Mukja dhe dilemat e saj nga largësia e 75 vjetëve

August 2, 2018 11:16

Mukja dhe dilemat e saj nga largësia e 75 vjetëve

Prof. Xhelal Gjeçovi

Mukja është një ngjarje e njohur dhe e rrahur jo pak nga historianë e studiues të kësaj fushe dhe të kësaj periudhe historike.

Në trajtesat mbi Mukjen, bie ne sy prirja për t’i dhënë asaj një rol e një dimension që, realisht nuk e ka patur dhe s’mund ta kishte, duke e paraqitur si strumbullarin e gjithë zhvillimeve të mëpastajme në vend, ndikimi i së cilës qenka ndjerë biles dhe në Kosovë, një absurditet e një shembull i keq politizimi e zhvendosjeje të ngjarjes aty ku duan ballistët. Mukja duhet parë e duhet inkuadruar në kontekstin historik të kohës.

Ajo ishte një takim, sigurisht më i rëndësishmi i zhvilluar në mes Frontit dhe Ballit, dy forcave politike më të medha në vend, që përfundoi me një marrëveshje në mes tyre, e cila pësoi fatin që kanë patur e vazhdojnë të kenë marrëveshjet në mes forcave politike shqiptare.

Duhet theksuar se, në këtë e kohë, bisedime e marrëveshje të tilla, në mes forcave të djathta e të majta, u bënë dhe në vendet e tjera e në proces u prishën, pasi u pa qartë, se ishte e vështirë të harmonizohen interesat e forcave politike me orientime e me synime të kundërta. Por, ato nuk u gozhduan në polemika shterpe, si tek ne, të cilat vazhdojnë dhe sot duke akuzuar njëra-tjetrën për gjithçka.

***

Është folur shumë për rolin dhe ndikimin e anglezëve në organizimin e mbledhjes. Nuk mund të mohohet fakti që, misionet angleze ishin të interesuar dhe, me porosi të qeverisë së tyre, u angazhuan në nxitjen e palëve për mbajtjen e mbledhjes.

Dobinë e saj, ata e shikonin në dy aspekte: Së pari, një mareveshje bashkëpunimi dhe angazhimi i përbashket, mbi bazen e saj, i forcave në luftë do të çonte në fuqizimin e saj, çka do të detyronte okupatorin që të dislokonte këtu forca të shumta ushtarake, për të mbajtur situatën nën kontroll, duke mos ia mundësuar që ato t’i çonte në frontet kryesore ku zhvillonin veprime luftarake aleatët. Së dyti, anglezët shpresonin që një marrëveshje bashkëpunimi në mes tyre, do të çonte në “thyerjen” e monopolit të PK në udhëheqjen luftës e në ndarjen e përgjegjësive dhe me forcat e tjera, nëse, edhe ato do të hidheshin në luftë, siç qe hedhur Fronti Nacionalçlirimtar.

Por, pa mohuar mbështetjen angleze, Mukja duhet konsideruar, në radhë të parë, si shprehje e vullnetit dhe e ndërgjegjësimit të dy forcave politike shqiptare, që për momentin e shikonin të nevojshëm e të dobishëm organizimin e një takimi të tillë.

Palët, në këtë rast, kishin parasysh, më së pari situatën në vend, por dhe zhvillimet e pritshme jashtë, sidomos mundësinë e një ndërhyrjeje të forcave aleate që ndodheshin të dislokuara në Italinë e Jugut, çka do të shënonte hapjen e frontit të dytë, që kishte kohë që përflitej, çka i nxiti palët që të qartësonin pozicionet e qëndrimet në raport me luftën.

Balli sidomos ishte i preokupuar që ardhja e forcave aleate, të mos e gjente jashtë luftës, siç kishte qëndruar deri atëherë, për rrjedhojë dhe larg pushtetit, që po ngrihej. Kësaj do t’i shtohej dhe lajmi mbi rënien e Musolinit, çka shtoi spekulimet për një përfundim të shpejtë të luftes dhe nevojën e ngritjes së shtetit të ri, që do të zëvendësonte atë kuisling, bashkë me shqetësimin që të mos mbeteshin jashtë tij.

Pavarësisht këtyre hamendësive, që shpejt do të sqaroheshin e rrëzoheshin, faktori i brendshëm, udhëheqjet e dy organizatave, ishin ato që do të vendosnin për mbledhjen e përfundimet e saj. Mukja, sido që të përfundonte, do të ishte vepër e tyre dhe përgjegjësia për gjihçka binte mbi ta.

Mukja është payshim ngjarja, për të cilën është diskutuar shumë, por dhe është spekuluar shumë, të paktën në këtë mëshumë se çerekshekullin e fundit, në përpjekje për të justifikuar rrugën që ndoqën Balli e, më pas dhe Legaliteti, pas kapitullimt të Italise fashiste dhe ardhjes së gjermanëve. Siç dihet, iniciativën për oganizimin e takimit, e mori Këshilli i Përgjithshem Nacionalçlirimtar, në mbledhen e zhvilluar, në ditet e para të korrikut 1943.

Në konfuzionin e krijuar pas rrëzimit të sistemit, në fillimet e viteve 90-të, ballistët u përpoqën, me lloj-lloj marifetesh t’ia atribuonin vetes këtë iniciativë, duke e paraqitur si shprehje e preokupimit dhe e angazhimit të kreut të BK Mitat Frashëri për të arritur bashkimin kombëtar.

Mirëpo, përballë dokumenteve që nuk vonuan të dilnin në dritë, e që e sqaronin këtë çështje, hoqën dorë nga ky pretedendim. Sidoqoftë, e rëndësishme është që ftesës së Frontit për bisedime iu përgjigj pozitivisht dhe udheheqja e BK. Në një punim enkas për Mukjen, unë e kam cilësuar mbledhjen, një lëvizje taktike, për të dy palët.

Fronti shpresonte që përmes saj të arrinte në çarjen e Ballit, në diferencimin e forcave brenda tij, në shkëputjen e një krahu të “majtë”, në gjirin e kësaj organizate, që ishte shprehur i gatshëm për luftë, nga krerët konservatorë me Mita Frashërin në krye, që s’kishin ndërmend të luftonin.

Nëse këto përpjekje dështonin, atëhere Fronti kishe në dorë një armë, për të goditur BK në planin politik, si përçarës i unitetit si një organizatë, që nuk do bashkim, sepse nuk do luftë. Mirëpo, këto hamendësime u rrëzuan, për momentin, nga pranimi që Balli i bëri ftesës për bisedime, e sidomos nga fakti që kurrfarë përpjekje për ndarje e përçarje në radhët e Ballit, siç qe përfolur, nuk u pa e nuk u vërtetua. Përballë autoritetit të Mitat Frashërit, zërat që qarkullonin më parë, nuk u ndjenë.

Frontit Nacionalçlirimtar, në mbledhjen e mësipërme të Keshillit të Përgjithshëm, miratoi platformën e bisedimeve, pra çështjet që, sipas tij, duhet të diskutoheshin dhe caktoi delegacionin që do të përfqësonte. Të njëjtën gjë bëri dhe Balli Kombëtar.

Çështja e parë dhe kryesore që, sipas Frontit, duhej diskutuar e zgjidhur ishte lufta, angazhimi në luftë i forcave të Ballit, jo me fjalë e me premtime, siç kishte bërë deri tani, por realisht. Dhe, më tej, caktimi nga kreu i Ballit i përfaqësuesve të kësaj organizate në organizmat e ngritura në Pezë, ose në frymën e saj, siç ishin dhe Këshilli i Përgjithshëm Nacionalçlirimtar dhe Shtabi i Përgjithshëm i UNÇ, si dhe në hallkat e tyre poshtë në bazë.

Për Frontin, Mukja konsiderohej si edicion i dytë i Pezës, si vazhdim i saj, pasi dhe këtu çështja që i preokuponte palët e duhej zgjidhur ishte bashkimi e angazhimi në luftë. Për rrjedhojë, nuk shtrohej çështja e likuidimit të organizmave të ngritura më parë, të cilat e kishin kaluar provën e besimit, duke e udhëhequr me sukses luftën, por plotësimi i vendeve dhe me përfaqësues të Ballit, çka do të sillte një rregullim të mëtejshëm të balancave, brenda Frontit, me synim krijimin e një raporti forcash, që shmang çdo diktat të njërës palë, mbi tjetrën, për të cilën ishin të preokupuar dhe aleatët.

