq shume informacione te vyerea, se nga gjen ca…si puna e Hidajet Beqirit dhe Eqerem Osmanit, te cilet njollosin njerezit qe i kane sherbyer atdheut. Shkruajne ca kujtime qe…

    Reply to this comment
  6. Linda July 17, 20:15

    Zoti Guri Naimit D,

    per ta bere tekstin me te lexueshem po te bej zevendesimin e “w”.

    Faleminderit qe i ndat kujtimet tuaja me ne.

    Linda

    ————–
    80 vjecar, me ato kujtime jetoj !
    Faleminderit i nderuari Ylli Polevina, që si gjithnjë, “Pena” yte “YLL”ndricues.
    Me këtë tregim, për këtë figurë të ndierë Skrapariotë, Musa Hysi,ish partizan e lënë kujtime, më bëre të jetoj me ato vite lufte, në krahinën tonë me emër “Dangëlli Naimjane”, që me Skraparin, NJë, në tërë historine e saj.
    Unë kujtoj shumë nga ato episodet e luftës, megjithe 7-8 vjecar,ruaj mbresa.
    Mes Partizanëve, që gjithnjë nëpër Dangëlli e në fshatin tim Zavalan, i shoqëronte Vaso Dama- Micani që pas lufte do thirrej “Luftëtari shekulli”, nisur atë që më 1913, krah “Kapedan Jano P .Xhoga”, të cilit, Vasua buzëqumësht si ndahej, sa i jati Vangjel,djalin 14 -15 vjecar,(Vason) e bekoi, të shkonte luftëtar pas cetës kapedanit, vëdi kërcënuar nga të huajt fqinjë sa shpallur Pavarësia. Ishtë viti 1913. Një kujtim të pa harruar një jëtë deri partizan i orëve të para, kishte ai,,Kapedan Janon, rënë si bien TRIMAT, në luftë më grabitqarët Grekë,synonin të pushtonin jugun shqiptar, sa Shpallur Pavaresia- 1912 nga Plaku Ismail Qemali me në krah Isa Buletinin me shokë… Vaso Dama që jetoi shekullin e Pavarësisë,pos të tjerave,do mertë kujtimin më të vyer, zgjedhur për të pritur ështarat e Rilindasit të Madh Abdyl Frashëri, në atdhe më 1978, ai mes sheshit “Gjergj Kastrioti”Skënderbe, parakaloi, me në krah pos udhëheqie kohës, Karaman Yllin, Yll dhe ai për Skraparin sa shqipërinë.
    Po më ka mbetur në mëndie dhe një skraparlli tjetër, ky “opozitar” balist,kur na u dogjën shtëpitë nga ballistët;ndëshkim,se vëlla shkuar partizan(qërshor 1944 sa futur Gjermani e masakruar Borovën Martire, Një mes ballisëve,kur shtëia në flakë, pa në koridorin e katit parë të asaj shtëpie, sa përfunduar ndërtimi, një faqe muri të suvatuar rishtas. Dyshoi e pyeti: – C’keni këtu?!,e kuptoj se ka qënë furre,do ju digjet!
    .Vetëm lotët e nuses së shtëpisë shikonte dhe kuptoi dicka. Me bajonetë hapi derën e maskuar me suvatim dhe u cudit> Një baule( valixhe) hekuri, që ndriste,i vetëtitën sytë,
    E nxori jashtë, deri në obor. Ishtë Paja e nuses PARTIZANIT- STAVRI M. Xhoga( ndjesë pastë, një jetë pas lufte në ballin e rindërtimit e ndërtimit të vëndit drejtues,ndarë nga jeta par vitit 2000- i nderuar), që ballistat për dënim i digjnin shtëpinë).
    Ai nuk ishte nga ata BALLISTAT që i ka marrë historia si bashkëpuntorë me pushtuesit, po atdhetar. (si disa bashkëfshatrë të mij,)me vjen keq,nuk mbaj mënd emrin,vecse ishte nga NIKOLLARA kufi mes Skraparit,Kolonjës e Dangëllisë..Keq më vjense gjatë lufte Ai ish ballist, vërtet atdhetar është vrarë gjatë luftës.
    Të tillët, ani se Ballista të zhgënjyer nga qëllimi nisies luftës clirimtare nga krerët e tyre,duhet kujtuar, sa ata ballista të fshatit tim, që ju kundërvunë komandantit tyre Osman Kaduci, që isistonte ta digjtë shtëpinë me gjithë placka, sa babain tonë në shtrat, mes tyre, kish dhe ballistë si ai, ishin që ju kundërvunë, bashkefshatarët tanë, pa tjetër të gënjyer nga ajo force pseudo clirimtar,Mes tyre ishte dhe ky skraparlli vërtet shqiptar.
    … Keq më vjen që shtëpinë e ndëtuar fshace pas lufte,në vitet pas 90-të shkatërruar…
    Ndjesë të gjithë të rënëve për Atdhe
    I përjetshëm kujtimi i Musa HYSIT- Skraparlli luftëtar
    jetuar me dinjitet deri më 1984, përciellë,, që pena juaj i nderuar YLLI Polevina, me të drejte na e kujton, Faleminderit.
    Toronto 17-07-2016 *80 vjecar me ato kujtime jetoj
    Guri Naimit D

    Reply to this comment
  7. demo July 17, 23:56

    Ky mercenar serb,malok skrapari, ka shkuar ne Kosove me urdher te Miladin malazezit,per te vrare shqiptaret kosovare,qe nuk iu nenshtruan pushtimit serb.Keta hysollare,musallare,musabellinj,ju rendon edhe ne varr masakra e Tivarit.

