Vdekja e artistit

May 21, 2020 13:16

Vdekja e artistit

Hamdi Jupe

-Tregim-

Artisti i Popullit kish ditë që ishte shtruar në spital dhe shefi tha t’i shkonim një vizitë.

– Do t’i bëhet qejfi – tha ai. – Po edhe mjekët do të kujdesen më mire për të.

– Dakord, – i thashë.

Artisti ishte nga më të njohurit në vend. Nuk kishte shqiptar të rritur të mos e njihte nga skena dhe ekrani. Sa e sa role të gjalla e jetësore kishte krijuar me artin e tij; sa e sa herë na kishte bërë të qanim e të qeshnim me veprat e tij dramatike e komike. Filmat e tij dinjitozë vazhdonin të transmetoheshin ende nëpër televizione. Kishte krijuar me qindra personazhe në këto arte, që do të mbeteshin gjatë në mendjen e njerëzve. Ndërsa tani i kishte kaluar të tetëdhjetat dhe mosha bën të sajën.

Ai lëngonte në shtrat në spital, nga një sëmundje e rëndë, që nuk ia mësova dot emrin. Kur shkon tetëdhjetë vjeç njeriu, kthehet në koleksion sëmundjesh. Dhe shefi im propozoi t’i bënim vizitë. E kujt nga të sëmurët nuk do t’i bëhej qejfi nga një gjë e tillë?!

Me një kolegun tim të administratës, u nisëm përpara për në spital. Do gjenim pavijonin dhe dhomën, ku ishte i shtruar artisti, do bisedonim me personelin e spitalit se nga do të hynte e do të lëvizte shefi, me qëllim që të mos i pengonim në punën e tyre. Do t’i merrnim mendimin edhe artistit, se mundet që ai të mos priste vizita. Kështu bëmë. Në orën e caktuar, gjithçka ishte gati.

Kishte dalë ta priste te hyrja vetë drejtori, të cilin e kishim vënë në dijeni. Ata shkuan përpara, drejt vendit ku ndodhej i shtruari. Ishte një dhomë e vogël, e veçantë, ku e kishin vendosur. Ia kishin bërë këtë “privilegj”, për të mos e shqetësuar të sëmurët e tjerë.

Hymë në dhomë dhe shefi u takua më artistin si me një mik të vjetër. Ne të tjerët, nja pesë a gjashtë vetë që e shoqëronim, rrinim pas tij. Ishin çaste prekëse. Artisti ishtë i shtrirë në shtrat dhe mezi fliste. Mezi i dëgjohej zëri, ai zë që kish buçitur për më shume se pesëdhjetë vjet në skena dhe ekrane. Dukej se ishte vërtet i sëmurë rëndë.

U shkëmbyen përshëndetjet e rastit. Shefi, gjithashtu i shkuar në moshë, hodhi ca fjalë kurajoje, si për të krijuar një atmosferë të gëzuar, optimiste, siç ndodh rëndom në raste të tilla, gjoja se nuk kishte ndodhur ndonjë gjë e keqe me këtë sëmundje . “Nuk tundet mali nga dëbora, jo. Sëmundjet për njerëzit janë. Ja, do dalësh nga spitali e do të ngjitesh prapë në skenë. Nuk të mban shtrati ty! Dhe do na mbushësh prapë me emocione nga skena” etj. Pak a shumë këto ishin fjalët e tij, drejtuar artistit.

– Ashtu, ashtu është, – tha artisti, me një zë të mekur, paksa ironik, që mezi i dilte nga gryka. – Ashtu është, kur kërkon t’u japësh kurajo të tjerëve. Po hajde provoje vetë njëherë, po deshe – tha ai. Kishte në këto fjalë edhe pak humor të hidhur. Ndaloi një copë herë dhe pastaj bëri një kërkesë disi të papritur. – Dua të rri pak vetëm me shefin – tha, – prandaj, ju lutem, na lini pak minuta vetëm, se ne jemi të moshuar dhe e kuptojmë më mirë  njëri – tjetrin.

Kjo, natyrisht, ishte një kërkesë e pazakontë. Ne ishim të gjithë nëpunës të shtetit që shoqëronim shefin. Po ja, këtu ky artist po kërkonte që të dilnim jashtë nga dhoma e spitalit dhe ta linim vetëm me të. Ky, gjithashtu, ishte disi i hutuar nga kjo kërkesë, megjithatë e mblodhi veten shpejt dhe na u drejtua:

– Dilni, dilni pak në korridor – tha. – Ne jemi moshë tjetër nga ju dhe kemi edhe ne sekretet tona. Prandaj, ju lutem, na prisni në korridor.