Qysh në fillim, pra më 2 gusht 1943, palët ranë dakord që të angazhojnë, së bashku forcat në luftë, ndërkohë që modalitetet e bashkëpunimit e të koordinimit të veprimeve, do të zgjidheshin në proces. Ky ishte padyshim vendimi më i rëndësishëm, nëse marrim të mirëqenë vullnetin e premtimin e bërë aty, e nëse abstragojmë nga ajo që ndodhi në fakt më pas. Mirëpo, në vijim mbledhja do të marrë një zhvillim të paparashikuar, për shkak të propozimit e të insistimit të krerëve të Ballit, për krijimin e një organizmi të ri drejtues të Luftës, të ashtuquajturit Komitet i Shpëtimit të Shqipërisë.

Xhelal Gjeçovi

Krijimi i tij çonte në zhvlerësimin e organizmave ekzistues, Këshillit të Përgjithshëm e të Shtabit të Përgjithshëm të UNÇ, kthimin e tyre në organizma formale, të zhveshura nga çdo kompetencë, pasi ato i kalonin Komitetit. Mirëpo të drejtën për të diskutuar e aq më pak për të vendosur mbi këtë çështje, e cila nuk figuronte e nuk parashihej në platformën e miratuar nga Këshilli i Përgjithshëm për bisedimet, nuk e kishin delegatët. Kompetencat e tyre ishin përcaktuar në mënyrë taksative në platformën e Këshillit. Aty shihej se ata nuk ishin mandatuar për të diskutuar mbi këtë çështje.

Në përgjigje të njoftimit të Ymer Dishnicës, mbi bisedimet e zhvilluara në ditën e parë, në Tapizë, Enver Hoxha theksonte se në ato pak gjëra të turbullta që na shkruan, na duket se në takimin e parë që keni bërë, orkestrën e ka drejtuar Balli dhe ai ka arritur t’u imponojë diskutimin e çështjeve që i interesojnë atij, e jo ato, që ne kemi miratuar në Këshillin e Përgjithshëm.

Ju nuk jeni aty që të aprovoni çdo gjë që thonë e kërkojnë krerët e Ballit. Me ta duhet të flisni hapur dhe t’u kërkoni, në radhë të parë, që të hyjnë në luftë. Ky është problemi e qëllimi kryesor i mbledhjes dhe për to, duhet të insistoni. Çështjet e tjera do të zgjidhen në proces, pasi të jetë plotësuar ky kusht, pasi të shikojmë, angazhimin e forcave të Ballit në luftë.

Sidoqoftë, ju vazhdoni bisedimet në frymën e platormës së miratuar në Këshillin e Përgjithshëm. Brenda saj duhet të shfaqet dhe insiativa e juaj. Por një gjë nuk duhet të harroni. PK duhet të mbetet siç është, organizatore e udhëheqëse e Luftës dhe jo një fraksion në këtë luftë.

Në Konferencën e Dytë Nacional-çlirimtare, Dishnica e pranon se, të nxitur nga evenimentet që po precipitonin me shpejtësi, ne tejkaluam kompetencat që na ishin dhënë, por këtë e bëmë që të futnim Ballin në luftë. Ne mendonim se, duke lëshuar në këtë pikë, duke u plotësuar këtë kërkesë, me të cilën Balli kushtëzonte vazhdimin e bisedimeve, shmangej dështimi e përçarja, pa nisur mirë nga puna dhe detyrohej Balli që të mbajë fjalën e të hyjë në luftë, pasi premtime kishte bërë dhe herë të tjera, e s`i kishte mbajtur.

Kjo eksperiencë na çoi në mbajtjen e një qëndrimi të tillë. Por, duhet ta dini, shokë, vazhdon Dishnica, se kjo, nuk u arrit menjëherë. Kemi kundërshtuar e luftuar, por në fund e bëmë këtë lëshim nën presion. Ky, thekson Dishnica, qe gabimi dhe lëshimi i parë që do të ndikonte në të gjithë përfundimet e në vendimet e mbledhjes. Në vijim ai bën pyetjen: Ç’i dhamë popullit me këtë marrëveshje? ”Popullit i dhamë tymin, ëndrrën për realitetin, iluzionin e bashkimit fallso. Kurse Lëvizjes shkopinj në rrota. Kësisoj, motorrit nuk i hodhëm vaj, por kokrra rëre”.

Kurse M. Gjinishi, numri dy, pas Dishnicës, në përbërje të delegacionit, do të theksonte, se me këtë marrëveshje, realisht ne e likujduam organizatën e Frontit dhe i hapëm rrugë Ballit, që deri atëherë nuk qe futur ende në luftë, që, pas largimit të ushtrive okupatore, të marrë pa vështirësi drejtimin e shtetit shqiptar. Përgjegjësia për këtë, bie mbi mua dhe Dishnicën, jo se ne kishim pak më shumë shkollë, por se i njihnim ballistët se sa të fëlliqur janë, pasi ishin regjur me dallavere e intriga, e para tyre ndershmëria e Y. Dishnicës, nuk pinte ujë. (Shih AQSH Fondi 14. Diskutime të Y.Dishnicës dhe M. Gjinishit ne Konferencën e Dytë Nacionalçlirimtare, shtator, 1943).

***

Në mbledhje doli dhe një problem tjetër, Çështja e Kosovës, e ngritur gjithashtu nga krerët e Ballit. Dishnica në letrën e mësipërme drejtuar Enver Hoxhës, thekson se ai u kapërcye pa ndonjë vështirësi, me një formulim të përgjithshëm, as femër as mashkull, siç shprehej doktori, që kjo çështje të zgjidhej pas lufte, me vetëvendosje, siç e parashikonte Karta e Atlantikut.

(Po aty. Letër e Y. Dishnicës, 14 shtator 43). Por, në takimin e dytë në Mukje, atij iu shtua dhe termi “Shqipëri Etnike”, pas insistimit të krerëve të Ballit, që hiqeshin sikur u digjej shpirti për të. Një term i tillë, ishte mirë të evitohej, siç u veprua dhe në Pezë, pasi mund të provokonte reagime të parakohshme, jo vetëm nga jugosllavët, por frika ishte se dhe nga aleatët, pasi Kosova, me Kartën e Atlantikut ishe pjesë e Jugosllavisë dhe aleatët insistonin në respektimin e këtij statusi, përsa kohë vazhdonte lufta, duke evituar çdo diskutim mbi këtë çështje.

Por, gjithsesi, ai që ndryshoi atmosferën dhe tronditi bisedimet, duke shkaktuar reagimin e menjëhershëm të udhëheqjes së Frontit Nacionalçlirimtar, ishte padyshim vendimi për krijimin e Komitetit të Shpëtimit të Shqipërisë, si organ që do të drejtonte luftën, pasi sillte pasoja të menjëhershme. Vërtet Komiteti ndërtohej mbi baza pariteti, me nga 6 veta për secilën palë.

Por, ndërsa Balli ishte kompakt në përfaqësimin e vet, për rrjedhojë dhe delegatët e tij do të ishin që të gjithë ballistë, Fronti, nga ana e tij, si një organizate pluraliste ishte i detyruar të caktonte si përfaqësues të vet, jo vetëm komunistë, por dhe legalistë e nga radhët e nacionalistëve të tjerë, që kishin aderuar në këtë organizate.

E, nëse këta të fundit, Kupi dhe nacioanlistët e tjerë do të bashkoheshin me Ballin, siç po dukeshin shenjat e siç ndodhi në të vërtetë, atëherë balanca në këtë organizëm do të përmbysej tërësisht në favor të Ballit e të Legalitetit, që deri atëherë, siç u tha nuk qenë angazhuar në luftë. Kurse Fronti, që ishte angazhuar qysh në fillim në luftë dhe e kishte udhëhequr atë me sukses, do të ndodhej në minorancë, si faktor i dorës së dytë, i pa llogaritur e i shpërfillur.

Asnjë forcë politike, e majtë apo e djathtë nuk besoj se do të pranonte një marrëveshje të tillë, që e detyronte të lëshojë pozitat e fituara me luftë, me sakrificat e popullit e me gjakun e dëshmorëve dhe t’i japë Ballit të drejta që s’i takonin.