    Reply to this comment
  8. Guri Naimit D. (Dh.Xh) July 18, 01:25

    Pac uratwn moj bijw Linda…
    Faleminderit Linda (zonjw a cupw e mirw se kwtw vwrjtie ma bwri dhe cuoa ime Lindita, Linda thirur,me tw njwjtin emwr, binjake nw emwr gjithw tw mirat dhe
    Pac uratw gjyshi.Po erdhe nw Toronto keni njw motwr..

    Toronto 17-07-2016 Guri Naimit D.( Dhimitwr Xhoga
    Njw ish mwsuesi 80 vjecar i keni arrdhur nw ndihmw.

    Gjithw tw mirat dhe fatbardhwsi.

    Reply to this comment
  9. Guri Naimit D. (Dh.Xh) July 18, 01:35

    Pac uratwn moj bijw Linda…
    Faleminderit Linda (zonjw a cupw e mirw se kwtw vwrjtie ma bwri dhe cuoa ime Lindita, Linda thirur,me tw njwjtin emwr, binjake nw emwr gjithw tw mirat dhe
    Pac uratw gjyshi.Po erdhe nw Toronto keni njw motwr..

    Toronto 17-07-2016 Guri Naimit D.( Dhimitwr Xhoga
    Njw ish mwsuesi 80 vjecar i keni arrdhur nw ndihmw.
    Gjithw tw mirat dhe fatbardhwsi.

    Reply to this comment
    • intelektuali July 18, 15:14

      Po pse nuk shkove ti more shoku Xhoga Partizani fanatik i Titos, por me shume ithtar i Enverit, 80 vjecar enverist apo komunist bolshevik, po pse nuk shkove ti more i paudhe tek Rusia e Putinit apo tek Korea e Veriut e Kimit, por e gjete ku te futje koken e fanatikut tek Kapitalistet kanadeze te Perendimit qe i largohen komunizmit dhe partizaneve bolshevike si djalli nga tamjani?

      Ore pse ju te gjithe fanatiket e Partise se Punes gjithmone tregoni perrallen:

      BENI SI THEM UNE, POR MOS BENI SI BEJ UNE!

      dhe asnjehere nuk dini te kerkoni falje per krimet e komunizmit ne Shqypni qe ishin me te egrat dhe me gjakataret se ne te gjitha vendet e tjera ish komuniste te Kampit Socialist.

      HE PRA PSE KESHTU O 80 VJECARI FANATIK I ENVERIT?

      Reply to this comment
  10. Kapter baba nga burgu i Lezhes qe u ... July 18, 03:10

    Shtate “Partizane” qe vetem ecnin te mbushur me morra ku pesha e nje morri ishte 0.5 kg duke ja kaluar edhe morrave te Gezim Kulufit rahmet paste, me gjithe ka.in “tiger” cliruan Kosoven.
    O shoku gazetaruc, ky Musai mos eshte gje “dajkua” i Ilir Floririt Kokekatrorit qe po na e ben hero pas 71 vitesh.
    “Dajkua” Musa kishte shkuar ne Kosove me ka.in tiger apo ne Vojvodine ?
    Novi Sad zotrote eshte kryeqyteti i kesaj krahine, pjese e Serbise dhe ne kufi ka Hungarine, Kroacine e Rumanine, nuk ka lidhje fare me Kosven, hone Shan hone bagdate ore teveqel.
    Na thuaj ndonje gje per fshatarin e Cepanit te Skraparit hajdutun me ze e me figure per Like Flririn qe po bashkepunon me serbin Berishovic, a do te vazhdoje te jete kundra qyteatreve shqiptare, per te plotesuar teket dhe qejfet e serbeve, per destabilizim ne SHQIPERI, se ka dale kunder reformes e pro Salehit. Te tjerat qe po na tregonbesoi dhe haji vete, jane pordhe me rigon.

    Reply to this comment
  11. intelektuali July 18, 12:57

    SHIKONI NE FOTO BAKDERRIN DHE FAQEFRYRIN ENEVER HOXHA ME SPIUNIN E TITOS MILADIN POPOVICIN

    dhe mbani vesh:

    Nje shkrim nga Intelektuali ne pergjigje te mashtrimit historik qe po i behet popullit tone, ne nje kohe qe Shqypnia po kerkon te behet pjese e Botes Demokratike dhe Humane:

    LANC-I KRIMINAL JUGOSLLAV

    Festat shqyptare kushtuar “çlirimit” të qyteteve pa luftë dhe bilanc lufte, me “çlirimtarë” që hynin në qytete e krahina pas largimit të gjermanëve me shpejtësi – nëpërmjet mjeteve të motorrizuara, janë një tallje me bujën e “çlirimit” dhe heroikën që duhet të mbartë akti i çlirimit të atdheut nga çizmja e huaj.