Ne dolëm njeri pas tjetrit, bashkë me drejtorin e spitalit. Pra edhe ky, “i zoti i shtëpisë”, nuk kishte të drejtë të qëndronte në atë dhomë! Atje, në korridor, vështruam njëri – tjetrin në sy të habitur. Domethënë: ç’është kjo kërkesë absurde kështu ? Po nuk e bëmë veten. Dy njerëz në moshë të thyer, mund të kishin gjithmonë diçka të afërt për të biseduar. Qoftë edhe një kapriçio pleqërie. Pastaj, nga një i sëmurë, mund të presësh çdo gjë.

Kaluan disa minuta në pritje dhe dera e dhomës u hap. Në të u duk vetë shefi.

– Hajdeni, hajdeni – tha, – hyni, se mbaruam.

Hymë përsëri në dhomë. Ishim bërë si meitë, po nuk e lëshonim veten. Shefi e vuri re këtë dhe deshi të na nxjerrë nga sikleti. Ai e hodhi bisedën te ilaçet për artistin.

– Dhe kështu, drejtor, ju po thoni që ilaçet për artistin gjenden te gjitha në spital – tha ai.

– Po, po – tha drejtori – nuk bëhet fjalë për mungesë të ilaçeve.

– Këtu, natyrisht që ka edhe mjekë të mirë – vazhdoi shefi.

– Po, po, – tha drejtori. – Nuk na mungojnë mjekët.

– Edhe dhoma nuk duket e keqe.

– E lamë në dhomë më vete, që të mos e shqetësojnë të tjerët – tha drejtori.

– Mirë – tha shefi disi i kënaqur nga këto përgjigje. – Ne të urojmë shërim sa më të shpejtë. Të garantoj se do të vijmë prapë, të jesh i sigurtë. Po ne duam që të mos të të gjejmë më këtu, po në shtëpine tënde.

– Faleminderit, goja mjaltë! -tha artisti.

I dhamë dorën dhe dolëm.

2.

U ktheva në zyrë me një ndjenjë lehtësimi dhe shkova në bufenë e institucionit. Ishte koha kur zakonisht pija kafen e dytë, pas asaj të mëngjesit. Po rrufisja filxhanin me lëngun e ngrohtë, kur ra zilja e telefonit lëvizës. Ishte sekretarja.

– Të kërkon shefi në zyrë, – tha.

– Po unë tani isha me të në spital! – i thashë .

– Nuk e di, më tha të vish menjëherë.

Ktheva kafen shpejt e shpejt dhe shkova. Natyrisht që shefit mund t’i lindin punë të papritura. E gjeta atje, me një pamje të vrarë në fytyrë. Ishte i ulur në tavolinën e madhe te punës, kur hyra. Porsa më pa në derë, u ngrit në këmbë.

– Hajde, hajde – tha me një zë të mekur, që nuk e kisha dëgjuar ndonjëherë më parë prej tij. U ul në kolltukun e gjatë të zyrës.- Ulu këtu, pranë meje, se kam diçka për të biseduar – tha dhe bëri me dorë nga vendi ku duhet të ulesha.

Zura vend dhe prita të më thoshte përse më kishte thirrur. Ndoshta nuk kishte shkuar gjithçka mirë nga vizita në spital dhe tani do të më hiqte vërejtjen për këtë! Apo mos kishte dalë ndonjë punë tjetër e papritur, me të cilën do të më ngarkonte? Heshti për një çast. Dukej i vrarë në fytyrë, ndryshe nga sa e kisha parë në mëngjes, para se të shkonim në spital. Pastaj, sikur e mblodhi veten dhe hapi gojën:

– E di ti se përse ju nxorri jashtë nga dhoma artisti? – tha. Ishte një pyetje retorike, sepse vetëm ai kishte qëndruar në dhomë dhe vetëm ai e dinte përse na kishte nxjerrë artisti jashtë. Kështu që unë nuk kisha si ta dija.

– Jo – i thashë, – nga ta di? Ju e patë që ne dolëm, siç kërkoi ai.

