Një ditë për të kuptuar se duhet të mësojmë të duam

March 22, 2018 10:16

Një ditë për të kuptuar se duhet të mësojmë të duam

 

Nga Entela Resuli

Blerina është mami i Ravesës. Vajza e saj 12 vjeçe është me sindromën down. Ditën e djeshme ajo e dinte shumë mirë se çfarë date ishte, kjo për shkak të aktiviteteve ku duhet të merrte pjesë.

Qendra Xhonatan që ajo frekuenton për të marrë terapitë e nevojshme do të organizonte një sfilatë në Pallatin e Brigadave. Modelet që parakaluan në tapetin e kuq ishin fëmijë me sindromën down.

Aktiviteti quhej: “Çfarë i sjell unë komunitetit tim”.

E ftuar speciale ishte Madaline Stuart, modelja e parë me këtë sindromë që ka sfiluar edhe në “New York Fashion Week”.

Pas dritave shumëngjyrëshe të aktivitetit do ju tregojmë historinë e Blerinës dhe Ravesës.

Të dyja tashmë janë të pandara. Nënë e bijë, prej 12 vitesh jetojnë ndryshe, por janë normale.

Ajo nuk e lë asnjëherë vetëm Ravesën. Vajza e saj ka nevojë për përkujdesjen e së ëmës.

Blerina sot është e papunë. E divorcuar.  Jetojnë me qira në një apartament të vogël në kryeqytet. Ravesa merr 103 mijë lekë të vjetra KEMP. Ndërsa Blerina nuk është e përfshirë në këtë ndihmë pasi, që të përfitojë edhe nëna duhet që fëmija të ketë sindromën në nivelin e tretë.

Ravesa është me sindromën down në nivelin e dytë.

-Por çfarë ndodhi 12 vite më parë në jetën e Blerinës?

“Unë kam pasur një shtatzëni të mbarë. Në eko nuk u kuptua  që vajza ishte më sindromën down. Në momentin që erdhi në jetë fëmija, ne ishim dy prindër shumë të lumtur. Por disa orë pas lindjes, pediatri që e vizitoi konstatoi që ajo kishte një problem gjenetik.

Mënyra se si mjekët sillen me prindërit nuk është fare normale.

Mua më thanë se: “Ti ke lindur një fëmijë të sëmurë”, që në fakt nuk është fare kështu. Sindroma down nuk është sëmundje, pasi po të shfletosh dhe të lexosh diçka e kupton që ke lindur një fëmijë si gjithë të tjerët, por që ka një specifik, ndryshe nga të tjerët.

“Shpullë pas koke” për mua ka qenë edhe mospranimi i familjarëve të tjerë. Pata kundërshti…”.

-Idenë e braktisjes ta çuan nëpër mend?

“Ka qenë një moment me genetistin, me të cilin jam përballur shumë keq. Kur më dha analizën në dorë më thotë “e di si është puna, ju duhet të nisni një fëmijë tjetër”. Iu drejtova dhe i thashë: Më falni, këtë fëmijë duhet ta hedh në plehra?! Mjekët janë ata që të japin shpullat e para në këtë rrugë jo të lehtë”.

Nuk ishte e lehtë për një nënë të re, 26 vjeçe, të përballej me faktin që jeta e saj do të ishte ndryshe.  Njerëzit, që nga ata më të afërm e deri te të panjohurit në rrugë, shohin edhe komentojnë. Përveç se duhet t’i japësh forcë vetes duhet të durosh vështrimet  dhe paragjykimet e të tjerëve.

“Erdhi një moment që mendova: Do të merrem me Ravesën apo me të tjerët. Kështu zgjodha t’i përkushtohem asaj që dua më shumë, vajzës sime dhe ta pranoj ashtu siç është”.

E ke bërë ndonjëherë pyetjen “pse mua”?

“E kam bërë në fillim dhe kam kuptuar që këta fëmijë vijnë për të na mësuar që të duam. Ne e quajmë sakrificë rritjen e fëmijës, ndërkohë që është përgjegjësi, nuk është sakrificë”.

Fatmirësisht ekzistojnë qendra të cilat japin përkujdesje. Por Shqipëria nuk është Tirana dhe në rrethe këto qendra mungojnë.

Shpesh prindërit e kanë të vështirë të pranojnë që kanë një fëmijë me sindromën down, madje e fshehin atë duke e lënë që të jetojë në izolim. Kjo gjë nuk i bën aspak mirë fëmijës, i cili ka nevojë për terapi. Trajtimet që merren në qendra të specializuara e ndihmojnë që të përmirësohet edhe pse jo plotësisht.

Blerina na tregon se njeh shumë prindër që kanë fëmijë me këtë sindromë, ajo thotë se shumica e tyre nuk kanë informacionin e duhur. Sipas saj atë duhet të informohen, ta pranojnë fëmijën e tyre dhe ta ndihmojnë atë. Kështu do e bëjnë jetën e tyre dhe të fëmijës më të lehtë.

-Kërkon përkushtim më të madh një fëmijë me sindromën down?

“Patjetër që po. Edhe nëpër shkolla shtetërore, tashmë është vendosur një asistent, jo apostafat vetëm për një fëmijë, por për pesë apo gjashtë fëmijë që ka shkolla. Një tjetër problem me të cilin përballen familjet është se asnjë nënë nuk është në KEMP nëse fëmija nuk është i gradës së tretë, ndërkohë, asnjë nënë që vjen në qendrën ku merret terapia, nuk punon, sepse i duhet që të jetë vazhdimisht me fëmijën”.

-Por si ia del një nënë e vetme, e pa punë, me shtëpi me qira, e divorcuar duke rritur në fëmijë me sindromën down?

Blerina, duke mos e humbur asnjëherë buzëqeshjen edhe pas gjithë këtyre pengesave që radhitëm, tregon se, ia del me vështirësi, por ia del.

Duket se jeta e ka sprovuar herët gruan 38-vjeçare. Kur ishte 13 vjeç ka humbur nënën. Nuk ka qenë e lehtë për të. Sot një ndihmë të madhe i jep edhe babai i saj.

“Ia dal duke i thënë vetes që ka të tjerë që janë shumë më keq se sa mua”.

-Si i ka marrëdhëniet me babanë e saj Ravesa?

“Shumë të mira. Ai është një baba i mrekullueshëm për Ravesën dhe kështu ka për të qenë gjithmonë”.

Në fund, nëna e Ravesës ka një mesazh për të gjithë prindërit që përballen me këtë situatë: “Mos i bëni këta fëmijë që të ndihen ndryshe. Këta fëmijë janë special në pjesën e tyre”- shprehet ajo.

Në fillim të bisedës prisja që të qaja sëbashku me vuajtjet e kësaj nëne që rrit e vetme një fëmijë me sindromën down. Prisja të dëgjoja nga ajo peripecitë e përditshme. Dhe prisja një nënë të ngrysur në fytyrë, pa dritë në sy. Por jo! Blerina ishte një nënë e guximshme, e cila meriton përulje për mënyrën se si  po rrit dhe edukon Ravesën! Ajo na dha një leksion të mrekullueshëm se ne, pavarësisht të gjithave duhet të mësojmë të duam!

March 22, 2018 10:16
Komento

1 Koment

  1. DB March 22, 11:36

    Oh sa emocjonuese! Blerina eshte nje nene me te vertete e mrekullueshme!

    Reply to this comment
Shiko komentet

Komento

Click here to cancel reply.

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*