    Por “çlirimtarët” harrojnë se për “trimëritë”, si dhe për të gjitha bëmat e tyre të pretenduara gjatë LDB (Lufta e Dyte Boterore), ka patur asokohe dhe gjenden ende dëshmitarë okularë, të cilëve u kujtohet kënga e famshme satirike tepelenase, e pamohuar asokohe dhe e përcjellë brez pas brezi, strofa e parë e së cilës thoshte:

    “O lele na ka ardh gjermoni, me makina të mëdha
    Ne u fshehëm prapa ferrës, shyqyr Zotit që s’na pa
    se po të na kish parë, do të kishim bërë hata
    do ia kishim grirë mishin, do ia bënim pastërma…”.

    Sa here që populli i pyeste “trimat” shallkuqë e yllkuqë te LANC-it imagjinar se përse nuk i kishin rënë ndonjëherë Dushmanit te huaj, keta cuba ter Bab Lymit nga Peza apo nga Skrapari dhe Mallakastra te përgjigjeshin menjehere se:

    “nuk kena dyfekë e fishekë, ndaj e lamë të kalonte…, ja sa të sigurojmë dyfekët e fishekët, pastaj do të na shohë Dushmani se kush jemi”.

    Komunistët “çlirim” quajnin boshatisjen e territorit të Shqipërisë pas tërheqjes strategjike të gjermanëve drejt Berlinit, pra si mund te pranojme dhe te jemi dakord se e ashtuquajtura Luftë Nac-çlirimtare “është faqja më e lavdishme në të gjithë historinë e popullit shqiptar” ashtu sic perpiqen ta paraqesin kalmexhinjte e Enverit dhe sic e paraqet sot politika jone kombetare.

    Bilanci tragjikomik i të ashtuquajturës “Luftë Nac-çlirimtare”, me pjesën e tij komike nuk justifikon as 1 % të shifrave të trumbetuara nga historiografia komuniste për gjoja okupatorët e vrarë gjatë LDB. Ndërsa me pjesën e tij tragjike të masakrimit të shqiptarëve jokomunistë në Luftën Civile gjatë periudhës 1943-1944 dhe më pas, gjatë shtypjes së rezistencës spontane apo të organizuar, është dhe mbetet thjesht bilanc rrëqethës. Mbetet bilanc tragjik dhe rrëqethës për numrin 10 herë më të lartë të shqiptarëve-viktima të një lufte absurde vëllavrasëse, në krahasim me okupatorët e vrarë. Dhe për këtë, meritën e vetme e të padiskutueshme e kanë komunistët shqiptarë me në krye themeluesit serbë të PKSH-së, që ishte thjesht një shtab i ri agjenturor i serbëve në kushtet e reja.

    PAK HISTORI:

    Pasi u mundën menjëherë dhe tepër shpejt në betejat e rezistencës së Prillit 1939, nga një prej fuqive më të mëdha të kohës e me pretendime të kahershme territoriale ndaj Shqipërisë, por sidomos pas tradhtisë së pashoqe nga Fuqitë e Mëdha dhe Lidhja e Kombeve, shqiptarët e paarmatosur ranë shpejt në grackën e premtimeve për bashkimin e trojeve të tyre etnike nën Perandorinë e Italisë Fashiste.

    Pas aktit të pushtimit, natyrshëm filloi procesi i administrimit të trojeve shqiptare, tashmë nën “Perandorinë e Romës së Tretë”. Proces ky në të cilin u përfshinë si administratorë shumë irredentistë, që e menduan kolaboracionizmin si zgjidhja më oportune në kushtet e krijuara, me argumentin: të shpëtohej me çdo kusht ç’kish mbetur, sepse Shqipëria duhej doemos të mbijetonte atëkohë e të jetonte përjetësisht. Ajo ishte sipas tyre kryekauza dhe kryearsyeja; ndërsa atdhetarët duhet të ishin veçse kurbanë në altarin e saj. Përveç pakicës së arrivistëve të paskrupuj dhe inatçorëve të pandreqshëm me Mbretin Zog, fatkeqësisht shumica e pranoi kolaboracionizmin vetëpërbaltës “për të garantuar mbijetesën e atdheut dhe kombit”.

    Mbretërorët shqiptarë e kundërshtuan me armë pushtimin dhe politikisht e diplomatikisht kolaboracionizmin, por në kushtet e krijuara kjo rrymë duhej pranuar si realitet dhe me të duhej negociuar si faktor me peshë reale në politikën dhe qeverisjen e atëkohshme të vendit. Dhe ky proces politik duhej kryer gjithmonë në interes të çështjes kombëtare, që kish dalë në plan të parë, e që kërkonte lëvizje dhe zgjidhje inteligjente, gjatë luftës dhe më pas, në konferencën e ardhshme të Paqes.