– Po, – tha shefi – ke të drejtë. Për atë e kam fjalën. Ju dolët jashtë dhe, pasi mbetëm vetëm, ai më bëri mua një kërkesë, një kërkesë disi të panatyrshme… – Shefi pushoi përsëri për pak çaste, sikur e kishte të vështirë ta nxirrte nga goja atë që do të thoshte. – Më kërkoi lekë – tha ai, pas pak çastesh dhe heshti përsëri, i prerë në fytyrë. – Më tha: “E kam gruan pa bukë në shtëpi, prandaj, të lutem, më ndihmo, më gjej ca para t’ia çoj asaj. Nuk po pyes për veten, se unë e kam ngrënë çairin në këtë jetë dhe e di që do të vdes, më tha. Po kam hallin e gruas. Nuk ka para as për të më varrosur mua, jo më për të jetuar për vete. Po mua nuk më lenë pa varrosur, se ndryshe, kufoma ime do qelbë dynjanë”, tha. Ja, kjo është e tëra – përfundoi shefi dhe sikur u lehtësua pak nga ai siklet i madh i fillimit të bisedës. “Ja, e nxora më në fund të keqen”, dukej sikur thoshte pamja e tij e vrarë. Në një gjendje të vështirë si kjo, nuk e kisha parë asnjëherë tjetër.

Natyrisht që u habita nga këto fjalë. Nuk e kisha menduar kurrë të ndodhte një gjë e tillë. Ne kishim shkuar në spital për ta parë artistin, për t’i dhënë një fare kurajoje dhe për t’u thënë edhe personalit të spitalit (ndonëse ata e dinin vetë) se ai ishte një artist i madh dhe prandaj duhej vlerësuar si i tillë, në të gjithë trajtimin mjekësor. Por nuk e kishim menduar kurrë një gjë të tillë, si kjo që po tregonte tani shefi. Po përpiqesha të mblidhja veten nga fjalët e tij, kur ai më ndërpreu.

– Ai ka qenë një artist i madh – tha. – Dhe artistë të këtij niveli, kanë pension të posaçëm nga shteti. Por atij nuk i është dhënë një pension i tillë. Nuk e di, po në këtë botë ka plot padrejtësira, dreqi ta hajë! Dhe një nga këto padrejtësi, është edhe trajtimi që po i bën shteti ynë atij artisti. Unë do të ndërhyj për këtë çështje në instancat përkatëse, domosdo, por kjo do të kërkojë ca kohë, derisa të realizohet. Ndërsa ai është duke vdekur. Këtë më tha vetë drejtori i spitalit.

– Keni të drejtë – i thashë. Shefi heshti për disa çaste.

– Ti e di që unë nuk kam para – tha pastaj. – Po të kisha, do ta kisha ndihmuar me shumë kënaqësi. Unë kam një rrogë të mirë shteti. Por kam marrë një shtëpi të re me kredi dhe ato para që marr nga rroga, shkojnë në bankë për të larë kredinë. Prandaj nuk mbetet gjë prej tyre. Unë vij nga bota akademike dhe ne nuk kemi para. Unë libra kam, po librat nuk i ha as qeni në këtë rast. Kështu që, nuk kam si të bëj, sepse ai m’u drejtua mua për ndihmë dhe më mbeti mua kjo punë në kurriz tani, a më kupton apo jo? Dhe ai mendon se unë e kam këtë mundësi për ta ndihmuar.

– Por unë nuk mund t’i bëj bisht kësaj kërkese të artistit – vazhdoi shefi. – Nuk mundem. A e kupton ti këtë? Nuk mundem. Është e turpshme të të thotë tjetri, një artist i madh si ai, i shtruar në shtrat në spital, në buzë të vdekjes, që kam gruan pa bukë në shtëpi dhe ti të mos e ndihmosh dot. Jo, kjo është e tmerrshme. Ai nuk kërkoi para për mjekimin e tij. Ai kërkoi para për bukën e familjes. Kjo është e gjitha. Prandaj të kam thirrur. Dua ta ndaj me ty këtë hall. Dua të shikosh se çfarë mund të bëjmë ne për të gjetur një sasi të hollash dhe t’ia çojmë artistit në spital. Shko në zyrë, mendohu, bisedo edhe me ata të llogarisë, po mos u thuaj që të thashë unë. Jo, quaje sikur është ide e jotja. Gjejeni rrugën se si mund të ndihmojmë këtë artist në hall dhe më thuaj. Nëse është e nevojshme, do ta firmos unë menjëherë urdhrin për paratë – tha shefi dhe u ngrit nga kolltuku.