Në situatën e krijuar, do të imponohej dhe zgjedhja në krye të Komitetit e Hasan Dostit, bashkëpuntor i ngushtë i Mitat Frashërit dhe ish-ministër në qeverinë kuilinge të M. Krujës. Merret me mend se çfarë drejtimi mund të merte lufta, duke pasur Dostin në krye. Sikur të mos mjaftonin këto, në mbyllje të punimeve, do të bëhej dhe një veprim tjetër, hileqar e i pa sinqertë, që do të shtonte, edhe më shumë dyshimet, dhe do të justifikonte reagimet, që do të vinin nga pala tjetër.

Ndryshe nga sa qe vendosur, që në ditën e parë të takimit, që vendimet që do të merreshin, nuk do të publikoheshin, pasi fjalën e fundit, për miratimin ose jo, e kishin udhëheqjet e dy organizatave, të nesërmen e nënshkrimit të marrëveshjes, Komiteti i Shpëtimit të Shqipërisë, doli me një proklamatë, me të cilën njoftohej opinioni publik për vendimet e marra e, në këtë kuadër, dhe për krijimin e Komitetit të Shpetimit, si organ drejtues i luftës, duke e vënë kështu udhëheqjen e Frontit para faktit të kryer.

***

Marrëveshja e arritur nën presionin e krerëve balliste, që përfituan dhe nga miopia dhe oportunizmi i Dishnicës e Gjinishit, binte në kundërshtim me platformën e bisedimeve, të miratuar në Këshillin e Përgjithshëm dhe në udhëzimet e dhëna, gjatë ditëve të zhvillimit të mbledhjes, të cilat delegacioni nuk kishte qenë në gjendje t’i mbronte. Përballë kësaj situate, nuk do të vonojë dhe reagimi i Këshillit të Përgjithshëm, që, me iniciativën e Enver Hoxhës, do të vendoste anulimin e marrëveshjes, duke e konsideruar atë në kundërshtim me vijën e me qëllimet e Frontit Nacionalçlirimtar.

Vendimet e Këshillit të Përgjithshëm u miratuan dhe në Konferencën e Dytë Nacioalçlirimtare, të zhvilluar në Labinot, në dhjetëditëshin e parë të shtatorit 43. Nuk ka dyshim se anulimi i marrëveshjes e vuri në pozitë të vështirë Frontin Nacionalçlirimtar. Atij do t’i duhej të sqaronte opinionin publik mbi arësyet e një qëndrimi të tillë.

Por, ky moment delikat u kapërcye shpejt. Populli do të kuptonte e do të miratonte qëndrimin e mbajtur për Mukjen, i bindur, se ai ishte në të mirë të luftës e të vendit, pasi u pritej rruga ardhjes në krye të njerëzve të njëqind flamujve. Me këtë bindje, populli do të shtrëngonte, edhe më shumë radhët rreth Frontit dhe do të mbushte rreshtat partizane, duke fuqizuar më tej luftën për çlirimin e atdheut.

Kështu, dështuan përpjekjet e Ballit, për të shfrytëzuar këtë moment, për të futur përçarje në radhët e Frontit dhe në mes tij e popullit. Në këtë çështje ndikoi dhe fakti që populli e njihte mirë Ballin, njihte krerët e tij, hilet dhe intrigat me të cilat kërkonin të përfitonin për të zënë kreun e pushtetit e të vendit, pas largimit të forcave okupatore.

Në gjykimin e kësaj ngjarjeje, sot pas treçerek shekulli, dy gjera duhen mbajtur parasysh. Së pari, Fronti vërtetë e anuloi marrëveshjen, por nuk anuloi, nuk e ndërpreu, për asnjë çast, luftën kundër okupatorit, por e vazhdoi atë me të njëjtën vendosmëri, deri në çlirimin e plotë të vendit.

Ndërkohë, edhe pas anulimit të marrëveshjes, ai nuk i ndërpreu përpjekjet për t’u lidhur e afruar me figurat e Ballit që ishin deklaruar për luftë dhe bëri çmos që të riaktivizojë kontaktet e bisedimet me ta. Për këtë qëllim, dy anëtarë të Këshillit të Përgjithshëm, Y. Dishnica dhe N. Spiru u takuan në shtëpinë e R. Jaranit, me H. Dostin dhe i kërkuan atij që të përdorë influencën e vet për kapërcimin e kësaj situate, për krijimin e një klime mirëkuptimi e bashkëpunimi. Por, këtë kërkesë Dosti nuk e pranoi.

Në një intervistë për gazetën “Republika”, Dishnica thekson, se në këtë takim, Dosti deklaroi, se nuk e marr dot përsipër këtë rol, pasi, ne ende nuk jemi të gatshëm të hidhemi në luftë. (Republika, datë 9. 06. 1991). Së dyti, rruga e luftës kundër okupatorit, mbeti e hapur edhe pas Mukjes, për forcat që kishin vullnetin e duhur, për t’iu qasur asaj.

Zhvillimet treguan se Balli nuk e kishte këtë vullnet, që e patën dhe e shfaqën homologët e tij në vendet e tjera, duke e vazhduar luftën. Kësisoj, Balli nuk diti të përfitojë e të shfrytëzojë situatën e krijuar me prishjen e marrëveshjes, për të fituar kapitalin e duhur, për të rrëzuar opinionet e përhapura për të, për të treguar e afirmuar veten si një forcë patriotike e antifashiste.

Për të arritur këtë, nuk mjaftonte fushata e sulmeve pafund, që ndërmori kundër PK dhe Frontit, përderisa ajo të mos shoqërohej dhe me angazhimin e forcave në luftë, siç e kërkonte dhe marrëveshja e Mukjes. Mirëpo deri këtu, Balli nuk mundi të arrijë. Biles, me ardhjen e pushtuesve gjermanë, Balli do të bëjë hapa prapa, duke hequr dorë dhe nga ato pak luftime të dimensioneve të vogla, të ndërmarra në periudhën e pushtimit italian dhe do të nisë bashkëpunimin intensiv me okupatorin gjerman.

Kështu, dështoi një mbledhje, nga e cila priteshin reflektime e vendime të rëndësishme, që diktoheshin nga momenti historik që kalonte vendi. Prof. Kristo Frasheri, fajëson të dy palët për mungesën e vullnetit për kompromis, për të bërë lëshime reciproke. Por, në të njëjtën kohë, thekson se Balli kërkoi në Mukje gjëra që nuk i takonin e nuk mund t’i jepeshin, pasi ende nuk qe hedhur në luftë. (Shih: Referat në Konferencën shkencore me rastin e 70 vjetorit të çlirimit të Shqipërisë, 27 nëntor 2014). Siç shihet, lufta dhe pushteti u bënë mollë sherri që i ndau Frontin e Ballin, që nuk i la ato të bashkohen ose të bashkëpunojnë në luftë për çlirimin e atdheut dhe të vijonin të punonin së bashku, dhe pas saj, duke krijuar kështu një traditë të re, që do të ishte me vlerë dhe në ditët tona.

(Vijon)

August 2, 2018 11:16
Komento

26 Komente

  1. intelektuali August 2, 12:41

    OBO BOOBO BOO!

    Na u ringjall ENVERI me Partine e Punes

    Po pse me dallkaukun Gjecovi do te hyje Edi Droga ne BE?

    Reply to this comment
    • intelektuali nastradin August 2, 17:59

      Nuk ka me Kryedallkauk se nje bole qe vetquhet intelektual neper blogje. Z. Gjecovi nuk do denjonte te perdorte si leter higjenike se ti vetem ndot o Intelektu-hale e halese.