    Të joshur nga vetëqeverisja e lejuar prej shqiptarësh, por me një mëkëmbës-kujdestar të Fronit italian mbi krye, e sidomos të joshur nga investimet fillestare italiane dhe nga ideja e vetëvendosjes finale të popujve pas nënshkrimit dhe publikimit të Kartës së Atlantikut në fundvitin 1941 nga Ruzvelti dhe Çurçilli, irredentistët shqiptarë në qeverisjen e kohës arritën ta bindin në shumicë popullin shqiptar se ajo situatë e përkohshme duhej shfrytëzuar për bashkimin e trojeve etnike dhe kapërcimin e saj me kosto sa më minimale njerëzore e materiale. Por këtë ide dhe situatë nuk mund ta pranonin kurrsesi komunistët serbë dhe greke te paguar nga Moska, të cilët,bashkë dhe veç e veç, u joshën dhe u mbështetën edhe nga Aleatët e Mëdhenj, gjithmonë në këmbim të kontributeve të tyre ushtarake kundër Boshtit, sidomos pas hyrjes në luftë të BS më 22 qershor 1941. Ndaj të alarmuar, komunistet kryesisht serbe futën menjëherë në veprim veglat e tyre ne Shqypni ne drejtim të cungimit të mëtejshëm apo zhbërjes përfundimtare të Shqipërisë, të vetmit në të gjithë botën, që jo vetëm nuk ngritën kurrë rishikimin e problemeve të pazgjidhura territoriale, por asgjësuan kundërshtarët e tyre nacionalistë pikërisht për shkak të shpalljes së kësaj kauze antikombetare.

    Është dhe mbetet proverbial për nga saktësia, konkluzioni se zhvillimet shqiptare pas themelimit të PKSH, dhe sidomos pas ardhjes në pushtet të komunistëve, janë thjesht zhvillime logjike, të programuara nga Moska dhe Beogradi dhe të zbatuara me përpikmëri nga rrjeti më i përbindshëm agjenturor e antishqiptar që ka njohur ky komb gjatë gjithë historisë së tij.

    Bilanci tragjik në jetë njerëzore dhe dëme materiale e shkatërrim të zhvillimit perspektiv bazuar në projektet dhe trendin e para LDB, realizuar nëpërmjet zbatimit barbar të Luftës Civile dhe më pas të Luftës së Klasave, nuk mundej dhe nuk do të ish i përmasave të arritura, nëse nuk do të zbatoheshin nga strukturat më të zeza agjenturore e antishqiptare: PKSH dhe Sigurimi i Shtetit. Dhe kur i bashkëngjit këtij bilanci edhe bilancin tragjik të gjenocidit dhe spastrimit etnik të shqiptarëve, prej armiqve historikë, në trojet e mbetura jashtë kufijve shtetërorë, bëhet e qartë se Golgota shqiptare ka qenë e programuar më së miri dhe me qëllime afatgjata ne zyrat e Beogradit dhe Kremlinit por edhe me bekimin e Fuqive Perendimore qe ishin depresionuar totalisht nga refuzimi anglez ne Mukje 1943 dhe qe ja kishin falur Vatanin Jugosllavise se Titos perfundimisht.

    Thënë shkurt, farën e Luftës Civile në Shqipëri e futën komunistët serbë, të cilët shfrytëzuan kolaboracionizmin komunist për të shfarosur kundërshtarët politikë dhe për të terrorizuar mbështetësit e tyre dhe mbarë popullin, në synimin për të marrë dhe siguruar pushtetin kolaboracionist të shqiptarëve filoserbë e filogrekë të Shqipërisë para lufte me nuanca pro-londineze. Dhe për të ilustruar këtë të vërtetë do të mjaftonte fjalia lapidare e shkëputur nga raporti që Miladin Popoviç i shkruante Titos pas zhbërjes me urdhër të tij të Marrëveshjes së Mukjes:

    “Druzhe Tito… Nacionalistët shqiptarë në Mukje, me vendimin për krijimin e Komitetit për Shpëtimin e Shqipërisë Etnike dolën hapur për luftë kundër popullit serb dhe kunder Jugosllavise, prandaj urdhërova denoncimin e Marrëveshjes së Mukjes dhe shpalljen hapur të luftës kundër tyre, me të gjitha armët, deri në asgjësim të plotë…”.