Natyrisht që u ndodha ngushtë. Por ai kishte një hall të madh dhe duhet ta ndihmoja për të gjetur një zgjidhje. Për këtë më kishte thirrur. Prandaj i thashë të më jepte pak kohë, të shikoj mundësitë që paraqiteshin. Të bisedoj edhe me ata të financave. Ata i dinin më mirë “vrimat” e parave të institucionit tonë, për të gjetur një zgjidhje të ligjshme, për atë që kërkonte.

U ktheva në zyrë dhe thirra drejtoren e financave, Dalinën, një grua rreth të gjashtëdhjetave, në prag të pensionit. E kë mund të thërrisja tjetër? Njihesha prej vitesh me të dhe e dija se, çfarëdo që të bisedonim bashkë, do mbetej aty, mbyllur në njëqind dryna, nuk dilte në pazar. Vetëm se ajo ishte një gardiane e vjetër e financave, e regjur me vaj e me uthull për atë punë. Nuk luante nga ligji, sikur ta vrisje.

Dalina erdhi shpejt në zyrë dhe u ul në karrige. Po priste të hapja bisedën përse e kisha thirrur. E pyeta se çfarë dëshironte të pinte, sepse bufeja ishte pranë.

– Nuk dua gjë – tha. – I kam pirë të gjitha për sot.

– Jo, jo, – i thashë. – Nuk mund të dalësh nga zyra pa marrë diçka për të pirë. Mos ki frikë, nuk të korruptoj. – Ajo qeshi.

– Mirë – tha. – Për të mos ta prishur, po marr një gotë dhallë. Na bën mirë për tensionin neve, moshës sonë.

Porosita dhallin për të dhe fillova t’ia tregoj problemin. Ajo dëgjoi një copë herë në heshtje. Pastaj, pasi e kuptoi përse bëhej fjalë, shpërtheu, sikur dikush ta kishin shpuar me gjilpërë.

– Parà nga institucioni ynë për artistin? Mos e fol atë fjalë! Nuk ka asnjë rrugë për ta bërë një gjë të tillë. Nuk shikoj asnjë mundësi ligjore për ta bërë këtë.

– Mirë, mirë, – i thashë, – të kuptoj, po nuk më pëlqen kjo përgjigje. Po të ishte e lehtë puna, e kisha zgjidhur vetë, nuk të kisha thirrur ty për ndihmë. Po të thirra, se e di që je më e zonja në këtë fushë.

– Po – tha ajo. – Ta kuptoj hallin. Por nuk mund të bëjmë dot asgjë. Asgjë. Ah, po të ishte ndonjë piktor apo skulptor, ne mund t’i blinim punët e tij, për t’i ekspozuar nëpër zyrat dhe korridoret e institucionit. Edhe atë e ndihmonim, edhe institucionin e zbukuronim, sepse nuk kemi asnjë vepër arti per te qenë në të. I kemi muret për ibret. Por një artisti filmi, sado i madh qoftë, çfarë mund t’i blejmë ne atij? Asgjë.

Unë shikova i trishtuar. Kur thotë Dalina “jo”, do të thotë “jo” edhe pikë. Nuk ka rrugë nga të kalosh. Megjithatë, le të mendohej edhe një herë tjetër, se mbase i lindte ndonjë ide. Kushedi. Unë do ta prisja në zyrë.

– Dalinë! – i thashë, gati i dëshpëruar. – Ti nuk do më lesh vetëm sot, në këtë ditë të zezë për mua, kuptove? – dhe i dhashë leje të dilte. I mbyturi kapet pas flokëve të tij.

U pa puna, do të shkoja te shefi dhe do t’i thosha lajmin e keq, që ne kishim dështuar së gjeturi një rrugë për të ndihmuar artistin fatkeq. Nuk kishim çfarë t’i bënim. Jo, nuk kishim asnjë mundësi ligjore. Më vinte plasje që tani do të shkoja në zyrën e tij për t’ia dhënë këtë lajm të trishtuar, por nuk kisha rrugë tjetër. Unë vetë kisha dy fëmijë me studime jashtë shtetit dhe prandaj, nuk kisha mundësi financiare të ndihmoja. Po bëhesha gati të ngrihesha për të shkuar te ai, kur ra zilja e telefonit.