      Reply to this comment
  2. Bureto August 2, 13:00

    Muhamer Spahiu, një dëshmitar i kohës, ish ndihmës i Nako Spirut, gjatë okupacionit dhe mbas tij deri sa Nako vrau veten, masi e pyeta për Mukjen aty nga fund apo fillim viti 1980, më ka thënë: “Në fillim gushtin 1943, ishim në Panarit të Korçës me shtabin e nac-çl. Aty ishim duke pritur mbërritjen e delegacionit tonë në Mukje, kryesuar nga Ymer Dishnica. Kryesorët e shtabit ishin rrjeshtuar për t’u takuar me delegacionin. Në krye ishin Enveri dhe Miladin Popoviçi. Enveri lexoi aktin e marrëveshjes së Mukjes dhe pa ndonjë reagim të veçantë ia pason Miladinit. Ky që dinte shqip, mbasi e lexoi u zbardh në fytyrë dhe ia hodhi me nervozizëm në fytyrë Enverit, duke i thënë: ‘Ç’është kjo paçavure o Enver?’ dhe i nervozuar u largua dhe u fut në çadrën e shtabit. Enveri i shkoi nga mbrapa. Mbas ndonja njëçerek ore më thërresin mua, që shtypja në makinën e shkrimit dhe më diktuan urdhërin e shtabit dërgua çetave partizane, ku ndër të tjera kërkohej goditja e çetave të Ballit si “organizatë tradhëtare”!!! Etj, etj.
    Këto më ka thënë i ndjeri M. Spahiu, (i cili vdiq në fund vitet ’90, a fillim 2000) komunist i orëve të para dhe që si shok i Nakos dhe Liri Belishovës pati dhe ai reperkursionet e e veta nga Enveri, duke e kaluar jetën për 30 vjet (1960-1990) në intrenime.
    Kjo qarkore, siç quhej atëhere, ekzistenca e saj, është pohuar dhe nga Sali Protopapa, shok i Margarita dhe Kristaq Tutulanit, të cilit i ra rastësisht në dorë ai dokument në Berat, dhe që e deklaroi këtë dhe përmbajtjen e saj, në një emision Televiziv, të gazetarit R. Qafoku, kur Protopapa ndodhej në Shqipëri nga fillim viti 2000, kur takoi në shtëpinë e tij dhe Drirëro Agollin, meqë ky e kishte bërë të famshëm atë, jo si person por si emër.
    Është fakt historik që çetat e Ballit u goditën me egërsi, aty nga fillim tetori 1943, kohë kur ka filluar Lufta Civile, për të cilën historianët, edhe pse janë të ndarë në disa pika, kanë rënë dakort në disa të tjera. Historianët e majtë, pranojnë me eufemizëm se ka patur elementë të Luftës Civile. Po pavarësisht debateve, pse filloi kjo? Kush e kish të drejtën të cilësonte ‘tradhëtare”, një organizatë të madhe shqiptarësh, siç qe Balli, ashtu siç ishte e tillë dhe pala tjetër? Populli thonë apologjetët! Çfarë cinizmi! Kur është pyetur ndonjëherë populli, për problemet e politikës. A mos vallë sot që jemi dhe në paqe e demokraci?! Nëse njëra palë donte ta quante veten komuniste, pse tjetra ishte “tradhëtare”, ngaqë ishte nacionaliste? Kjo e fundit deri atëhere kishte luftuar njëlloj, ndoshta dhe më shumë italianët me çetat e saj, bile kishin dhe aksione të përbashkëta, e vërtetë kjo e njohur dhe e provuar, se përndryshe pse do duhej dhe do kishte një Marrëveshje të Mukjes? Cilët qenë pra zjarrvënësit?
    Në një takim rastësor me dr. Y.Dishnicën, duke ditur episodin e mlsipërm, e ngacmova doktorin duke i çuar të fala nga Muhameri. E njeh-më pyeti? E kam mik familje i thashë. Tundi kokën dhe me një buzëqeshje të lehtë paksa dinake, shtoi: Ëë…! Di shumë gjëra ai! Vërtet këta të gjithë aktorë kryesorë të asaj kohe, sot të larguar nga jeta kanë ditur shumë. Ca i thanë, ca i morën me vete, sidoqoftë koha dhe dokumrntet shumë gjëra kanë dalë në dritë edhe pse për 40 vjet ( aty këtu vazhdon ende) historiografia komunuste e shkroi atë siç i duhej sipas motos:”Fitimttri i merr të gjitha dhe nuk diskutohet!”. Por historia është gjetër gjë. Megjithëatë debati vazhdon sa herë afrohet fillim gushti, që evokon Mukjen, dhe që nëse nuk do prishej nga Miladini, historia e Shqipërisë, me siguri do të ishte ndryshe, padyshim më e mirë.

    Reply to this comment
    • katarakti August 2, 19:55

      Bureto! Si nuk te vjen zor kur genjen?! Ti shkruan se Balli me çetat e tij kishte luftuar edhe me shume se Fronti kunder pushtuesve italiane! Dhe pastaj hidhesh kunder historiografise komuniste. Une nuk dua t’ia di se çfare ka thene Enveri dhe komunistet per Mukjen dhe Ballin. Por une kam lexuar deshmitaret e paanshem te kohes, te cilet kane qene ushtaraket angleze te rreshtuar prane Ballit dhe Frontit. Si psh Rexhinald Hibert (Fitorja e hidhur) et etj. Te gjithe emisaret angleze dhe amerikane gjate Luftes se Dyte Boterore ne Shqiperi jane ankuar nga mefshtesia e Ballit dhe mungesa e deshires se tij per tu perfshire ne lufte. Dhe une i besoj anglezeve dhe amerikaneve qe ishin te paanshem dhe nuk kishin asnje simpati per komunistet. Eshte e njohur dhe e pranuar boterisht se Balli ndoqi politiken prit e te shohim. Mitahat Frasheri theksonte se djelmeria shqiptare nuk ka pse vritet per interesat e Fuqive te Medha. Sidomos ne kohen e Gjermanit. Dhe ai kishte llogjikisht te drejte. Nuk kishim pse te ishim me ato vende qe e copetuan Shqiperine gjate konferences se Londres. Por politika e tij e pritjes rezultoi fatale per Ballin dhe Shqiperine. Fronti i udhehequr nga komunistet, qe do ndertonin “Boten e Re nga germadhat” beri per vete masen me te madhe te popullsise, sidomos rinine. Dhe kur Luften e fituan aleatet, per perfaqesuesit e Ballit te shpallur kolaboracioniste nuk kishte me vend dhe te ardhme. Shqiperia, gjate L2B per mendimin tim ndahej ne tre kampe: Ne ata qe mirepriten hapur pushtimin nga Italia fashiste dhe u vune plotesisht ne sherbim te saj. Ishte po ajo skote qe i dhuroi mbretit te Italise kuroren e Skenderbeut. Te dytet ishin ballistet, qe mbanin nje qendrim prites duke pare nga do anonte peshorja. Dhe i treti i verteti ishte Fronti. Qe fitoi luften dhe mori pushtetin. Pyetja eshte: çfare ishin ballistet, nacionaliste apo kolaboracioniste?! Per mendimin tim ata ishin nacionaliste qe bene zgjedhjen e gabuar dhe shkane ne tradhti.