    FRAKSIONI I VLORES:

    Historiografia komuniste shqiptare nuk mund ta mohojë faktin se inkursionin komunist në Vlorë pas Aktivit të Partisë të majit 1942, e kryesoi Dushan Mugosha me adjutant Enverin, për eleminimin e Xhepit, Qorrit, Xhindit, Çakërrit dhe të gjithë krerëve të çetës “Plakë” të Vlorës. Dhe kjo jo “për shkak të devijacionit trockist”, por sepse këta krerë kishin shprehur hapur pikëpamje nacionaliste, pakënaqësi për drejtimin e PKSH nga serbët dhe sidomos pakënaqësi për angazhimin në drejtimin e Lëvizjes komuniste në këtë zonë të mbarë klientelës proserbe të diskredituar publikisht të ish konsullatës jugosllave në Vlorë të fillimviteve‘20-të. Bërthamë agjenturore kjo që ish goditur nga shteti zogist pas zbulimit dhe dështimit të kryengritjes proserbe të Vlorës në vitin 1932, dekonspiruar asokohe bashkë me financimin serb dhe platformën agjenturore, në gjyqin special, nga rebeli i penduar Myqerem Hamzaraj.

    Pas eleminimit me gjak të “fraksionit” të Vlorës, drejtimin e Lëvizjes komuniste atje e mori personalisht Dushan Mugosha, që qëndroi afro 18 muaj në Vlorë, ku rekrutoi edhe agjentët që u emëruan si drejtues të lartë në Tiranë dhe si atashehët e ambasadorët e parë të Shqipërisë komuniste në Beograd. Më pas, që të gjithë, u hierarkuan në majat më të larta të shtetit komunist shqiptar, por kryesisht në aparatin politik të PKSH, si dhe në drejtimin e ministrisë së Brendshme dhe asaj të Mbrojtjes.

    Dushan Mugosha në Vlorë, pasi rekrutoi si agjentë gjithë drejtuesit e lartë lokalë të PKSH dhe të njësive partizane, ngriti kursin për përgatitjen e xhelatëve dhe atentatorëve, që kryen tortura monstruoze dhe vrasje pas shpine e të hapura të elementëve kundërshtarë dhe familjarëve të tyre, duke mos kursyer as gratë, pleqtë dhe fëmijët e porsalindur. Do të mjaftonte për këtë dëshmia e Xhelal Staraveckës, që ka pohuar se, në prani të drejtuesve të lartë komunistë si Shahin Kadare etj. (afro 15 vetë), Dushan Mugosha ka mbytur të rinj të pafajshëm me tortura, si demonstrim konkret për xhelatët, gjatë të cilave u ka nxjerrë viktimave sytë, u ka thyer të gjitha kockat dhe u ka prerë organet gjenitale dhe kokën, sipas të famshmit “Zakonik i Stefan Dushanit”, që përshkruante dhe normonte ligjërisht torturat mbi kundërshtarët e serbëve, qysh në mesjetën e hershme.

    Ndër të rekrutuarit e parë si agjent serb dhe i listuar i pari prej Mugoshës ndër 5 themeluesit e Sigurimit të Shtetit, ka qenë drejtuesi komunist në krahinën e Kuçit, Xheladin Beqiraj (Karadaku). Me urdhër të tij e të Tasim Alikos me shokë, komunistët kanë vrarë me akuza të pavërtetuara për “tradhti” kundërshtarët ballistë dhe kanë masakruar e kanë shuar familjarisht të akuzuar të tjerë, ndër të cilët edhe pleq, teksa “armiqve” dhe foshnjeve u kanë prerë kokat dhe ua kanë treguar ato fshatarëve, për t’i terrorizuar.

    MEHEMT SHEHU:

    Historianët komunistë e kanë fshehur të vërtetën për masakrën që Mehmet Shehu kreu mbi 74 ballistë të zënë robër në fshatin Matjan të Lushnjës, e të cilën Fiqiretja e pohon me letrën dërguar Dushan Mugoshës, ku shkruan:

    “I dashur shoku Duq! Po të bëj me dije lajmin e gëzueshëm të ekzekutimit të 74 ballistëve në fshatin Matjan të Lushnjës. Mehmeti të ekzekutuarit i përzgjodhi paraprakisht në shumicë të besimit mysliman, ndërsa dhjetëra të tjerë të besimit ortodoks i fali dhe i dërgoi në shtëpi. E si mund t’i ekzekutonte ata fshatarë të gënjyer, që ishin të besimit ortodoks, pra të të njëjtit besim me atë të popullit të shtrenjtë e të lavdishëm serb?…” (Gjaku i tradhtuar – Vladimir Dedijer, Zagreb, 1949).

    MASHTRIMI ME FSHEHJEN E FAKTEVE:

    Të tilla krime monstruoze komunistët kanë bërë në të gjithë Jugun e Shqipërisë, para dhe pas kapitullimit të Italisë, madje deri edhe në prag, e pas “çlirimit” të vendit.

    Historianët komunistë për 50 vjet ua fshehën shqiptarëve faktin se salla e Kongresit të Përmetit ishte mbushur, brenda dhe jashtë, me foto të Titos, dhe se Hoxha në këtë kongres lexoi raportin e shkruar nga Miladini. Fakt të cilin Popoviçi ia raportoi Titos, krahas emrave të koduar dhe karakteristikave të udhëheqjes së re komuniste.