– Dalina jam, – tha zëri matanë telit. – Në zyrë jeni?

– Siç e shikon, në zyrë -i thashë.

– Më duket se e kam gjetur një zgjidhje – tha ajo, – prandaj po vij ta diskutojmë.

– Të vish urgjentisht – i thashë i lumturuar. Nuk thonë kot: gruaja e fut shejtanin në shishe. Por edhe e nxjerr nga shishja prapë – Të pres këtu, pa lëvizur.

Dalina erdhi dhe u ul në tavolinë. Dukej e menduar. Ndenji një çast, si për të marrë frymë dhe pastaj hapi gojën.

– Shiko, – tha – mbase ka një rrugë për ta zgjidhur këtë problem, por kjo bëhet vetëm me firmën e shefit.

– Cila është rruga?- i thashë, me padurimin për ta dëgjuar sa më shpejt.

– Po ja, – tha ajo, – ka një hapësirë ligjore, ku shefi mund të të japë ty disa rroga mujore shpërblim për punë “shumë të mirë”, po themi. Ti i merr këto para, gjoja si shpërblim për vete dhe ia çon artistit. Duket si jo normale, ë? E kuptoj. Tingëllon si e qepur “e zezë mbi të bardhë”, por, bëj be për kokën time, vetëm kjo rrugë ekziston, nuk ka asnjë rrugë tjetër.

Qëndrova njëherë si për të mbledhur veten prej fjalëve të saj. Në mendje po sillja edhe një herë propozimin e bërë. Pra shefi do të urdhëronte që unë të merrja një shpërblim prej disa rrogash mujore për “punë shumë të mirë”, të bërë nga ana ime në shërbim të institucionit ku punoja. Unë do të merrja paratë, do të firmosja në bordero, pastaj ato para do t’ia çoja artistit. Unë kisha rrogë të mirë dhe kështu, këto do të ishin një ndihmë e mirë për familjen e tij, të paktën përkohësisht.

Ishte diçka që dukej si jo normale. Unë nuk kisha bërë ndonjë shërbim të veçantë në institucion, nuk kisha bërë ndonjë heroizëm, si i thonë, që të merrja shpërblim të veçantë. Punoja si gjithë të tjerët dhe merrja rrogën. Përveç kësaj, zakonisht shpërblimet jepeshin me rastin e Vitit të Ri, ose të festave të tjera të shënuara. Ç’është ky shpërblim i majmë në mes të vitit dhe pa patur asnjë shkak të dukshëm për një gjë të tillë? Ky ishte një problem etik. Sidoqoftë, kjo ishte një zgjidhje “korrekte” nga ana ligjore, që nuk duhej injoruar, në mungesë të një zgjidhjeje tjetër.

Ai, artisti, natyrisht që nuk do të pyeste se nga kishin dalë këto para dhe çdo gjë do të mbyllej me një fund të lumtur. Artisti i sëmurë do të kënaqej që dikush ia kishte bërë këtë nder. Gruaja e tij, të paktën përkohësisht, do të ishte e gëzuar që do të kishte pesë lekë mënjanë në shtëpi. Edhe shefi im do të ishte i lumtur që do të çlirohej nga një barrë e tillë. Dhe këtë gjë do ta merrnin vesh vetëm tre vetë: shefi, unë dhe Dalina.

Nxitova te zyra e shefit, për t’ia treguar zgjidhjen që propozonte drejtorja e financave. Në fund të fundit, ai do të vendoste.

– E gjetëm rrugën – i thashë dhe ia shpjegova shkurtimisht.

– Bëhet kjo punë ? – pyeti ai, kur ia tregova.

– Bëhet – i thashë – Është e vetmja rrugë e mundur ligjore. Kështu thotë Dalina.

– Dakord, – tha shefi.- Bëjeni vendimin dhe sillmani ta firmos menjëherë. Dhe kështu, i japim një zgjidhje faqebardhë asaj pune.

U ktheva në zyrë dhe shkrova vendimin që do ta firmoste ai. “Në bazë të Nenit kaq e aq të Ligjit … urdhëroj: shpërblimin e (vazhdonte emri im) me …. rroga mujore, për punë shumë të mirë në kryerjen e detyrave të tij funksionale … Ky vendim hyn në fuqi menjëherë”. Emri dhe mbiemri i shefit. Ky ishte vendimi. Ia dhashë Dalinës ta shikojë, nëse ishte formuluar mirë, para se t’ia çoja për firmë atij. Ajo tha se ishte në rregull. Ia çova ta firmosë dhe… u bë. Urdhri për shpërblimin tim tani ishte gati.