      Reply to this comment
  3. Bureto August 2, 13:14

    Muhamer Spahiu, një dëshmitar i kohës, ish ndihmës i Nako Spirut, gjatë okupacionit dhe mbas tij, deri sa Nako vrau veten, mbasi një ditë, e pyeta për Mukjen (aty nga fillim viti 1980), më ka thënë: “Në fillim gushtin 1943, ishim në Panarit të Korçës me shtabin e nac-çl. Aty ishim duke pritur mbërritjen e delegacionit tonë në Mukje, kryesuar nga dr.Ymer Dishnica. Kryesorët e shtabit ishin rrjeshtuar për t’u takuar me delegacionin. Në krye ishin Enveri dhe Miladin Popoviçi. Enveri lexoi aktin e marrëveshjes së Mukjes dhe pa ndonjë reagim të veçantë, ia pason Miladinit. Ky që dinte shqip, mbasi e lexoi, u zbardh në fytyrë dhe ia hodhi me nervozizëm në fytyrë Enverit, duke i thënë: ‘Ç’është kjo paçavure o Enver?’ dhe i nervozuar u largua dhe u fut në çadrën e shtabit. Enveri i shkoi nga mbrapa. Mbas ndonja njëçerek ore më thërresin mua, që shtypja në makinën e shkrimit dhe më diktuan urdhërin e shtabit dërguar çetave partizane, ku ndër të tjera kërkohej goditja e çetave të Ballit si “organizatë tradhëtare”!!! Etj, etj.
    Këto më ka thënë i ndjeri M. Spahiu, (1925-1999), komunist i orëve të para dhe që si shok i Nakos dhe Liri Belishovës, pati dhe ai reperkursionet e e veta nga Enveri, duke e kaluar jetën për 30 vjet (1960-1990) në internime.
    Kjo qarkore, siç quhej atëhere, ekzistenca e së cilës, është pohuar dhe nga Sali Protopapa, shok i Margarita dhe Kristaq Tutulanit, të cilit i ra rastësisht në dorë ai dokument në Berat, dhe që e deklaroi këtë dhe përmbajtjen e saj, në një emision Televiziv, të gazetarit R. Qafoku, kur Protopapa ndodhej në Shqipëri nga fillim viti 2000. (Takoi në shtëpinë e tij dhe Drirëro Agollin, meqë ky e kishte bërë të famshëm, jo si person por si emër.)
    Është fakt historik që çetat e Ballit u goditën me egërsi, aty nga fillim tetori i vitit 1943, kohë kur ka filluar Lufta Civile, për të cilën historianët, edhe pse janë të ndarë në disa pika, kanë rënë dakort në disa të tjera. Historianët e majtë, pranojnë me eufemizëm sot, se ka patur elementë të Luftës Civile. Po pavarësisht debateve, pse filloi kjo? Kush e kish të drejtën të cilësonte ‘tradhëtare”, një organizatë të madhe shqiptarësh, siç qe Balli, ashtu siç ishte e tillë dhe pala tjetër? Populli thonë apologjetët! Çfarë cinizmi! Kur është pyetur ndonjëherë populli, për problemet e politikës. Aq më pak në kohë lufte. A mos vallë sot që jemi dhe në paqe e demokraci?! Nëse njëra palë donte ta quante veten komuniste, pse tjetra ishte “tradhëtare”, ngaqë ishte nacionaliste? Kjo e fundit deri atëhere kishte luftuar njëlloj, ndoshta dhe më shumë italianët me çetat e saj, bile kishin dhe aksione të përbashkëta, e vërtetë kjo e njohur dhe e provuar, se përndryshe pse do duhej dhe do kishte një Marrëveshje të Mukjes? Cilët qenë pra zjarrvënësit?
    Në një takim rastësor me dr. Y.Dishnicën, duke ditur episodin e mlsipërm, e ngacmova doktorin duke i çuar të fala nga Muhameri. Ku e njeh-më pyeti? E kam mik familje-i thashë. Tundi kokën dhe me një buzëqeshje të lehtë paksa dinake, shtoi: “Ëë…! Di shumë gjëra ai!”. Nuk donte të thoshte më shumë, edhe se unë isha i panjohur për të, dhe mbasi na përshëndeti u largua.

    Vërtet, të gjithë këta aktorë kryesorë të asaj kohe, sot të larguar nga jeta kanë ditur shumë. Ca i thanë, ca i morën me vete. Sidoqoftë koha dhe dokumentet shumë gjëra i ka nxjerrë në dritë, edhe pse për 40 vjet (aty këtu vazhdon ende) historiografia komuniste e shkroi atë siç i duhej regjimit, sipas motos: “Fitimttri i merr të gjitha dhe nuk diskutohet!”. Por historia është tjetër gjë. Megjithëatë debati vazhdon sa herë afrohet fillim gushti, që evokon Mukjen, dhe që nëse ajo marrëveshje historike, nuk do prishej nga Miladini, historia e Shqipërisë, me siguri do të ishte ndryshe. Padyshim më e mirë.

    Reply to this comment
    • Thoni të vërtetën! August 2, 19:02

      Marreveshja e Mukjes ose “Marreveshja midis tre doktorave”:
      1. Dr. Ymer Dishnica, Partia komuniste, te themi Fronti Nacional-Çlirimtar.
      2. Dr. Fejzi Hoxha, Balli Kombetar
      3. Dr. Shefqet Ndroqi, Legaliteti
      Ai qe e hengri ishte Dr. Dishnica, dy te tjeret jo! Fejzi Hoxha u be mjeku i diktatorit, emrin e Shefqet Ndroqit e mban Sanatoriumi.

      Reply to this comment
      • Luti August 3, 09:08

        Nese kjo eshte e vertete atehere cdo gje eshte me s e qsrte dhe nuk ka vend per debate te metejshme.

        Reply to this comment
    • Arben August 2, 21:38

      Me pak fjale, Mukjen e bene shqipetaret dhe e prishen

      Serbo-komunistet.

      Reply to this comment
  4. Kopeshtari i Shallvares August 2, 13:26

    Natyrisht po te kesh dhe minj Intelekhaleje si puna jote mor plehre “Intelelektuale” eshte e veshtire te hysh ne BE.Cdo popull ka historine e shkuar me te mirat dhe te keqijat e tij ndersa ti je plehra e te tashmes…Phu race muti qe, sle nnjeri dhe koment pa nxire sipas teje.Apo vazhdon te pastrosh si gjithmone halene e Taivanit mor Hajvan kongjenital….me nje kafe si shperblim…

    Reply to this comment
  5. Arben August 2, 13:29

    Mukjen e bene shqipetaret, prishjen e saj

    serbo-komunistet. Nuk ka shume per tu kuptuar.

    Reply to this comment
  6. tradhtaret moren çfar merituan. August 2, 14:05

    MOSe mbaj per intelektual ate lloj muti esht thjesht kelysh ballisti ,kerkon te laj mutin e te parve te vet ,si do qe te ishte ENVERI kta krimba tradhtar i shtypi si morra 50 vjet tani nuk ben fajde seç llapin posht e perpjet ne komente ,ballistet e zogistet po te ishin atdhetar dhe se u prish konferenca mukjes te luftonin kunder pushtusit ,jo si kopilaju ulen ne prer nazifashizmit dhe luftuan kunder interesit komtar ,ben krime kunder popullit te vet dhe merituan plumbin dhe burgosjet se ishin jashtqitja komtare, ishin antishqiptaret dhe tradhtaret e kti vendi , lavdi atij burri shteti qe tradhtarve i dha denimin qemeritonin sa ishte gjall.tani dhe se llapin posht e perpjet nuk i dhjet njeri.

    Reply to this comment
  7. tradhtaret moren çfar merituan. August 2, 14:06

    MOS e mbaj per intelektual ate lloj muti , esht thjesht kelysh ballisti ,kerkon te laj mutin e te parve te vet ,si do qe te ishte ENVERI kta krimba tradhtar i shtypi si morra 50 vjet , tani nuk ben fajde seç llapin posht e perpjet ne komente ,ballistet e zogistet po te ishin atdhetar, edhe se u prish konferenca mukjes te luftonin kunder pushtusit , jo si kopila ju ulen ne prer nazifashizmit dhe luftuan kunder interesit komtar ,ben krime kunder popullit te vet dhe merituan plumbin dhe burgosjet se ishin jashtqitja komtare, ishin antishqiptaret dhe tradhtaret e kti vendi , lavdi atij burri shteti qe tradhtarve i dha denimin qe meritonin sa ishte gjall.tani dhe se llapin posht e perpjet , nuk i dhjet njeri.

    Reply to this comment
  8. Petriti August 2, 17:37

    Ne esence te dy palet kishin qellime miskine dhe te pasinqerta. Nacionalistet te perfaqesuar nga elita intelektuale e dinin se nje lufte me gjeranet ishte tejet dempruese per shqiptaret dhe pa kurrefare efekti ushtarak.Komunistet e perfaqesuar me shumicen dermuese nga avanturieret dhe gjyms analfabetet dhe te dirigjuar nga jugosllavet e dinin se vetem lufta qytetare e bie ne pushtet regjimin komunist. Kete e dinin komunistet jugosllav me se miri nga pervoja e tyre. Andaj deshtimi i Mareveshjes se Mukes ishte i garantuar qysh ne fillim.

    Reply to this comment
    • Xha Braho August 2, 18:21

      @Petrit
      Petrit shurraqi ajo palo elite qe permend ti ishte pjesa me antikombetare e Shqiperise qe per te marre pushtetin ishin gati te hiqnin edhe breket para gjermanit. Z. Gjecovi e thote shume sakte ne letren qe Enveri I drejtonte Ymerit(letra gjendet akoma ne AQSH) duke I thene kushti kryesor ishte pjesmarrja e ballisteve ne lufte kunder pushtuesit dhe okupatorit qe ajo elite e pjerdhur qe permend ti nuk e pranoi kurre. Dhe Enveri u vurri hune ashtu sic e meritonin. Tani pinjollet e tyre si ti apo si ai “loqe intelektuali” me lart I tregojne arrat babait. Ua kane mesuar historine gabim. Eterit tuaj u damkosen me vulen e tradhtarit dhe bashkepuntoreve me okupatorin. Shut the hell up.