    Gjithashtu u fsheh për 50 vjet fakti i sulmit të koordinuar me 3 brigada partizane shqiptare dhe 2 brigada partizane maqedonase kundër fortifikatave të Halil Alisë dhe nacionalistëve dibranë në Fushë Aliaj dhe Maqellarë, dhe më pas kundër atyre të Xhemë Gostivarit në Gostivar, fundi i të cilëve ishte parashkruar nga propozimet dhe korrespondenca midis Titos, Tempos dhe Miladinit.

    PERJETESIMI ME KENGE I KRIMEVE:

    Me këtë rast komunistët, të cilët i kanë përjetësuar heroizmat e tyre kundër shqiptarëve në këngë, improvizuan këngën e famshme me vargjet e njohura:

    “Ngrije këmbën hidhe këmbën, Dibrës o t’i bëjmë t’ëmën”. Këngë të cilën e përshtatën dhe kënduan edhe në Lumë, Kosovë e kudogjetkë, ku bënë masakra mbi shqiptarët.

    Ishte Miladin Popoviçi ai që urdhëroi goditjen me artileri të rëndë dhe topçinj italianë, nga kodrat e fshatit Priskë, të Pallatit Mbretëror ku u mbajt kuvendi i Asamblesë Kushtetuese në Shtator 1943, që shpalli Këshillin e Naltë të Regjencës, emërimin e qeverisë dhe krijimin e shtetit shqiptar me sovranitet edhe mbi territoret e Shqipërisë Etnike, konform Kartës së Atlantikut. Të nesërmen komunistët shpërndanë me trakte e myzhde lajmin me titull: “Ja si i përgjigjet populli Asamblesë tradhëtare, me top” !!!

    TERROR MBI POPULLSINE CIVILE:

    Për të bërë terror mbi popullsinë civile dhe për të çuar në vend urrejtjen për Matin zogist, të cilin serbët kurrë nuk e shkelën dot, e jo më ta pushtonin, në gusht të vitit 1944, Mehmet Shehu shfrytëzoi pretekstin e vrasjes së dyshimtë të një partizani të Brigadës I gjatë marshimit pranë fshatit Val të Martaneshit, për të masakruar 22 burra e gra të pafajshëm.

    Disa ditë më vonë, Shefqet Peçi, në krye të Brigadës V, duke shfrytëzuar vdekjen e një partizaneje të plagosur prej shumë ditësh diku tjetër e me plagë të infektuar, të cilën gratë e fshatit Kurdari e mjekuan si vajzën e tyre, masakroi 24 burra e gra të pafajshëm të Kurdarisë zogiste të Dyle bej Allamanit, që ishte mik i Mbretit Zog, i major Abaz Kupit dhe oficerëve të Misionit britanik Bill Maklin, Dejvid Smajli dhe Xhulian Emeri, atashuar pranë Shtabit zogist të A. Kupit. Partizanja e gjorë, në prag të vdekjes, duke e njohur zellin vrastar të komunistëve, pasi la amanetet, u kërkoi nënave dhe motrave kurdarase që “t’i fshihnin burrat dhe djemtë”, pasi do t’ua pushkatonin, por ata nuk e besuan, pasi kujtuan se po flet përçart në grahmat e fundit, por gabuan…

    Një muaj më vonë, sërish një partizane e Brigadës V të Shefqet Peçit, e plagosur dhe e mjekuar nga nënat dhe motrat lumjane të fshatit Buzëmadhe, u tha atyre që të mos i lejonin burrat dhe djemtë të shkonin në takimin ku i kish thirrur Peçi, por përsëri gabuan. E përse të dyshonin, kur u kishin shtruar partizanëve bukë e jatakë, me zemër të bardhë e me të gjitha gostitë e festës së Bajramit?! Gabuan që besuan të vetëshpallurit “vëllezër të serbëve” dhe e paguan me jetët e 22 djemve e burrave të pafajshëm, të cilët u akuzuan se kishin vrarë nipin partizan të Peçit, Hysen Cinon. Natyrisht që po i akuzonin padrejtësisht, për një vrasje që ishte kryer larg fshatit të tyre dhe në rrethana të dyshimta. Dhe përsëri, mbi kufomat e tyre u këndua kënga:

    “Ngrije këmbën, hidhe këmbën, Lumës o t’i bëjmë t’ëmën”.

    Tamam si kënga me sharjen fyese për nënat dhe gratë shqiptare, kënduar nga neoçetnikët dhe paramilitarët e Arkanit në Stadiumin “Partizani” të Beogradit më 14 tetor 2014. Ngashmëri e frikshme kjo në stilistikën e krimeve dhe të fyerjeve e përdhosjeve, midis komunistëve shqiptarë të LDB e të kohës së pushtetit, me vëllezërit e tyre të idealeve, serbët.

    Thuhet se masakrat në Buzëmadhe e në fshatrat e tjera të Lumës, Peçi i bëri me urdhër dhe në përmbushje të porosisë së serbëve, të cilët po realizonin me dorën e shqiptarëve amanetin e të parëve për hakmarrje ndaj Lumës dhe lumjanëve, që në betejat e qëndresës kundër pushtuesve serbë në vitin 1912 i kishin shkaktuar armikut shekullor mijëra të vrarë.