Shkova te llogaria me urdhrin në dorë dhe mora paratë. I hipa makinës dhe shkova në spital. Kishte kaluar dreka dhe ishin rralluar lëvizjet e mjekëve dhe infermiereve nëpër pavijone. E lashë vrapin te dhoma e artistit. Ai ishte vetëm, i shtrirë në shtrat. Më pa me njëfarë habie se, përse isha kthyer prapë te ai, ndërkohë që isha aty dy orë më parë.

– Kam ardhur me porosi të shefit -i thashë. – Ai më dha këtë porosi për ju. – I dhashë në dorë zarfin me shumën e parave, të mbështjellë me letër të bardhë. Ai zgjati dorën që i dridhej nga poshtë batanies dhe e mori.

– Faleminderit shumë, – tha – ua paça borxh. Do vijë gruaja pasdite dhe do t’ia jap.

– Ju lutem, asgjë – i thashë dhe u largova. U ktheva në zyrë dhe e informova shefin përsa kisha bërë. Ai dukej i çliruar.

– Më shpëtove nga një hall i madh – tha.

Por unë ende nuk isha i qetë. Në spital dyert e dhomave janë të hapura. Aty hynin e dilnin lloj – lloj njerëzish. Ja, i sëmuri është në gjumë dhe dikush i panjohur hyn atje. Atëherë, çdo gjë, çdo përpjekje jona për të kryer një akt humanizmi ndaj artistit, shkonte dëm. Prandaj prita të vinte mbrëmja që ta merrja në telefon familjen e tij në shtëpi dhe ta pyesja, nëse e kishte marrë një “porosi”që i kishim lënë artistit.

– E mora, e mora – tha ajo, – Ju faleminderit shumë.

E mbylla telefonin i lumtur. Me kaq, kishte marrë fund detyra ime për atë ditë. Kisha bërë të lumtur një familje. Jo vetëm unë, por ishim tre vetë: Shefi, unë dhe drejtorja e financave, Dalina. Ne kishim bërë një “komplot” të vogël financiar, një akt të vogël “korrupsioni” me paratë e shtetit dhe I kishim dhenë Artistit të Popullit, një shpërblim në rrugë jo normale. Po ç’rëndësi kishte kjo? Ne e kishim bërë çdo gjë irea rregullave dhe ligjeve. Dhe pse jo, edhe irea moralit. Dhe kështu, e kishim bërë atë përkohësisht të ndihej ire, në ditët e fundit të jetës së tij që po shuhej. Por, edhe sa kohë do të vazhdonte kjo “lumturi” e vogël e artistit dhe familjes së tij? Dhe a ishte kjo zgjidhja e vërtetë për ta? Ky ishte problemi.

 

 

 

 

 

May 21, 2020 13:16
Komento

2 Komente

  1. Platon May 21, 15:59

    Shefi juaj dhe vete ju sebashku me shoket, duke perfshire edhe drejtoren e Financave, karakterizoheni nga nje ndjenje e larte njerezore.
    Te jesh i njerezishem, eshte kualifikim i larte mendimi, refleksesh, ndijimesh, perceptimesh, gjykimi, perfytyrimi, imagjinate, perjetimi dhe vleresimi i situates kritike te nje tjetri.
    Ky eshte HUMANIZMI, qe per fat te keq, sot ndeshet rralle, shume rrallene jeten private dhe shoqerore.
    Faleminderit per kete tregim interesant, i nderuari Hamdi Jupe!
    Sebashku jemi te moshes se trete, pavaresisht se nuk njihemi, une si lexues i rregullte i shtypit, te uroj jete te gjate, te shendeteshme dhe gezime.
    Faleminderit DITA!

    Reply to this comment
  2. Nje lexues: May 22, 13:26

    Zoti Jupe,
    Perpjekja per te pershtatur ligjin me moralin eshte nje mision dhe ju po nxisni politiken dhe shoqerine per tu ndjekur…Une jam me JU!

    Reply to this comment
Shiko komentet

Komento

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*

Njoftim

Njoftim