      Reply to this comment
  9. për mëmëdhenë August 3, 04:39

    Falenderoj zotin Gjecovi per menyren brilante dhe me fakte qe mbron hipotezat e tij.
    .
    Mos harrojme se midis paleve shqip-folese ishte dhe Zbulimi Anglez (me i fuqishem i botes ne ato kohra ) i cili qe ne 1940 kishte thurur rrjeten e merimanges per Ballkanin me qender ne Beograd.
    .
    Mos harrojme se pikerisht Mukja shqiptare ishte ekivalente me Varkizen greke ku anglezet e futen ate popull ne lufte civile 8 vjecare me 2 miljon te vrare te plagosur te burgour dhe zhdukur
    .
    PIKERISHT
    KJO ISHTE MERITE
    PERSONALE
    E ENVER HOXHES
    QE CA ZOMBIE INTERNETI
    SI BURETO
    ME KAVIEN INTELEKTUALOQJA
    PO POSHTROJE DHE PERDHOSIN
    LUFTEN NCL
    ME E LAVDISHMJA
    PAS EPOKES SKENDERBEUT
    .

    Nga dokumente të pabotuara asnjëherë, të dala nga arkivi i Shërbimit Sekret Britanik të Luftës SOE, kuptohet qartë se, në fakt, Konferenca e Mukjes nuk është një përpjekje e sinqertë e palëve kundërshtare për fatet e Shqipërisë së pasluftës.
    Dokumenti i pabotuar deri më sot, i cili mban firmën e Misionit Britanik, më 1 Nëntor 1944, i nënvizuar si “Tepër sekret” me titull “MEMORANDUM MBI PROPOZIMIN PËR EVAKUIMIN E MAJORIT ABAZ KUPI”, del qartë se kjo Konferencë është iniciuar dhe përgatitur nga Shërbimet Sekrete Britanike me ndihmën e disa prej bashkëpunëtorëve të tyre të rekrutuar që në Beograd, në verën e 1940-ës. Duhet theksuar se këta bashkëpunëtorë në këtë periudhë kishin mundur të ishin në udhëheqjen e lëvizjes Nacional-Çlirimtare, ashtu edhe të rreshtuar në radhët e Ballit Kombëtar dhe të Lëvizjes së Legalitetit.
    Nga dokumentacioni i Shërbimit Sekret Britanik del qartë se në fakt lëvizja anti-italiane, e cila i parapriu Konferencës së Mukjes, e filluar papritur në Shqipëri, në vitin 1941, ishte pjesë e një plani strategjik për Ballkanin, të ideuar nga qendra e Shërbimeve Sekrete në Londër dhe e vënë në zbatim nga Zyrat e S.I.S në Beograd.

    Deri më sot, historiografia shqiptare e pas vitit 1992 nuk ka mundur të shpjegojë se përse në vitin 1941, papritmas në Shqipëri, filloi lëvizja anti-italiane. Historiografia komuniste, e ideologjizuar në maksimum, pretendonte se lëvizja anti-italiane në Shqipëri ishte zhvilluar si rezultat i urrejtjes popullore ndaj fashizmit dhe kulminoi me krijimin e Partisë Komuniste Shqiptare.
    A është i drejtë ky konkluzion? Personalisht mendoj se e vërteta është krejt ndryshe dhe lëvizja antiitaliane në Shqipëri e ka zanafillën e saj në planet e Shërbimit Sekret Britanik, i cili kërkonte me çdo kusht krijimin e një prapavije sa më problematike për ushtrinë italiane, e cila përgatitej të pushtonte Ballkanin.

    Deri më sot, askush nga historianët shqiptarë nuk ka mundur që të botojë dokumentacionin e plotë, që vjen nga arkivat e Shërbimit Sekret Anglez, për të mësuar se për gati dy vjet ky Shërbim ideoi, përgatiti dhe financoi lëvizjen antiitaliane në Shqipëri, me dijeninë e plotë të Shërbimit Jugosllav, i cili sugjeronte edhe emrat për këtë lëvizje. Nga këto arkiva del qartë se liderët e parë të lëvizjes antiitaliane janë infiltruar në Shqipëri nga këto shërbime, duke krijuar edhe çetat e para antifashiste në vend.
    .
    Gjithashtu, interesant është fakti që emrat e 4 prej nënshkruesve të Deklaratës së Konferencës së Mukjes që dalin në Memon e SOE britanike, të botuar sot, janë bashkëpunëtorë të Shërbimeve Britanike, të rekrutuar në Beograd me ndihmën e Shërbimit Jugosllav.
    Po kështu, interesant është fakti që kjo Konferencë u administrua dhe u mbajt në ambjentet e Ifsan Toptanit, një bashkëpunëtor i Shërbimeve Britanike, si gjatë luftës, ashtu edhe pas saj. Ifsan Toptani, sigurisht ka raportuar mbi të gjitha bisedimet që janë bërë gjatë kësaj Konference, duke vënë në dijeni britanikët mbi ecurinë e punimeve.

    Ifsan Toptani, një pinjoll i familjës krutane, i njohur për lidhjet e shumta që kishte në Shqipërinë e asaj kohe mbante
    marrëdhënie shumë të mira, s
    i me Nacionalistët,
    ashtu edhe me anëtarët e Frontit Nacional Çlirimtar.

    Megjithatë, ai ka qenë shumë afër misioneve britanike dhe fakti që më vonë punonte në Zyrën e S.I.S në Athinë tregon qartë afërsinë e tij me Sherbimet Britanike dhe përfshirjen e tij në rrëzimin e qeverisë komuniste të pasluftës në Shqipëri.
    Nga burimet arkivore të Shërbimit Britanik, por edhe të disa dokumenteve të kapura gjermanëve pas Luftës, të cilat flasin mbi Shqipërinë, del qartë se në vitin 1943, britanikët dhe gjermanët kishin një ide të saktë se ekzistonin dy grupime të rëndësishme në Shqipëri. Një grupim; i cili luftonte ushtrinë italo–gjermane dhe një grupim; i cili kishte zgjedhur neutralitetin deri në bashkëpunim të hapur me gjermanët në fundin e 1944-ës.
    Duke parë faktin se pranë forcave partizane kishte një numër të madh misionesh britanike dhe më vonë amerikane, kuptohet qartë se britanikët i kishin zgjedhur aleatët e tyre. Sigurisht që prania e ideologjisë komuniste në rradhët partizane shqetësonte disa prej ideologëve të Shërbimit Britanik, shqetësim ky, i cili ishte i njëjtë si për Greqinë ashtu edhe për Jugosllavinë.
    Britanikët në vitin 1943 tentuan që t’i afronin këto grupime duke parashikur se ardhja në pushtet e komunistëve do ta bënte ndikimin e tyre në ballkan mjaft të papërfillshëm. Për këtë arsye ata organizuan takime të ngjashme ndërmjet forcave ideologjikisht të kundërta si në Greqi, ashtu edhe edhe në Jugosllavi, ndërmjet Titos dhe Mihailoviçit.
    Prapa organizimit të këtyre Konferencave janë direktivat e Shërbimit Anglez, i cili kërkonte të krijohej një komitet drejtues i përbashkët, i cili në të ardhmen do të merrte fatet e vendit në dorë…
    Pra, Konferenca e Mukjes duhet parë në kontekstin e saj historik dhe jo si një ngjarje e shkëputur shqiptare. Sigurisht që, në këtë Konferencë u hodhën edhe teza dhe ide nacionaliste, të cilat, fatkeqësisht, nuk kishin koherencë dhe dilnin jashtë realitetit të asaj periudhe. Si kërkesa për Kosovën, si ajo për Çamërinë ishin teza, të cilat në kanceleritë europiane nuk do t’i merrnin seriozisht e aq më tepër kur fatet e vendeve të pasluftës do të vendoseshin nga Të Mëdhenjtë e dalë nga kjo Luftë. Duhet të jemi të qartë se, Konferenca e Mukjes nuk do të kishte asnjë rol në zhvillimet e pasluftës si në Kosovë, si në Çamëri, një konkluzion që u vërtetua me vendimet e dala nga Marrëveshja e Jaltës apo edhe ajo midis Çurçillit dhe Stalinit në Moskë, në dimrin e 1944-ës.