    Në shtator 1944, zv/komandanti i forcave partizane të Kosmetit, Mehmet Hoxha, urdhëroi arrestimin e nënkryetarit të Organizatës Kombëtare Lëvizja e Legalitetit – OKLL, të zgjedhur në Kongresin e Zall Herrit, Patër Lekë Luli, brenda territorit shqiptar, në Iballë të Pukës. Mehmet Hoxha e masakroi personalisht Patër Lulin, sipas traditës dhe Zakonikut serb të Stefan Dushanit dhe metodave të mësuara nga instruktori Stefan Dushan Mugosha, me prerje gjymtyrësh dhe nxjerrje të syve, duke ia kujtuar në shpirtdhënie Mbretin e Shqiptarëve, Shqipërinë Etnike dhe Mukjen, për çka njoftoi me ngazëllim Titon, që ia shpërbleu duke ia vulosur karrierën në Jugosllavinë komuniste.

    ELEMINIMI DHE MASAKRIMI I INTELEKTUALEVE PROPERENDIMORE SHQYPTARE:

    Historiografët komunistë nuk mund ta fshehin faktin e mbytjes në tortura dhe më pas zhdukjes së qindra intelektualëve antikomunistë të Tiranës, në bodrumet e Hotel Internacional nga 16-20 nëntor 1944. Gjithashtu, nuk mund të mohojnë burgosjen dhe internimin e qindra familjeve pronare të 804 vilave të sekuestruara në Tiranë nga ata që e mbuluan me flori LANÇ-në.

    POLITIKA SOVJETIKE “PERCA DHE SUNDO”:

    Po kështu vepruan “çlirimtarët” në të gjitha fshatrat e qytetet e veriut të Shqipërisë për të krijuar terror dhe nënshtruar gegët nacionalistë, antikomunistë dhe antiserbë.

    Pas “çlirimit” të Shkodrës mbeti pa u “çliruar” Malësia, që rezistonte me Prekë Calin në krye. Tirana mori urdhër nga Beogradi dhe e ngarkoi Mehmet Shehun që të nënshtronte Malësinë dhe Prekë Calin. Shehu i kërkoi kreshnikut të dorëzohej. Prekë Cali refuzoi. U shpall alarmi dhe në ndihmë të Mehmet Shehut u dërgua edhe Brigada 23, teksa anën veriore të kufirit e zunë dy brigada komuniste malazeze. Kur Shehu i kërkoi Prekë Calit të dorëzohej dhe i premtoi “gjykim të drejtë”, kreshniku i Malësisë iu përgjigj:

    “Ma trego se je shqiptar sikur thue, tuj hjekë prej ushtrije trobojnicën, nryshi nuk dorëzohem”.

    Por Shehu nuk mund ta hiqte trobojnicën jugosllave, ndaj sulmoi duke djegur mbarë Malësinë dhe duke dhunuar gratë e fëmijët e pambrojtur. Për të shpëtuar nderin e grave dhe jetën e fëmijëve, kreshniku u dorëzua bashkë me 15 bij e nipër, shumica nën 17 vjeç. Asnjë gjyq nuk u bë, të gjithë u masakruan, dhe amaneti i shkijeve për “varjen e Prekë Calit me konop” u çua në vend.

    Ish xhelati sigurims Pjerin Kçira, vartës i Zoi Themelit, u tregonte me mburrje shkodranëve se shefi i tij njëherë ishte vonuar në një zijafet, pasi kish mbytur në tortura një “armik”. Kur kish shkuar tek shokët i rraskapitur e me duar të përgjakura, u kish thënë se e kish lodhur për vdekje njëri që, në vend të rënkimeve, thoshte

    “Rroftë Shqipëria Etnike”.

    Të gjithë shokët i kishin thënë njëzëri

    “Sa mirë ia bëre tradhëtarit, tani shef hajde t’i pijmë dollinë”.

    MASAKRA E TIVARIT:

    Gjatë viteve ’90-të, ish shifranti personal i kryekriminelit tinzar Enver Hoxha, Dyl Kadesha, deklaroi publikisht në media se e kishte njoftuar personalisht Enver Hoxhën për të gjitha radiogramet e dërguara nga Hysni Kapo, Ramiz Alia e Shefqet Peçi, lidhur me masakrat serbe në Kosovë, pas çarmatosjes në mirëbesim nga partizanët shqiptarë…, përfshirë edhe Masakrën e Tivarit. Sipasdeklaratave origjinale te Kadeshës, Hoxha ngazëllehej vazhdimisht nga njoftimet e derguara dhe në një rast kishte përqafuar Koci Xoxen, duke u shprehur se “ky është fundi i tradhtarëve”.

    KASAPE QE NUK U PENDUAN KURRE:

    Ata kurrë nuk u penduan se vranë e prenë bashkatdhetarët me bindje të ndryshme politike në luftën për pushtet, ndonëse në shumicë ishin të paarmatosur. Ata kurrë nuk u penduan dhe nuk kërkuan ndjesë që mbytën me uri mbi 400 foshnja dhe qindra fëmijë e të rritur në “Aushvicin” e Tepelenës si dhe masakruan e zhdukën mijëra Shqiptarë në të gjithë vendin, gjatë dhe pas “çlirimit”. Madje Shefqet Peçi, para 20 vjetësh, deklaroi se jo vetëm që nuk ishte penduar, porse përsëri do të bënte të njëjtat masakra në Lumë e Kurdari kundër “armiqve reaksionarë”.

    Ndaj, si dikur edhe sot enveristet po kerkojne ngritjen e Institutit te LANC-it kriminal, te perkrahur nga Ministria e Kulturës dhe me financimet e saj, pra keta enveristë te papenduar per krimet e tyre monstruoze përgjigjen me vargje:

    “Ku shkove o Enver…/ ata që bashkë me ty luftuan, po të thërrasin…/ ata lëshojnë rënkime, ku je, kur do të kthehesh…”.

    Dhe këto ditë rënkimet e tyre kalojnë murët e çdo ministrie e çdo institucioni të shtetit duke i kujtuar popullit, anembanë vendit me ceremoni dhe portrete, se misioni vrastar akoma nuk ka mbaruar.

    Reply to this comment
  12. Guri Naimit D. (Dh.Xh) July 19, 06:35

    Mos u mbur mos intrigo….
    tw tjerat i di vet-o Intelektual-o!
    ( mw mirw fanatik i … se kwlysh i…)
    Pikat ti plotwsojnw lexuesit e komenteve tona z.Intelektual.Megjithatw me Ju( pwr edukatw kjo Ju,po ju them, sikur s;kemi kontaktuar dhe kwtu tek “DITA” gazeta qw kwrkojmw vwm DRITW.

    “Intelektual”.Faleminderit pwr ato “pse-tw”nw adreswn time ..Unw tw falenderoj sa mw adresohesh mua dhe nuk mw vjen keq, se nga intelektuali “shefi im ndoshta, (se nuk tw identifikoj),akuzohem.
    .Unw jam ballwpwrballw e nuk intrigoj as pwrflas sidomos njerwzit apo problemet qw si njoh.
    Kam pwrshtypjen se je “miku im” dhe edi qw Yti Tw NXJERR SYTW”.
    . Po mos u lodh i nderuar “intelektual”, qw do tw doja
    mos ishe ai qw mendoj unw,se rrenjwt i ka nga ‘Nwnw Pashakua” si unw nga “Guri Naimit” D. mos u gabofsha..
    Sidoqoftw unw me “OPOZITARET” udhehiqem nga parimi: “OPOZITARE PO VWLLEZWR”,po ju pwrgjigjem jo pwr cshkruani ju, pwr vete..
    Mospwrcani popullin, o tw “nderuar” Vwllezwr Opozitare” nw jeni tw tillw.

    Guri Naimit D. pasi emrin ma ka marrw nipi 12 vjecar, lindur e rritur,( emigrant fatkeqwsisht), po me betimin:
    ” I bie Botws anw e mbanw po nuk e harroj vatanw”
    Vdekie fashizmit zoti “intelektual”
    DHIMITER M> XHOGA
    Me gwrma tw mbwdha…. Do mw….
    Sa pwr atw TITON apo ENVERIN, ti kam lwnw Ty pwr DISERTACIONIN ,nw se e marrw tw parin.)unw angazhimin me hallet e popullit kam qwnw e do jem
    edhe se FUKARA ….
    Gazetws “DITA i kwrkoj falie pwr zgjatien e kwtij komenti dhe me kwtw gjuhw, qw nuk wshtw imja.
    Vo. Po deshe me posto njw foto.Timen e gjen kudo..z.intelektual..
    E pwrswris OPOZITZRE po VELLEZWR !

    Dhimitwr M. Xhoga Guri Naimit D.

    Reply to this comment
  13. Teme Labi July 21, 23:42

    Ky Polovina jo nashti por prej shume vitesh ben shkrime me porosi me nje fjale eshte si ata zanatcinjte qe i porosit per nje gje i paguan dhe e bejne , nashti se nga kush i merr porosite dhe si kete vrini mendjen se nuk ua tregonj, une e dinj por me vjen keq per kete fukara nga shpirti e mendja qe ka futur veten aty ku s’duhet

    Reply to this comment
  14. lato July 23, 11:01

    Ja ta thom une se ku i merr direktivat Polovina!Ne Taivani e pi kafen me Uran Kostrecin dhe Avni Xhomaqin,qe ka biznes ndertimi qe kur vodhi NPN e Metalurgjise.Tani porosit shkrime me leke tek Polovina dhe vrasjen e Teki Selenices ne 96,se ka lek te madh.

    Reply to this comment
Shiko komentet

Komento

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*