    Epilog:

    Mukja ishte perplasja e pare midis Enverit dhe luftetareve te tij me merimangen angleze dhe e fitoi si politikan rrace…Nje nga drejtuesit kryesore angleze ne Shqiperi shkruan ne kujtimit e tij se vetem Hoxha nga vendet e Ballkanit kishte “magjine” jo vetem per te na ndaluar te merrnim drejtimin e puneve por dhe na trajtonte si vartes te tij…
    .

    Reply to this comment
    • Toni August 3, 10:57

      Magjia Hoxheeeees ishte magji e mirefillte Angleze. Asaj lloj magjie sot ne Bote i ka ardhe fundi. Por ne Shqiperi mund te zgjasi edhe ca.

      Reply to this comment
  10. Dhimbia e madhe popull. August 3, 05:00

    Me te lumte Xha Braho .do te shtoja po te ishin gjalle,qofte dhe ata krere te ballit nuk do mbanin kete qendrim te PINJOLLEVE te tyre. ca e Mukjes u mblodh per tu bashkuar per luften kunder pushtuesve sa lidhur me Antanten.qe dihet historia e metejshme

    Vullen e tradhetise Ballisto-zogistet ia vune VETES..

    Dhimbia e madhe popull.

    Reply to this comment
  11. Liri August 3, 09:14

    Te persekutuar na behen pinjollte e atyre qe. Sherbyen me Zell Vero bythes. Po qe Vero bytha pasi i vuri te Benin krime dhe punet e pista te tij ndaj Shqiptareve, ja humbi varret dhe UA degjeneroj plotesisht Genet farefisnore. Pastaj u be mbret me mbeshtetjen e llacifaceve.

    Reply to this comment
  12. Rexhep Murtezi - Gjilan August 3, 09:54

    O z,Gjelali,po shum nostalgji paske për PPSH,në dhe Enverin,ia pash hajrin!Po mor Xhelal po gjysum opinga e Shqipnisë i doli ushtrisë së Hitlerit përpara!Po ushtinë e Hitlerit e përzuri Amerika dhe Rusia.Për Mukjen ti rrenë sa je i rëndë.Se Mukjen e ka prishur Enveri i yt,me rekomandimin e Milladinit dhe të Mugoshes.Sep-
    se Enveri i yt dhe slavet Milladini dhe Mugosha kan
    patur neveri ndaj termit Shqipni etnike,siq e keni edhe
    ju Shqpnia edhe tani.Po Sylejman Delvina si krye mini-
    ster i Shqiopnisë,armet të cilat i dërgoi mergate e jon
    Kosovare i ndaloi në Shqipni e nuk i lejoi për Kosovë.
    Njejt punoi edhe Fatos Nano – greku i juaj edhe në luften e 1999 në Kosovë.

    Reply to this comment
    • Nuk te besoj August 3, 10:35

      O Gjilan, mos bre…Respekt per Jashart e per 1 pakic, se te tjereve ju pame sa trima ishit. Ishte Bota qe vuri doren ne zemer po juve as sa gjysma Boshnjakeve nuk e treguat veten.

      Reply to this comment
  13. demo August 3, 12:51

    Me me derrni mbrohet KRIMI SERBOSLLAV i prishjes se njeaneshme te Marreveshjes,se Mukjes,se sa mbrohet dobia qe do te sillte per shqiptaret nje marreveshje e forcave kryesore politike.
    Jane gati ti bejne ballistat bashkepunetore me gjermanet ,kur ne kohen e Marreveshjes gjermanet nuk kishin hyre ende ne Shqiperi.
    Komunistet shqiptare kurre nuk e permendin faktin se Marreveshjen e Mukjes ja grisi ne TURI ENVER HOXHES,MALAZEZI MILADIN POPOVIC.Pse?Sepse serbet nuk mund te pranonin qe Kosova pas luftes te qendronte me trungun ame.Ata per kete erdhen ne Tirane ne 1941 dhe formuan Partine Komuniste,e cila ishte e vetmja Parti e krijuar gjate luf.2 bot,qe nuk e permendte qendrimin ndaj Kosoves ne Programin e saj.
    Dakordesia per BASHKIMIN ME KOSOVEN NE MARREVESHJEN E MUKJES,ja rrezonte perfundimisht Emisareve serbomalazez te gjithe perpjekjen per te perdorur njesite luftarake komuniste per te shkeputur Kosoven nga Shqiperia dhe per t`ja dhuruar Serbise.
    Ky ishte KUSHTI qe Enver Hoxha,pa qene komunist,i marre nga rruga,te katapultohej ne krye te PK, te komandes se UNCL,te Kesh,Antifashist dhe te Fronti Demokratik.Edhe asgjesimi i fraksionit te Vlores i grupit komunist te .Lulos dhe S.Premtes kishte ne qender qendrimin e tyre ndaj Kosoves,prandaj u eleminuan me ashpersi dhe ligesi duke i ndjekur per ti vrare deri ne 1985 kur ngordhi mortja.
    Ndonese sot edhe nje femije e di qe Marreveshja e Mukjes u sabotua njeanshmerisht nga serbo-komunistet,PER QENDRIMIN NDAJ KOSOVES,Xhelali vazhdon te thure intriga,hipokrizi pa vlere te bashkepunimit,kolaboracionizmit,
    Oooo Xhelal!Tokat shqiptare i kane zaptuar Serbet dhe Greket!E di ti kete te vertete te thjeshte?EEeeeeeeeee.E di o gjytrym i tradhetise me damke?

    Reply to this comment
    • demonfagos August 3, 15:44

      Demut !

      Cfare do bente Enveri per Kosoven ne 1943 apo 1944 kur nuk kishte fuqine e 1980-es. por vetem 900 mije mjerane analfabete ?
      .
      Po cfare do benin dhe Fuckballistet kur greket dhe serbet kishin marre premiot nga anglezi per gllaberimin e Shqiperise qe u vertetua ne KONFERNECEN E PAQES NE 1946 ??

      .

      Tradhetia e madhe shqiptare ndodhi ne vitet 1990-1992 kur Kosova u cua fuqishem per clirim nga serbet dhe u sabotua duke ju ngulur thika pas shpine nga tradhetaret Rugova-Berishaj-Biberaj te cilet ne vend te rrjeshtoheshin per clirim perkrah slloveneve,kroateve,boshnjakeve dhe deri diku maqedonasve dhe malazezeve…transferuan grevat e urise nga zgafellat e Stari Tergut ne Kosove ne ate te Valiasit ne Tirane.Krimi i tyre kombetar ishte se per bllokuar kryengritjen e popullit te Kosoves “hapen” frontin e luftes kunder komunizmit qe kishte vdekur me kohe duke e futur vendin nenje lufte te re klasash dhe duke perhapur nje terror antikomunist te panevojshem qe vazhdon dhe sot.Jo vetem kaq por Serbi Sali ndihmoi Serbine me armatime dhe karburant dhe e futi vendin ne lufte civle ne 1997 per te cilen duhej varur publikisht ne sheshin gjergj kastrioti..dhe jo vetem nuk u denua por u gradua qa shume sa qe kur vrau shqiptare ne 21 janar 2011 u dekorua “burre shteti” nga nje ambasador qe vetem i tille nuk ishte..
      Ky depresion qe ndodh sot spjegohet dhe nga gafat e bere nga aleatet tane nga qe “clirimi’ i kosoves u la pergjysem sepse:
      -Nuk u nenshkrua nje akt kapitullimi i Serbise
      -U lejuan ruset te hyne ne Prishtine
      -U lejuan francezet te ndajne mitrovicen
      -Nuk u detyrua serbi te paguante demshperblimet e luftes
      -Nuk u quajt nga aleatet genocid,krimet e serbise ne kosove ku u vrane mijra ,u perdhunuan dhe u perzune rreth 1 miljon kosovare
      -Nuk duhej carmatosur UCK
      -Duhej krijuar nje ushtri serioze e Kosoves dhe nje pranim i shpejte ne Nato
      -Investimet nga Perendimi ne Kosove pothuajse zero..dhe ajo rruga e Ibrahimit qe u be u vodhen gjysem miljardi dollare ….
      -Biznesi serb eshte jo vetem dominues por dhe ben ligjin dhe ka pushtuar nje pjese te mediave dhe te politikes
      Keto jane shkaqet e verteta qe duhet te trajtoheshin ne editorialin e sot por keto jo vetem nuk thuhen por per te mbuluar keto monstruozitete luftohet akoma me kufomen e Enver Hoxhes qe kur ishte shteti ” 2 vjec” i beri balle grekut amerikanit dhe anglezit ne Konferencen e paqes..kur ishte shteti 5 vjec mundi grekun ne 1949 kur ishte 10 vjec kishte nje aviacjon qe kapte si zogj shkelsit e ajrit dhe kur ishte adoleshnt ne 1961 perzuri flloten ruse..
      Por ajo qe e inkriminon komplet shqiptaret ne 5 shtetet e ballkanit dhe aleatet tane eshte kjo leter qe tregon se ne dime qe berisha dhe kelyshi lul ja ne tradhetare te ceshtjes kosoves dhe kriminele dhe bejme sikur nuk i shohim..
      Akuza të rënda ndaj Sali Berishës në letrën e djalit te Remzi Hoxhes

      9 Mars 2012 – 17:05
      Ardian Hoxha, djali i biznesmenit shqiptar Remzi Hoxha, i zhdukur 16 vite më parë, i ka drejtuar një letër të hapur Kryeministrit të Shqipërisë, Sali Berisha, të cilin e ka akuzuar se ka bashkëpunuar me Serbinë.

      Në letër thuhet gjithashtu se pikërisht pse babai i tij dinte për takimet sekrete të Sali Berishës me Sllobodan Millosheviccin dhe Kiro Gligorovin (ish-presidentin e Maqedonisë), është vrarë nga njerëzit e Berishës, në atë kohë president i Shqipërisë.
      “Me shumë dhembje ju drejtohem sot juve si reagim ndaj deklaratave tuaja për ‘ata që punojnë për Serbinë’, për shkak se nuk dua të bëhem pjesë e politikës tuaj ditore dhe lojërave tuaja për pushtet, megjithatë do të shprehem sepse ju nuk po e thoni të vërtetën. Për më shumë, ishin informacionet se ‘kush punonte me Serbinë dhe për Serbinë’ që ju shtynë të zhdukni babain tim, Remzi Hoxhën”, thuhet në fillim të letrës së Ardianit, drejtuar kryeministrit shqiptar, Berisha, në të cilën theksohet se familja Hoxha për 16 vitesh është përmbajtur dhe nuk i kishte dhënë kahje politike çështjes së zhdukjes së Remzi Hoxhës.
      “Me këtë letër/vepër nuk jam duke e mbrojtur z. Rama për të cilin jeni deklaruar se punon për Serbinë dhe nuk dua që kjo të kuptohet si e tillë, por thjesht dua që t’ua rikujtoj juve se kush me të vërtetë ka punuar me Serbinë dhe për Serbinë. Për më shumë, familja jonë nuk është e pozicionuar me asnjë parti politike, qoftë në Kosovë, Shqipëri apo Maqedoni, dhe është ‘mbi-politike’, pra me popullin. Pra, ne nuk jemi as me të majtën, as me qendrën, e as me të djathtën”, thuhet në letër në të cilën i kërkohet Berishës se e ka për obligim t’ia sqarojë popullit Shqiptarë fatin e Remzi Hoxhës.
      “Babain tim, Remzi Hoxhën, njerëzit tuaj me ju në krye si President i Shtetit, e keni zhdukur mu për shkak të frikës së zbardhjes së veprave tuaja me Serbinë dhe për Serbinë. Ju, Sali Berisha, duhet t’i tregoni popullit Shqiptarë për takimin tuaj me Sllobodan Millosheviçin dhe Kiro Gligorovin, më 31 Maj, 1993, në Shën Naum të Maqedonisë, dëshmitar i të cilit ishte edhe babai im. Ju po ashtu duhet t’ia tregoni popullit Shqiptar takimin e Bashkim Gazidedes me Arkanin (njeriu që ishte udhëheqës i masakrave ndaj Shqiptarëve), në Shkodër”, thuhet në letër, e cila vazhdon me akuza ndaj Berishës për mbështetje të tij ndaj Serbisë, në kohën sa kjo e fundit ndodhej nën sanksione të bashkësisë ndërkombëtare.
      “Ju, Sali Berisha, ishit ata që ndihmuat Serbinë me naftë për ta ndezur edhe më tepër luftën në Ballkan, dhe për t’i mbushur me naftë tanket e paramilitarëve dhe ushtarëve Serb që masakruan mbi 10 000 Shqiptarë, që dhunuan nënat, motrat dhe vajzat Shqiptare, e që dëbuan nga shtëpitë e tyre mbi 1 milionë Shqiptarë, kur e gjithë bota i kishte vënë embargo Serbisë. Ju, Sali Berisha, ishit ata që ndihmuat këta Serbë, që sot janë duke u bërë pjesë e Bashkimit Evropian dhe të cilët akoma kërkojnë ta marrin një pjesë të Kosovës. Ju, Sali Berisha, ishit ata që burgosët Adem Jasharin, Zahir Pajazitin, Hashim Thaçin, e shumë patriotë të tjerë Shqiptarë të cilët u vranë nga po këta Serbë, dhe ndoshta nga nafta juaj. Andaj, ju lutem mos u merrni me këtë temë sepse na e shtoni dhembjen edhe më shumë. Në fund ju pyes juve: ‘Kush qenka ai që punon me Serbinë dhe për Serbinë?”, përfundon letra e hapur e Ardian Hoxhës drejtuar ish Kryeministrit të Shqipërisë, SERBERISHA.

      .
      Pra i ndyeri demut !

      Ate qe nuk e arriten armiqte e kombit ne 1943-1944 e arriten pas 1991 me Saliberishoviqin..biles dhe koqevaret me Amerike BE & NATO pas bythe nuk dijten te mbanin nje shtet te tyre

      Reply to this comment
  14. Jepini Cezarit,ate qe i takon August 3, 14:52

    Nese ka nje veprim nga me te zgjuarit te Enver Hoxhes gjate jetes tij ajo eshte prishja e marreveshjes se Mukjes dhe vertetimi i saj eshte ne Greqi ku u be kasaphane nga terrori i zi grek
    Pas largimit te gjermaneve Greqia u pushtua nga koloniztoret angleze sipas marreveshjes me Stalinin
    pas traktatit te Lebanonit,Cazertes dhe Varkizes e majta greke dorzoi armet dhe u corientua..u shpartallua dhe ishte vone..deri sa shkuan per lesh dhe u dogjen edhe me napalm ne malet e Gramozit .
    .
    Po ku shkoi Enver hoxha dhe mehmet shehi i greqise..si u trajtuan nga “demokratet” anglo-amerikane dhe e djathta e zeze greke.

    Aris Velouchiotis ishte mehmetshehu i greqise kurse Niko Belojanis ishte enveri greqise:
    I pari u var me koke te prere ne Trikalla..dhe koken ja vune ne nje llampe ndricimi per te tmerruar popullin kurse Belojanin e pushkatuan me 14 te tjere..

    Pra kane ndodhur masakra qe ja kalojne dhe nomadeve
    cfare thote enciklopedia britanike per terrorin e zi te grekeve ?

    The heads of Velouchiotis and Javellas, exposed in the central square of the town of Trikala. The corpses of Velouchiotis and Javellas were subsequently decapitated, and the heads displayed, hanging from a lamp post in the central square of the town of Trikala. When British Labour government members of Parliament objected to the barbarity of the operation, they received the reply that the display was in accordance to an “ancient Greek war custom”

    Reply to this comment
    • Toni August 3, 15:52

      Mendimi im, nuk me duket se gjen aplikim apo ngjashmeri rasti me Greqin. Pikesepari komunizmi ne Greqi ishte organik ne 1 fare menyre. Popujt Ortodoks e perqafuan me se shumti. Keshtu qe crrenjosja e tij kerkoj shume brutalitet. Ne Shqiperine e asaj kohe deri ne 1949 komunistat ishin te pa njohur (ilegal). Me vone natyrisht ndryshoj kuptohet ne saj te dhunes te pa pare me pare.

      Reply to this comment
  15. vali August 3, 21:30

    Hahahah Gjecovi eshte nje historijan,i nje anshem dhe thote nder te tjeta .sikur u digjej barku per shqiperine etnike nacionalisteve,po u digjej,se nuk ishin si Enveri tend o Gjecov qe hante pinte ,e flinte me Popovicet e me Mugoshet.O gjecov sa anti shipetar qe je ptu fare e keqe slavo komuniste..!

    Reply to this comment
Shiko komentet

Komento

Click here to cancel reply.

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*